Kazimierz Pawłowski ps. Korwin (ur. 3 czerwca 1914 we Władysławce k. Kijowa, zm. 14 grudnia 1973 w Chicago) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny, dyrektor teatrów.
Życiorys W latach 1923–1931 kształcił się w Zamościu i Warszawie. Studiował w Państwowej Szkole Dramatycznej, a następnie w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (1931–1935). Po studiach występował na scenach warszawskich (Teatr Letni, Cyrulik Warszawski 1935–1936 oraz Ali Baba 1939) oraz w Teatrze Miejskim w Łodzi (1936–1939). Od 1936 roku zaczął używać pseudonimu Korwin.
Podczas II wojny światowej przebywał najpierw w Krakowie, gdzie w brał udział w programach rewiowych, wystawianych w kinie Atlantic, a następnie w stolicy, gdzie grał i reżyserował w teatrach jawnych: Komedia, Złoty Ul (1940), Miniatury (1942), Rozmaitości, a następnie Jar (1943–1944) i Wodewil (1944).
Po zakończeniu wojny był członkiem zespołu Teatru Miniatur Syrena (1945–1948), gdzie występował i zajmował się reżyserią. Jednocześnie gościnnie występował w krakowskim Kabarecie Siedem Kotów (1946–1947). W kolejnych latach grał w Teatrze Syrena po jego przenosinach do Warszawy (1948–1948), reżyserował w łódzkim Teatrze Osa (1946–1950) oraz pełnił funkcję dyrektora naczelnego i kierownika artystycznego Połączonych Teatrów Muzycznych w Łodzi (marzec–wrzesień 1951). Następnie jako aktor i reżyser był członkiem zespołów: Teatru Małego w Łodzi (1951–1952) oraz Teatru Powszechnego w Warszawie (1952).
W grudniu 1953 roku spowodował wypadek samochodowy, za co został aresztowany. Po wyjściu na wolność pracował w Katowicach, gdzie w latach 1955–1956 był kierownikiem artystycznym i reżyserem tamtejszego Teatru Satyry. Powrócił do Warszawy i w latach 1956–1957 objął dyrekcję Teatru Komedia. Był także członkiem kabaretu Wagabunda, z którym dawał przedstawienia w kraju i za granicą. W 1957 roku nie wrócił do kraju z jednego z takich wyjazdów. Mieszkał najpierw w Austrii, a następnie w RFN oraz Francji. Imał się różnych prac – był m.in. kelnerem, rolnikiem, tragarzem i robotnikiem. Po 1961 roku występował w teatrach paryskich (Bouffes-Parisiens, Comedie des Champs-Élysées, Quatorze), grywał również epizody w filmach (m.in. w produkcji Me and the Colonel (Jakobowsky i pułkownik) z 1958 roku, reż. Peter Glenville). Następnie przebywał w Londynie, po czym wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Mieszkał w Chicago, gdzie pracował w sklepie meblowym. Organizował przedstawienia teatralne dla Polonii amerykańskiej, grał również w teatrze Nasza Reduta Elżbiety Dziewońskiej (1966–1969).
Serwis internetowy zamosciopedia.pl błędnie podaje, że zginął tragicznie na Bałtyku, myląc go z bratem Wacławem Pawłowskim (1908–1937).
Rodzina Był synem Romana Pawłowskiego oraz Ludwiki z Bąkowskich. Aktorami było jego rodzeństwo: Wacław Pawłowski i Romana Pawłowska (1909–1976). Był trzykrotnie żonaty: z aktorką Niną Wilińską, aktorką Stefanią (Stefcią) Górską (1907–1986) oraz pianistką Hanną Tokarczyk. Jego dziećmi są: aktor Wojciech Wiliński (1940–2026) oraz aktorka Weronika Pawłowska (ur. 1955).
Filmografia Śluby ułańskie (1934) – porucznik w kasynie oficerskim Młody las (1934) – uczeń Franek Pszczółkowski Co mój mąż robi w nocy… (1934) – mężczyzna na dancingu Dwie Joasie (1935) – kolega Michała na balu mody Ada! To nie wypada! (1936) – uczestnik balu Dziewczęta z Nowolipek (1937) – Roman, kolega Mietka Moi rodzice rozwodzą się (1938) – Henryk, brat Lusi Rejewskiej Dwie godziny (1946) – gach Feli Ostatni etap (1947) – szef gestapo Jasne łany (1947) – asystent reżysera, obsada („Elegant”, były rządca) Młodość Chopina (1952) – Krzyżanowski Żołnierz zwycięstwa (1953) – gestapowiec Nikodem Dyzma (1956) – mister Cox Źródło: Film Polski
Przypisy
Kategoria:Artyści polonijni w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Absolwenci Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej w Warszawie Kategoria:Dyrektorzy teatrów w Polsce Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1973