Noworudzka Szkoła Techniczna im. Stanisława Staszica w Nowej Rudzie

Noworudzka Szkoła Techniczna im. Stanisława Staszica w Nowej Rudzie – zespół szkół ponadpodstawowych w Nowej Rudzie, przy ul. Stara Droga 4.

Historia Niemiecka Szkoła Górnicza () powstała w 1934 i funkcjonowała do 1945. Nauka w niej trwała 2-3 lata. Decyzją z 4 kwietnia 1946 Dolnośląskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego utworzono Dokształcającą Szkołę Zawodową Przemysłu Węglowego z kadrą, która liczyła 10 nauczycieli i uczyła 105 uczniów. W 1948 do placówki uczęszczało 210 słuchaczy. W 1958 nastąpiła modernizacja i rozbudowa placówki w części teoretycznej i praktycznej. W 1964 ilość uczniów przekroczyła liczbę 500. W latach 60. XX w. został oddany internat dla uczniów, przybyłych z innych obszarów kraju. W 1965 kopalnia przekazała na cele edukacyjne sztolnię ćwiczebną na zajęcia praktyczne dla uczniów las drugich, natomiast klasy trzecie miały praktyki na polu Słupiec. W 1971 podjęto decyzję o budowie nowego kompleksu warsztatowego z kuźnią i spawalnią, warsztatem mechanicznym i elektrycznym, który istnieje do dziś. W trosce o wychowanie sportowe młodzieży zbudowano obszerną salę gimnastyczną. W 1986, na 40-lecie istnienia, nadano instytucji imię Stanisława Staszica. Po decyzji o likwidacji pola Piast w 1992 placówka przejęła budynek Kina Górnik. W 35 roku od powstania, placówka liczyła ponad 1200 uczniów w 40 oddziałach z 60 osobową kadrą nauczycielską (1981). W 1993 ZSZ Państwowej Agencji Węgla Kamiennego został przekształcony w ZSZ nr 2. Od 2002 nastąpiła zmiany nazwy na Noworudzką Szkołę Techniczną. Nowymi wicedyrektorami zostali mgr inż. Antoni Adamiak i mgr Józef Kochniarczyk, za którego w 2004 stanowisko wicedyrektora objęła mgr Krystyna Bazała-Marcinkowska.

W 2005 decyzją Rady Powiatu Kłodzkiego, w ramach reorganizacji sieci szkół ponadgimnazjalnych na terenie miasta Nowej Rudy, nastąpiło połączenie trzech instytucji: Noworudzkiej Szkoły Technicznej, Zespołów Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 ze Zdrojowiska i nr 2 im. Johannesa Gutenberga z ul. Kopernika 8. Od 2012 dyrektorem szkoły jest mgr Brygida Gąsior. 11 czerwca 2016 obchodzono 70-lecie powstania noworudzkich szkół technicznych i zawodowych. Uroczystość z okazji 80-lecia istnienia placówek odbyła się 19 czerwca 2026.

Zespół Szkół Górniczych Ministerstwa Górnictwa W skład powołanego w 1978 ZSG MG, weszły szkoły uczące w zawodach: Szkoła Przysposabiająca do Zawodu: górnik ZSZ KWK "Nowa Ruda" w Nowej Rudzie z wydziałem dla pracujących: górnik technicznej eksploatacji złóż, mechanik maszyn i urządzeń górnictwa podziemnego oraz maszyn przemysłowych elektromonter górnictwa podziemnego, monter układów elektronowych i automatyki przemysłowej. Technikum Górnicze Ministerstwa Górnictwa w Nowej Rudzie z wydziałem dla pracujących: górnik, mechanik, elektryk Średnie Studium Zawodowe MG w Nowej Rudzie z wydziałem dla pracujących: górnik, górnik-mechanik, górnik-elektryk

Nazwa Szkoła Przemysłowo-Górnicza Dolnośląskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego (1947–1952) Zasadnicza Szkoła Górnicza Ministerstwa Górnictwa (1952–1954) ZSG MG Węglowego (1954–1957) ZSG MG i Energetyki (1957-1959) ZSG KWK Nowa Ruda (1959–1977) Zespół Szkół Górniczych MGiE (1977–1989) ZS Zawodowych WWK im. St. Staszica (1989-1991)Taka nazwa na pieczątkach w świadectwach szkolnych ZSZ Państwowej Agencji Węgla Kamiennego (1991–1993) ZSZ nr 2 im. St. Staszica (1993–1999) ZS Ponadgimnazjalnych w Nowej Rudzie (1999-2002) Noworudzka Szkoła Techniczna im. St. Staszica (od 2002)Każda nazwa z określeniem siedziby: w Nowej Rudzie.

