Hellé Nice, wł. Mariette Hélène Delangle (ur. 15 grudnia 1900 w Aunay-sous-Auneau, zm. 1984) – francuska modelka, tancerka i kierowca wyścigowy.
Życiorys Urodziła się 15 grudnia 1900 roku w Aunay-sous-Auneau. Jej ojciec Léon Delangle był naczelnikiem poczty. Matka Alexandrine Estelle Bouillie prowadziła dom, ale kiedy 11 lat starszy mąż zmarł na gruźlicę, przejęła jego obowiązki. Hellé Nice była piątym dzieckiem – jej dwóch starszych braci zmarło we wczesnym dzieciństwie, a trzeci zginął na wojnie.
Przed dwudziestymi urodzinami wyjechała do Paryża, gdzie weszła w środowisko artystów. pozowała do rozbieranych rysunków i zdjęć, które były sprzedawane w formie pocztówek albo jako plakaty reklamowe. Za pensję coraz bardziej popularnej modelki kupiła samochód Citroëna i w 1920 roku zrobiła prawo jazdy. W 1924 roku omal nie zginęła na nartach, a rok później wspięła się na Mont Blanc najtrudniejszą trasą. Zachęcona przez Carrera zapisała się na lekcje baletu. Z czasem przeszła od modelingu i reklamy do występów w rewiach i kabaretach, a w 1926 roku porzuciła karierę solową i ruszyła w trasę po Europie z Robertem Lissetem.
Karierę tancerki przerwał wypadek na nartach w 1929 roku, po którym do końca życia zmagała się z bólem kolana. Lecząc się morfiną, uzależniła się od niej. Nie mogąc kontynuować kariery w tańcu, wróciła do marzeń z dzieciństwa, jakimi były wyścigi samochodowe. Wystartowała w pierwszym Grand Prix kobiet w 1929 roku na torze w Montlhery. W pierwszym wyścigu zajęła 15. miejsce, ale pół godziny później odbył się główny wyścig, który wygrała i ustanowiła światowy rekord prędkości kobiet – 190 km/h. Tydzień później paryski salon Bugatti zaproponował, by pojechała ich autem w mistrzostwach aktorów. Nice odniosła w nich zwycięstwo i była to pierwsza wygrana kobiety w sześcioletniej historii tych mistrzostw. Wówczas Ettore Bugatti zatrudnił ją jako zawodowego kierowcę, by pobiła kolejny rekord szybkości. Zamieszkała w hotelu na terenie posiadłości Bugattiego, gdzie trenowała. Dzięki intensywnym treningom pobiła rekord, osiągając 198 km/h. Później jeszcze wielokrotnie zdobywała Grand Prix kobiet.
W 1930 roku zdecydowała się podpisać kontrakt z Ralphem Hankinsonem na pokazy szybkości w samochodach wyścigowych i wyjechać do Stanów Zjednoczonych. Tym samym została pierwszą kobietą, która wzięła tam udział w wyścigach. 11 października 1930 roku uderzyła o bandę i dachowała, ale samodzielnie wydostała się z samochodu. W USA ostatni raz wystąpiła 1 listopada tego roku, a potem wróciła do Europy, by znowu ścigać się w autach Bugatti. Latem 1936 roku ze swoim kochankiem Arnaldem Binellim popłynęła do Brazylii na wyścigi Grand Prix w Rio de Janeiro i São Paulo. Podczas zawodów w tym drugim mieście pod naporem tłumu na tor wytoczyła się bela słomy, a ona chcąc ją ominąć, straciła panowanie nad samochodem i wjechała w pierwszy rząd widzów, w efekcie czego zginęło 6 osób, a 30 zostało rannych. Po tym wypadku zapadła w trzydniową śpiączkę, z której nie dawano jej szans na wybudzenie. Po przebudzeniu spędziła jednak w szpitalu kilka miesięcy ze względu na poważny uraz głowy.
W 1949 roku podczas gali w Monte Carlo kierowca wyścigowy Louis Chiron oskarżył ją o współpracę z Gestapo podczas II wojny światowej. Ponieważ opinia publiczna uwierzyła w te oskarżenia, straciła wszelkie kontrakty, rodzina wyparła się jej, a ona popadła w biedę. W ostatnich latach życia przygarnęła ją organizacja charytatywna pomagająca finansowo starzejącym się artystom. Pod koniec września 1984 roku przeszła operację nóg, ale nie wybudziła się po zabiegu i zmarła. Po latach kwerenda w archiwach francuskich i niemieckich nie wykazała dowodów na oskarżenia i tym samym została oczyszczona z zarzutu współpracy z Gestapo.
Przypisy
Kategoria:Francuscy kierowcy wyścigowi Kategoria:Francuskie tancerki Kategoria:Francuskie modelki Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1984