Gennaro Capuozzo, znany również pod zdrobnieniem Gennarino (ur. 22 listopada 1932 w Neapolu, zm. 29 listopada 1943 tamże) – włoski bohater wojenny. Zginął w wieku 11 lat podczas II wojny światowej, w walkach znanych jako Cztery Dni Neapolu, lokalnego powstania, które doprowadziło do wyzwolenia miasta spod okupacji niemieckiej.
Życiorys Był neapolitańskim praktykantem urzędniczym. Kiedy 3 września 1943 roku Włochy podpisały kapitulację przed Niecami (ogłoszoną 8 września) armia włoska została pozostawiona bez rozkazów. W Neapolu armia niemiecka szybko przejęła kontrolę nad miastem, a wkrótce potem, 27 września 1943 roku ludność zbuntowała się, dając początek powstaniu.
Capuozzo był jednym z najmłodszych powstańców, biorących bezpośredni udział w walkach z Niemcami. Zginął podczas bitwy pod Via Santa Teresa degli Scalzi, rzucając granatami ręcznymi w niemieckie czołgi z tarasu Instytutu Maestre Pie Filippini. Za ten akt odwagi został pośmiertnie odznaczony Złotym Medalem za Męstwo Wojskowe.
Przypisy
Kategoria:Antyfaszystowski ruch oporu we Włoszech Kategoria:Odznaczeni Medalem za Męstwo Wojskowe Kategoria:Ofiary II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 1943