Michaelina Wautier, właśc. Michelle Wautier (ur. ok. 1614 w Mons, zm. 1689) – belgijska malarka epoki baroku.
Życiorys Urodziła się ok. 1614 r. w Mons, w rodzinie bez tradycji artystycznych. Oprócz niej, talent malarski posiadał także brat (1609–1703). Powiązani z arystokratyczną rodziną Mérode, którzy wspierali ich kariery. Po śmierci ojca w 1617 r., matka nie wyszła ponownie za mąż, zachowując stabilność finansową do śmierci w 1638 r.
Niewiele wiadomo o jej życiu, jednak ustalono, że jej właściwe imię to Michelle, natomiast łacińska wersja Michaelina była przez nią używana do podpisywania swoich prac. Nie zachowały się informacje na temat, czy i gdzie pobierała nauki, jednak poziom artystyczny i techniczny jej obrazów wskazuje na posiadanie wykształcenia. Wykazywała się biegłością techniczną we wszystkich dziedzinach – od martwych natur i portretów po obrazy historyczne. Jej twórczość, szacowaną na 30 obrazów, obejmowała wiele gatunków, przy czym wydawała się być w stanie przechodzić do nowych gatunków unikając pułapek, które często towarzyszą zmianom tematyki.
Prawdopodobnie towarzyszyła bratu w wyprawie edukacyjnej do Italii. Mieszkali, a być może także dzielili pracownię, w Brukseli, w domu w pobliżu gotyckiego kościoła Notre Dame de la Chapelle. Prawdopodobnie podobnie jak brat, zajmowała się handlem nieruchomościami. Podobnie jak brat, który pozostał kawalerem, nigdy nie wyszła za mąż. Prawdopodobnie zajęła się sztuką dopiero po 30 roku życia, lub wcześniej jej talent pozostał niezauważony. Być może dzięki kontaktom brata w armii, który był oficerem, otrzymała zlecenie namalowania portretu generała Andrei Cantelmo. Obraz ten mógł być czynnikiem, który wzbudził zainteresowanie arcyksięcia Leopolda Wilhelma, który zamówił lub nabył cztery jej dzieła.
Zmarła w 1689 r. i szybko została zapomniana. Między jej ostatnim obrazem, który powstał przypuszczalnie w 1659 r., a śmiercią upłynął długi okres, podczas którego nie tworzyła. W przeciwieństwie do niektórych jej współczesnych artystek, w tym Artemisii Gentileschi i Elizabetty Sirani, jej autoportret nigdy nie został wydany jako grafika, która utrwaliłaby pamięć o niej. W testamencie pozostawiła cały swój majątek bratu, a większość jej obrazów prawdopodobnie nie trafiła na rynek, a nieliczne wyjątki, które sprzedawano długo później nie były już rozpoznawane jako jej dzieła. Większość jej obrazów, podobnie jak autoportret, została przypisana innym artystom lub przywłaszczona przez nich samych, np. autoportret przypisano Gentileschi. Była również mylona z bratem, któremu przypisano błędnie część jej obrazów, a także z uczniem Rubensa, Fransem Wouters, któremu omyłkowo przypisano dwa obrazy przedstawiające świętych. Od lat 50. XIX wieku zaczęto o niej wspominać jako o samodzielnej artystce, zazwyczaj określając ją mianem portrecistki. W 1967 r. zidentyfikowano ją jako autorkę obrazu Triumf Bachusa, na którym umieściła swoją postać, patrzącą na widza, odsłaniając jedną pierś. Na obrazie Bachus otoczony jest – co nietypowe dla tego motywu – nagimi mężczyznami, co zwraca uwagę, gdyż wówczas kobietom nie wolno było studiować męskiego ciała.
Jej twórczość spopularyzowała po 1993 r. Katlijne Van der Stighelen za sprawą obrazu Triumf Bachusa.
Przypisy
Kategoria:Belgijscy malarze Kategoria:Flamandzcy malarze barokowi Kategoria:Urodzeni w XVII wieku Kategoria:Zmarli w 1689