mały|Bushmaster Protected Mobility Vehicle podczas ekspozycji „Centenary of Military Aviation 2014” — przykład „protected mobility” (chronionej mobilności) w działaniach lądowych. mały|Cztery Boeing C-17 Globemaster III i Airbus A400M ustawione do „elephant walk” podczas ćwiczenia „Mobility Guardian” — demonstracja gotowości i szybkiego generowania lotów transportowych. Mobilność wojskowa – mobilność w ujęciu wojskowym oznacza zdolność systemu uzbrojenia, jednostki bojowej lub sił zbrojnych do przemieszczania się w kierunku celu wojskowego. Siły bojowe o większej mobilności są w stanie przemieszczać się szybciej i/lub przez bardziej nieprzyjazny teren niż siły o mniejszej mobilności.
Mobilność jest uznawana za kluczowy element współczesnego pola walki, ponieważ zdolność do szybkiego dostarczenia systemów uzbrojenia lub jednostek bojowych do celu często może przesądzić o różnicy między zwycięstwem a porażką. Armie na całym świecie znacznie zwiększyły swoją mobilność w ciągu ostatnich 100 lat. W I wojnie światowej na przykład większość jednostek bojowych mogła poruszać się na polu walki jedynie tak szybko, jak maszerujący żołnierz. W obliczu przytłaczającej siły ognia karabinów maszynowych i artylerii prowadziło to do impasu i braku możliwości oskrzydlenia przeciwnika. W II wojnie światowej mobilność na polu walki znacznie się poprawiła wraz z rozwojem czołgu oraz wykorzystaniem pojazdów gąsienicowych i innych pojazdów zmechanizowanych do przemieszczania sił do, z, wzdłuż i przez front nawet pod ostrzałem.
Od zakończenia II wojny światowej armie nadal rozwijają swoją mobilność. W latach 80. XX w. podróże międzykontynentalne przesunęły się na przykład z transportu morskiego na lotniczy, umożliwiając siłom zbrojnym przerzut z jednej części świata do innej w ciągu godzin lub dni zamiast tygodni.
Mobilność bywa też określana jako mnożnik siły bojowej. Jednostka o wysokiej mobilności może wykorzystywać ją do zwalczania wielokrotności własnej siły bojowej w postaci jednostek o mniejszej mobilności. Na przykład niemieckie w II wojnie światowej uważano za równoważne dwóm lub trzem dywizjom piechoty, częściowo dzięki ich wyższej mobilności, a częściowo dzięki z natury większej sile ognia.
Wraz z szybkim rozwojem zdolności w zakresie wywiadu, obserwacji, wskazywania celów i rozpoznania mobilność staje się jeszcze ważniejsza. W 2016 szef sztabu Armii Stanów Zjednoczonych gen. Mark A. Milley stwierdził: „Na przyszłym polu walki, jeśli zostaniesz w jednym miejscu dłużej niż dwie lub trzy godziny, zginiesz... Przy wrogich dronach i sensorach nieustannie polujących na cele nie będzie nawet czasu na cztery godziny nieprzerwanego snu”.
Mobilność bywa także definiowana w ramach trzech powszechnie uznawanych poziomów działań wojennych: taktycznego, operacyjnego i strategicznego. Mobilność taktyczna to zdolność do przemieszczania się pod ostrzałem. Mobilność operacyjna to zdolność do przemieszczania ludzi i sprzętu w obszarze działań do rozstrzygającego punktu bitwy. Mobilność strategiczna to zdolność do przerzutu armii do obszaru działań.
W I wojnie światowej większość armii nie miała mobilności taktycznej, ale dysponowała dobrą mobilnością strategiczną dzięki wykorzystaniu kolei, co prowadziło do sytuacji, w której armie można było łatwo i szybko rozmieścić na froncie, lecz po dotarciu na front ugrzęzły z powodu braku możliwości przemieszczania się pod ostrzałem.
Korytarz mobilności Korytarz mobilności to obszar, w którym siły wojskowe będą kanalizowane (prowadzone) z uwagi na ograniczenia terenowe. Umożliwia to wykorzystanie zasad masy i szybkości, a obszar powinien być relatywnie wolny od przeszkód.
Korytarze mobilności można łączyć, tworząc osie natarcia. Maksymalne odległości między korytarzami mobilności (wielkości osi natarcia) są następujące: Osi natarcia dywizji mają pułkowe korytarze mobilności oddalone od siebie nie więcej niż o 10 kilometrów. Osi natarcia pułku mają batalionowe korytarze mobilności oddalone od siebie nie więcej niż o 6 kilometrów. Osi natarcia batalionu mają kompanii korytarze mobilności oddalone od siebie nie więcej niż o 2 kilometry. Osi natarcia kompanii mają co najmniej 500 metrów szerokości.
Zobacz też Kontrmobilność Manewr Manewr taktyczny Wojna manewrowa Wojna pozycyjna Przemieszczenie Przegrupowanie Przewóz wojsk Logistyka wojskowa Działania aeromobilne Wąskie gardło
Przypisy
Kategoria:Terminologia wojskowa Kategoria:Logistyka (wojsko) Kategoria:Pojazdy wojskowe