Klasztor Najświętszej Maryi Panny () – dawny klasztor norbertanów znajdujący się w niemieckim Magdeburgu. Od 1975 roku zabudowania klasztorne są siedzibą muzeum sztuki, a od 1977 roku romański kościół klasztorny pełni funkcję sali koncertowej.
Historia Klasztor został założony w latach 1017–1018 przez abpa . Abp , kierujący archidiecezją w latach 1063–1078, zarządził budowę nowego klasztoru. W 1129 roku abp Norbert z Xanten przekazał kompleks założonemu przez siebie zakonowi norbertanów, a w 1134 roku pochowano go przed ołtarzem głównym kościoła klasztornego. Kościół ucierpiał podczas pożaru miasta w 1188 roku, lecz nie wpłynęło to na wygląd budowli. Po pożarze magdeburskiej katedry w 1207 roku świątynia pełniła funkcję prokatedry archidiecezji, a w latach 1220–1240 częściowo przebudowano ją w stylu gotyckim, wznosząc m.in. nowe sklepienie. W XVI wieku wymieniono okna w prezbiterium i wybudowano nowe sklepienie absydy.
25 marca 1591 Siegfried Sack wygłosił tu pierwsze protestanckie kazanie. W 1597 roku zmarł ostatni katolicki prepozyt, a pozostali katoliccy mnisi opuścili klasztor 4 kwietnia 1601. W 1626 roku , opat klasztoru na Strahowie, udał się do Magdeburga, obleganego przez wojska Albrechta von Wallensteina, by wynieść z klasztoru relikwie św. Norberta i przewieźć je do Pragi. W 1628 roku von Questenberg uzyskał zgodę od cesarza na reaktywację magdeburskiego klasztoru, który wkrótce zasiedliło trzech mnichów z Czech i sześciu z Niderlandów. Opuścili oni jednak placówkę w 1632 roku. W 1650 roku kompleks, należący wcześniej do archidiecezji, przeszedł w ręce elektora Brandenburgii Fryderyka Wilhelma I. Przez następne lata kościół służył luteranom. Pod koniec XVII wieku w kompleksie założono gimnazjum. W XVIII wieku świątynia pełniła funkcję kościoła garnizonowego.
Uczelnię zlikwidowano w okresie okupacji napoleońskiej, a kościół służył jako magazyn, obora i szpital wojskowy. W 1819 roku obiekt wrócił w ręce katolików, lecz wspólnota wkrótce przeniosła się do kościoła św. Sebastiana. Zabudowania klasztorne wyremontowano w latach 1848–1853 wg projektu Johanna Heinricha L’Hermeta. Regularne nabożeństwa luterańskie wznowiono po neoromańskiej renowacji świątyni z lat 1890–1891. W latach 1925–1926 wyremontowano krużganek, a 1934 roku – zachodnie skrzydło klasztorne.
Kompleks odniósł poważne zniszczenia podczas II wojny światowej. Odbudowę rozpoczęto w 1947 roku. Krużganek służył wspólnocie staroluterańskiej, a w latach 1953–1971 kościół był miejscem nabożeństw ewangelicko-reformowanych. W październiku 1975 założono tu muzeum sztuki, a od 1977 dawna świątynia służy jako Sala Koncertowa im. Georga Philippa Telemanna. W 1979 roku w kościele zainstalowano 62-głosowe organy, wykonane przez przedsiębiorstwo . We wrześniu 2022 zakończono remont klasztoru, otwarto nową przestrzeń wystawową i zrekonstruowano gotyckie sklepienie w prezbiterium kościoła, które po II wojnie światowej zastąpiono płaskim, drewnianym stropem.
Galeria
Przypisy
Klasztor Najświętszej Maryi Panny Kategoria:Obiekty sakralne w Saksonii-Anhalcie Klasztor Najświętszej Maryi Panny Kategoria:Zabytkowe klasztory w Niemczech Kategoria:Klasztory norbertańskie Kategoria:Architektura romańska w Niemczech