Wraz z szybkim rozwojem zdolności w zakresie wywiadu, obserwacji, wskazywania celów i rozpoznania mobilność staje się jeszcze ważniejsza. W 2016 szef sztabu Armii Stanów Zjednoczonych gen. Mark A. Milley stwierdził: „Na przyszłym polu walki, jeśli zostaniesz w jednym miejscu dłużej niż dwie lub trzy godziny, zginiesz... Przy wrogich dronach i sensorach nieustannie polujących na cele nie będzie nawet czasu na cztery godziny nieprzerwanego snu”.
Mobilność bywa także definiowana w ramach trzech powszechnie uznawanych poziomów działań wojennych: taktycznego, operacyjnego i strategicznego. Mobilność taktyczna to zdolność do przemieszczania się pod ostrzałem. Mobilność operacyjna to zdolność do przemieszczania ludzi i sprzętu w obszarze działań do rozstrzygającego punktu bitwy. Mobilność strategiczna to zdolność do przerzutu armii do obszaru działań.
W I wojnie światowej większość armii nie miała mobilności taktycznej, ale dysponowała dobrą mobilnością strategiczną dzięki wykorzystaniu kolei, co prowadziło do sytuacji, w której armie można było łatwo i szybko rozmieścić na froncie, lecz po dotarciu na front ugrzęzły z powodu braku możliwości przemieszczania się pod ostrzałem.