W II wojnie światowej mobilność na polu walki znacznie się poprawiła wraz z rozwojem czołgu oraz wykorzystaniem pojazdów gąsienicowych i innych pojazdów zmechanizowanych do przemieszczania sił do, z, wzdłuż i przez front nawet pod ostrzałem.
Od zakończenia II wojny światowej armie nadal rozwijają swoją mobilność. W latach 80. XX w. podróże międzykontynentalne przesunęły się na przykład z transportu morskiego na lotniczy, umożliwiając siłom zbrojnym przerzut z jednej części świata do innej w ciągu godzin lub dni zamiast tygodni.
Mobilność bywa też określana jako mnożnik siły bojowej. Jednostka o wysokiej mobilności może wykorzystywać ją do zwalczania wielokrotności własnej siły bojowej w postaci jednostek o mniejszej mobilności. Na przykład niemieckie w II wojnie światowej uważano za równoważne dwóm lub trzem dywizjom piechoty, częściowo dzięki ich wyższej mobilności, a częściowo dzięki z natury większej sile ognia.