Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości był w latach 1919–1922 posłem na Sejm Ustawodawczy. W Sejmie należał do klubu Związku Ludowo-Narodowego. Pracował w komisjach robót publicznych i odbudowy kraju. W 1920 złożył interpelację do Ministra Spraw Wojskowych w sprawie nadmiernego poboru żywności i przedmiotów wojskowych przez 13 pułk Jazdy Tatarskiej, stacjonowany w Ostrołęce.
Po prośbach o zmianę parafii, w 1920 został proboszczem w Rzekuniu. Doprowadził tam do zakończenia budowy murowanego kościoła. W latach 1926–1929 był prezesem Związku Kapłanów „Unitas” w diecezji łomżyńskiej. Działał w Stronnictwie Narodowym. Podczas wiecu 5 marca 1933 w Rzekuniu zachęcał młodzież do wstępowania w szeregi partii katolicko-narodowych. Później skierował pismo do biskupa łomżyńskiego o zgodę na kandydowanie do Rady Gminy w Rzekuniu, ale akceptacji nie dostał. Podczas II wojny światowej ukrywał się u brata Bolesława w Raszynie. Po zakończeniu wojny, wrócił w lutym 1945 do Rzekunia i pełnił funkcję proboszcza do 1950.
Zmarł 27 kwietnia 1951 w Rzekuniu.