Abacoproeces saltuum – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1872 roku Ludwiga C.Ch. Kocha na łamach „Zeitschrift des Ferdinandeums für Tirol und Vorarlberg” pod nazwą Erigone saltuum. W rok później niezależnie opisał go Octavius Pickard-Cambridge na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London” pod nazwą Erigone saltuensis . Miejscem typowym są okolice Norymbergi. Synonimizacji i przeniesienia do rodzaju Abacoproeces dokonał w 1884 roku Eugène Simon. Omawiany takson jest dla tego rodzaju gatunkiem typowym.
Morfologia Samce osiągają od 1,8 do 2,3 mm, a samice od 2,2 do 2,8 mm długości ciała. Prosoma ma silnie wyniesioną część głowową, mocniej u samca niż u samicy. Karapaks jest brązowy do ciemnobrązowego z ciemniejszymi jamką, promieniście się z niej rozchodzącymi rowkami i okolicą oczu, czasem miejscami z odcieniem żółtym. U samca wyniosłość głowowa jest szeroka, zaopatrzona w głęboki rowek i boczne wciski. Nadustek ma u niego wysokość ⅔ twarzowej części wyniosłości głowowej. Oczy par środkowych są najmniejsze i umieszczone blisko siebie. Rozstaw oczu bocznych jest większy u samicy niż u samca. Szczękoczułki są żółtobrązowe, grube, proste, o długości równej szerokości nadustka. Warga dolna i szczęki również mają barwę żółtobrązową, natomiast sternum jest czarno podbarwione. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to: IV, I, II, III; para ostatnia jest wyraźnie dłuższa i cieńsza niż pierwsza. Barwa odnóży jest żółtopomarańczowa, czasem z odcieniem brązowym. Mniej więcej pośrodku grzbietowej strony goleni ostatniej pary leży czarna, krótka, kolcowata szczecinka. Owalna, przeciętnie z wierzchu sklepiona opistosoma ma kolor czarnoszary do czarnego z bladobiałym marmurkowaniem. Owłosienie jej jest skąpe. Nogogłaszczki samca mają maczugowatą rzepkę i krótszą goleń z guzkiem u nasady.
Ekologia i występowanie Pająk preferujący suche i ciepłe stanowiska. Zasiedla głównie lasy liściaste (w tym dąbrowy i buczyny) i mieszane lasy sosnowo-dębowe, a zwłaszcza pobrzeża tychże. Bytuje w ściółce. Aktywne dorosłe samice obserwuje się od marca do października, samce zaś od maja do sierpnia.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii, Włoch, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Serbii, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskiej części Rosji. Dalej na wschód występuje w południowej Syberii.
Przypisy
Kategoria:Osnuwikowate Kategoria:Pająki Azji Kategoria:Pająki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1872 roku