Język timucua – wymarły język izolowany używany niegdyś w południowej Georgii i północnej Florydzie. Język ten jest znany z XVII-wiecznych hiszpańskich słowników, które przedstawiają słownictwo z dialektu mocamaTimucua language, EBSCO.
Fonetyka +SpółgłoskiWargoweDziąsłoweZadziąsłowePodniebienneMiękkopodniebienneKrtanioweZwarte Zwarto-szczelinoweSzczelinowe Zwarto-otwartePółotwarte +SamogłoskiPrzednieTylnePrzymkniętePółprzymknięteOtwarte
Historia Uważa się, że język timucua był językiem dominującym na wybrzeżu Atlantyku od II tysiąclecia p.n.e. Pierwsze dokumenty dotyczące istnienia tego języka pochodzą z XVII-wiecznych katechizmów zapisanych w dialekcie mocama przygotowanych przez i Gregorio de Movillę. Pierwszy z nich przygotował również ortografię dla języka. W XVII wieku wysłano też dla listy do hiszpańskiej korony, które były zapisane w dialekcie potano. Zapiski dotyczące słownictwa z dialektu tawasa pochodzą z XIX wieku. W połowie XVIII wieku pozostająca część użytkowników języka została ulokowana na Kubie w miejscowości San Augusta Nueva (w timucua Ceibamocha). Ostatni użytkownik języka timucua zmarł ok. 1780 roku.
Kalsyfikacja Większość językoznawców uznaje timucua za język izolowany. Jednak Joseph H. Greenberg w 1987 umieścił go w rodzinie języków paezkich i czibczańskich. Morris Swadesh zaproponował jednak klasyfikację timucua jako języka makro-arawackiego. William Sturtevant zasugerował, że, podbonie jak język natchez, może być spokrewniony z językami muskogejskimi, natomiast jego konkluzją było, że nie ma on powiązań z innym językami lub, że podobieństwa w słownictwie mogą być wyjaśnione inaczej niż poprzez dyfuzję języków na terytorium Cieśniny Florydzkiej. Według Juliana Granberry'ego był on językiem arawackim, a sami Indianie Timucua wyemigrowali z Ameryki Południowej.
Przypisy
Kategoria:Języki izolowane Kategoria:Języki wymarłe w Ameryce Północnej