Faza Ławicy Słupskiej – faza postojowa czoła lądolodu skandynawskiego podczas zlodowacenia północnopolskiego.
Nazwa fazy pochodzi od Ławicy Słupskiej, skąd (dokładniej z jej północno-zachodniego skłonu) opisano moreny, osadzone w czasie tego postoju przez lodowiec. Według niektórych rekonstrukcji w owym czasie Głębię Gdańską zajmował jeszcze lód, w związku z czym Wisła płynęła wzdłuż zachodnich wybrzeży Zatoki Gdańskiej i dalej na zachód: delta Wisły znajdowałaby się wtedy na wschodnim brzegu Głębi Bornholmskiej.
Fazę tę datuje się na około 13,5–13,2 tys. lat BP, według innych datowań na 14,9–13,5 tys. lat BP, a według jeszcze innych – na 15,6 ± 0,6 tys. lat BP. Faza Zatoki Słupskiej koreluje się z wyróżnianą na Litwie fazą środkowolitewską, a według innych autorów – z fazą północnolitewską.
Poprzednią fazą postojową lądolodu była faza gardzieńska, a następną – faza Południowej Ławicy Środkowej.
Przypisy
Kategoria:Zlodowacenia Kategoria:Plejstocen Kategoria:Geologia regionalna Polski