Stanisław Suliński (ur. 25 maja 1873 w Próchnicy w powiecie lipnowskim, zm. 27 kwietnia 1951 w Rzekuniu) – polski ksiądz rzymskokatolicki, poseł na Sejm Ustawodawczy (1919–1922).
Życiorys Pochodził z rodziny Sulińskich h. Jastrzębiec. W 1892 ukończył gimnazjum w Lipnie i wstąpił do Seminarium Duchownego w Płocku. Po otrzymaniu w 1897 święceń kapłańskich we Włocławku był wikariuszem w parafii w Lutocinie, a od 1898 w parafii p. wezwaniem św. Mateusza w Pułtusku. Od 1903 działał w kółkach rolniczych. W 1906 został proboszczem w parafii w Smogorzewie, a w 1908 objął probostwo w Zambskach, gdzie zahamował rozwój mariawityzmu. Od 1909 był administratorem, a następnie proboszczem w Baboszewie. W miejscu spalonego tam kościoła w 1908 doprowadził tam do wybudowania świątyni neogotyckiej. W tym okresie zasiadał w zarządzie Towarzystwa Kredytowego Ziemiańskiego w Płocku, został skarbnikiem Towarzystwa Spółdzielczo-Spożywczego w Baboszewie, a także wybrano go do Sejmiku Powiatowego. Podczas I wojny światowej był członkiem Rady Opiekuńczej Powiatu Płońskiego. W 1916 należał do komisji kwesty „Ratujcie Dzieci” w gminie Sarbiewo.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości był w latach 1919–1922 posłem na Sejm Ustawodawczy. W Sejmie należał do klubu Związku Ludowo-Narodowego. Pracował w komisjach robót publicznych i odbudowy kraju. W 1920 złożył interpelację do Ministra Spraw Wojskowych w sprawie nadmiernego poboru żywności i przedmiotów wojskowych przez 13 pułk Jazdy Tatarskiej, stacjonowany w Ostrołęce.
Po prośbach o zmianę parafii, w 1920 został proboszczem w Rzekuniu. Doprowadził tam do zakończenia budowy murowanego kościoła. W latach 1926–1929 był prezesem Związku Kapłanów „Unitas” w diecezji łomżyńskiej. Działał w Stronnictwie Narodowym. Podczas wiecu 5 marca 1933 w Rzekuniu zachęcał młodzież do wstępowania w szeregi partii katolicko-narodowych. Później skierował pismo do biskupa łomżyńskiego o zgodę na kandydowanie do Rady Gminy w Rzekuniu, ale akceptacji nie dostał. Podczas II wojny światowej ukrywał się u brata Bolesława w Raszynie. Po zakończeniu wojny, wrócił w lutym 1945 do Rzekunia i pełnił funkcję proboszcza do 1950.
Zmarł 27 kwietnia 1951 w Rzekuniu. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Lipnie.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci polskich wyższych seminariów duchownych Kategoria:Duchowni diecezji płockiej Kategoria:Duchowni diecezji włocławskiej Kategoria:Duchowni katoliccy – członkowie partii i ugrupowań w II Rzeczypospolitej Kategoria:Duchowni katoliccy – posłowie na Sejm II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na cmentarzu parafialnym w Lipnie (powiat lipnowski) Kategoria:Politycy Stronnictwa Narodowego Kategoria:Politycy Związku Ludowo-Narodowego Kategoria:Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1919–1922) Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Zmarli w 1951 Kategoria:Ludzie związani z Rzekuniem