Bartosz Panek (ur. 1983) – polski dziennikarz, reporter i politolog, producent i animator środowiska audio.
Życiorys
Ukończył studia w Instytucie Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego. Studiował na Uniwersytecie w Trieście (2004–2005) dzięki stypendium programu Socrates-Erasmus.
Od końca lat 90. XX wieku współpracował z Polskim Radiem Lublin. Pracował jako dziennikarz w Radiu Bis, Programie I Polskiego Radia, oraz, w latach 2006–2021, w Programie II Polskiego Radia, gdzie prowadził audycje publicystyczne i podróżnicze. Pracował też jako dziennikarz freelancer przy tworzeniu opowieści i dokumentów dźwiękowych. Działał edukacyjnie w zakresie sztuki audio i jej krytyki. Współzałożyciel Fundacji Audionomia (wiceprezes jego zarządu, przewodniczący jego Rady Programowej) oraz współzałożyciel kolektywu Free Range Productions. Współpracował z Raportem o stanie świata Dariusza Rosiaka i portalem Kolegium Europy Wschodniej Nowa Europa Wschodnia. Wykładał reportaż na Uniwersytecie SWPS.
Od marca 2024 jest redaktorem naczelnym Studia Reportażu i Dokumentu Polskiego Radia.
Jest autorem lub współautorem audycji radiowych oraz reportaży i dokumentów dźwiękowych prezentowanych także za granicą.
Jest laureatem Prix Italia (za innowacyjność w reportażu radiowym za reportaż Chcę więcej o Dominiku Połońskim, 2014). Za ten reportaż otrzymał też nagrodę główną w III Ogólnopolskim Konkursie Dziennikarskim im. Krystyny Bochenek. Ogłoszono go Radiową premierą roku w konkursie Melchiory 2014 (Nagroda Reporterska Polskiego Radia Melchiory). Reportaż powstał w ramach XVIII edycji Konkursu Stypendialnego im. Jacka Stwory (2012) – jury i publiczność przyznała mu nagrodę główną dla młodego twórcy. Panek jest laureatem innych nagród: Åke Blomström Memorial Prize za reportaż Łuczywa mózić sia po warmijsku (2012), Srebrnego Melchiora oraz Srebrnego Medalu URTI (International Radio and Television Union) za reportaż Keeping my cool (2020). W 2017 za reportaż Gościnność po polsku otrzymał wyróżnienie w konkursie Temat: uchodźcy zorganizowanym przez Instytut Reportażu oraz Fundację im. Stefana Batorego. W 2022 był nominowany do Polsko-Niemieckiej Nagrody Dziennikarskiej za podcast Międzyodrze – cud natury (Raport o stanie świata), zaś w 2024 nominowany do Nagrody PAP im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż Przy granicy, a jakby na wojnie. Był też stypendystą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2018) oraz Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.
Napisał dwie książki reporterskie opublikowane przez Wydawnictwo Czarne: U nas każdy jest prorokiem. O Tatarach w Polsce oraz Zboże rosło jak las. Pamięć o pegeerach. Za drugą z nich w 2025 otrzymał Nagrodę „Ołówek" Młodzieżowych Klubów Historycznych im. Kazimierza Moczarskiego. Publikacja była nominowana do Nagrody Grand Press – Książka Reporterska Roku 2024 oraz zakwalifikowana do finału Literackiej Nagrody Warmii i Mazur „Wawrzyn” w 2024. Książka powstała w ramach stypendium artystycznego m.st. Warszawy (2021, pierwotny tytuł: PGR-ów życie po życiu).
Przypisy
Kategoria:Polscy dziennikarze radiowi Kategoria:Urodzeni w 1983 Kategoria:Absolwenci Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Polscy reportażyści Kategoria:Nauczyciele akademiccy SWPS Uniwersytetu Humanistycznospołecznego