Dyrektorzy thumb|Tablica: dyrektorzy NST Kazimierz Juda (1946–1947) mgr Stanisław Cholewa (1947–1948) Kazimierz Damasiewicz (1948–1949) Edward Świątek (1949) Zbigniew Staniszewski (1949–1951) Jerzy Sewiłło (1951–1953) Franciszek Jandziś (1953–1958) Mieczysław Grabowski (1958–1984) mgr Bogumił Ważny (1984–1997) mgr Paweł Marciniak (1997–2005) mgr Bogdan Kostecki (2005–2012) mgr Brygida Gąsior (2012–)

Absolwenci Ryszard Jastrzębski (ur. 1956) – samorządowiec, działacz, poseł Krzysztof Karwowski (ur. 1971) – poeta, animator społeczno-kulturalny Tomasz Jacek Kiliński (ur. 1971) – ekonomista, burmistrz Zygmunt Krukowski (1951–2013) – poeta, tłumacz, dramaturg Tomasz Leśniowski (ur. 1968) – poeta, animator społeczno-kulturalny Zygmunt Peterek (1947–2025) – piłkarz, trener Mieczysław Szyszka (ur. 1961) – nauczyciel, działacz, senator

Technikum Poligraficzne im. Johannesa Gutenberga thumb|240 px|Technikum Poligraficzne Przed 1945 w murach placówki funkcjonował zakład poligraficzny, którego założycielem był Wilhelm Wenzel Klambt (1811–1883) Od 1843 wydawał on w Nowej Rudzie gazetę propagującą krajobraz, kulturę, naukę i sztukę Kotliny Kłodzkiej pt. (Przyjaciel Domu), następnie (Przyjaciel Domu w Górach Kłodzkich). Drukarnia systematycznie była modernizowana przechodząc wszystkie etapy rozwoju: od maszyn o ręcznym składzie do wysokowydajnych urządzeń rotacyjnych. Po II wojnie światowej w 1945 do uruchomienia Zakładów Graficznych Klambt upoważniono Kazimierza Hefkaluka (ur. 1901), późniejszego dyrektora Drukarni Państwowej w Nowej Rudzie, a po powołaniu Państwowej Szkoły Graficznej pierwszego jej dyrektora. Pionierami kładącymi fundament pod tę pierwszą w powojennej Polsce placówkę graficzną byli m.in.: J. Burman, K. Figwer, J. Halicki, F. Kossakiewicz, M. Łebski, W. Marszałkiewicz, M. Przybylski, J. Wieczorkowski. 8 grudnia 1946 odbyła się uroczystość poświęcenia i otwarcia Państwowej Szkoły Graficznej w Nowej Rudzie. W 1947 doszło do zmiany nazwy na Szkołę Przysposobienia w Przemyśle Poligraficznym I stopnia w Nowej Rudzie Centralnego Zarządu Państwowych Zakładów Graficznych w Polsce. W 1948 z jednorocznej została przekształcona w 3-letnie Gimnazjum Graficzne, a od roku szkolnego 1951/1952 w Zasadniczą Szkołę Poligraficzną. W latach 50. XX w. pieczę nad placówką sprawowały kolejno: Ministerstwo Przemysłu Lekkiego (1951-1952), Centralny Urząd Wydawnictw Przemysłu Graficznego i Księgarstwa (1952-1954), Dyrekcja Okręgowa Szkolnictwa Zawodowego (1954-1955). Kuratorium Okręgu Szkolnego we Wrocławiu; od 1955 w związku z reorganizacją szkolnictwa zawodowego. W latach 60. XX. w. powstał Zespół Szkół Zawodowych, kształcący fachowców różnych specjalności. W 1964 ukazał się pierwszy numer periodyku pt. Gazetka Szkolna, która w wyniku ogłoszonego konkursu ukazywała się pt. Młody Drukarz. W połowie lat 60. XX w. problem stanowiła obniżająca się jakość wyposażenia warsztatów. Park maszynowy starzał się, a środki finansowe na jego modernizację były znikome i nie pozwalały na wymianę urządzeń i maszyn. W 1967 nastąpiła kompleksowa przebudowa i rozbudowa starego budynku. Wiosną 1967 wykonano i zatwierdzono dokumentację, a jesienią Powiatowe Przedsiębiorstwo Remontowo-Budowlane przystąpiło do prac. Na czas remontu zajęcia lekcyjne odbywały się w pomieszczeniach internatu. Do końca 1968 wybudowano izby lekcyjne, kotłownię, korytarz, założono instalację centralnego ogrzewania, położono nowy dach. Ukończenie pozostałych prac zaplanowano na początek 1969. W tym samym czasie modernizowano warsztaty. W dziale składu ręcznego wymieniono regały i uzupełniono zużyte komplety czcionek; zakupiono nowy linotyp, a następnie rozpoczęto sukcesywną wymianę parku maszynowego. W 1974 decyzją władz oświatowych na bazie istniejącej Zasadniczej Szkoły Poligraficznej powstaje 4-letnie Liceum Zawodowe Poligraficzne. Wtedy też następuje kolejny okres modernizacji warsztatów, które w 1976 wzbogaciły się one o kolejne maszyny. Odnowiono również introligatornię, halę maszyn, pomieszczenie linotypowe i zecernię. W 1985 utworzono Technikum Poligraficzne o specjalnościach: maszynista offsetowy, fotograf reprodukcyjny, kopista reprodukcyjny i retuszer-montażysta. W czerwcu 1985 komisja rekrutacyjna przyjęła nowych uczniów, którzy od września utworzyli dwie pierwsze klasy technikum. W celu poprawy warunków socjalno-bytowych od 1985 przystąpiono do remontu kapitalnego budynku stołówki w willi Rose), który ukończono w 1988. Oprócz stołówki i całego pionu żywienia znalazło się w nim miejsce na bibliotekę, czytelnię i salę konferencyjną. W 1987 podjęto decyzję o remoncie kapitalnym internatu, przy ul. Niepodległości. W pierwszej kolejności wyremontowano część męską a następnie żeńską. Zakończenie tych prac nastąpiło w 1991. W 1992 placówka nawiązała kontakt z dawnymi właścicielami drukarni – rodzinami Klambt i Rose, co rozpoczęło efektywna współpracę. W 1993 z okazji 150-lecia istnienia wydawnictwa Klambt odbyła się uroczystość połączona z wmurowaniem tablicy pamiątkowej, w której udział wzięli właściciel wydawnictwa dr Bernd Rose z małżonką. W 1988 przystąpiono do likwidacji składu ręcznego (zecerni) i linotypu a od roku 1989/90 młodzież rozpoczęła naukę składania tekstów na komputerach. Powstały pracownie komputerowe w których oprócz informatyki uczniowie mieli możliwość zapoznania się z podstawami DTP. W 1991 nastąpił początek kryzysu poligrafii. Niezwykle szybki rozwój technik informatycznych oraz ich szerokie zastosowanie w poligrafii spowodowała konieczność wprowadzenia nowych rozwiązań i restrukturyzację. W 1991 rozpoczął się nabór do Liceum Zawodowego o specjalności sprzedawca-magazynier. W roku 1993/94 wstrzymano nabór do klas poligraficznych, a przy Technikum Poligraficznym powstało Liceum Ogólnokształcące oraz Liceum Zawodowe o specjalności administracyjno-biurowej. W roku 1997/98 otwarto Studium Policealne o kierunku operator małej poligrafii, a w roku 1999/2000 Studium Policealne technik poligraf. W roku 2001 opuścili placówkę ostatni absolwenci specjalności introligator. W roku 2000/2001 wprowadzono nauczanie procesów przygotowawczych. 27-28 września 2002 odbyła się uroczystość nadania placówce imienia Johannesa Gutenberga.

