Stanisław Suliński (ur. 25 maja 1873 w Próchnicy w powiecie lipnowskim, zm. 27 kwietnia 1951 w Rzekuniu) – polski ksiądz rzymskokatolicki, poseł na Sejm Ustawodawczy (1919–1922).
Życiorys Pochodził z rodziny Sulińskich h. Jastrzębiec. W 1892 ukończył gimnazjum w Lipnie i wstąpił do Seminarium Duchownego w Płocku. Po otrzymaniu w 1897 święceń kapłańskich we Włocławku był wikariuszem w parafii w Lutocinie, a od 1898 w parafii p. wezwaniem św. Mateusza w Pułtusku. Od 1903 działał w kółkach rolniczych. W 1906 został proboszczem w parafii w Smogorzewie, a w 1908 objął probostwo w Zambskach, gdzie zahamował rozwój mariawityzmu. Od 1909 był administratorem, a następnie proboszczem w Baboszewie. W miejscu spalonego tam kościoła w 1908 doprowadził tam do wybudowania świątyni neogotyckiej. W tym okresie zasiadał w zarządzie Towarzystwa Kredytowego Ziemiańskiego w Płocku, został skarbnikiem Towarzystwa Spółdzielczo-Spożywczego w Baboszewie, a także wybrano go do Sejmiku Powiatowego. Podczas I wojny światowej był członkiem Rady Opiekuńczej Powiatu Płońskiego. W 1916 należał do komisji kwesty „Ratujcie Dzieci” w gminie Sarbiewo.