Dyrektorzy thumb|Dyr. Technikum Poligraficznego Kazimierz Hefkaluk (1946–1953) Stanisław Eckert (1953–1957) Józef Kaleciński (1957–1963) Stefan Folaron (1963–1973) Tytus Jek (1973–1975) Genowefa Sabina Skowron (1975–1980) Elżbieta Stangret (1980–1981) Bolesław Bandel (1981–1985) Grażyna Radzik (1985–1996) Bogdan Kostecki (1996–2005)

ZSZ w Nowej Rudzie-Zdrojowisku Historia tej placówki rozpoczyna się w 1962, kiedy decyzją Ministerstwa Przemysłu Lekkiego powołano Zasadniczą Szkołę Włókienniczą dla Pracujących przy Dolnośląskich Zakładach Przemysłu Jedwabniczego w Nowej Rudzie. Jej celem było dostarczenie wykwalifikowanej kadry pracowników zakładowi patronackiemu. Obowiązki dyrektora powierzono Józefowi Kalecińskiemu, ówczesnemu dyr. ZSP. 1 września 1964 decyzją kuratorium we Wrocławiu utworzono Zasadniczą Szkołę Zawodową Dokształcającą z siedziby w ZSP, której dyrektorem został Stefan Folaron. Osiem lat później, 1 września 1972 podjęto decyzję o rozdzieleniu placówek. Na siedzibę ZSZ Dokształcającej przekazano dwa budynki: po byłej Szkole Podstawowej nr 4 przy ul. Wojska Polskiego 16 w Słupcu i po świetlicy dziecięcej przy KWK Nowa Ruda przy ul. Świdnickiej 60. Kuratorium we Wrocławiu postanowiło utworzyć pod jej patronatem Szkołę Przysposabiającą do Zawodu (murarz). Na dyrektora obu placówek powołano Zdzisława Grabowskiego. W 1975 do placówki przyłączono ZSW. W 1977 zarządzeniem Kuratora Oświaty i Wychowania w Wałbrzychu placówka zmieniła nazwę na Zespół Szkół Zawodowych. Jednocześnie instytucja otrzymała budynek przy ul. Świerczewskiego (Andersa) 16. W 1978 utworzono Średnie Studium Zawodowe Zaoczne na kierunkach: włókienniczym i operatywno-handlowym. 1 września 1984 dyrektorem została Anna Krzosek, a rok później nastąpiła zmiana nazwy szkoły na ZSZ. W 1992 powołano licea: ekonomiczne i zawodowe, a na dyrektora Józefa Stanisława Saja.