Ziołomirek szczawowiec (Hypera rumicis) – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Hyperinae. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję, Maghreb i nearktyczną Amerykę Północną. Żeruje na szczawiach i rdestach.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1758 roku przez Karola Linneusza w dziesiątym wydaniu Systema Naturae pod nazwą Curculio rumicis. Stanowi gatunek typowy podrodzaju Eririnomorphus.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 4 do 6 mm.
Ryjek jest od nasady do miejsca osadzenia czułków rozszerzony, a w dalszej części punktowany i skąpo owłosiony, u samca krótszy od przedplecza i nieznacznie zakrzywiony, u samicy tak długi jak przedplecze i mocniej zakrzywiony. Wydzielone od ryjka słabym, siodełkowatym wgłębieniem, szerokie czoło porastają wydłużone łuski.
Przedplecze ma słabo zaokrąglone boki oraz gęsto, równomiernie i stosunkowo drobno punktowaną powierzchnię. W jego ubarwieniu występują dwa ciemniejsze, słabo odcięte od tła pasy porośnięte łuskami. Znacznie szersze od przedplecza, w zarysie prawie prostokątne pokrywy mają rzędy od drugiego do siódmego proste na całej długości, a pierwszy międzyrząd nie zwężony w tyle i nie odbiegający barwą od pozostałych. W tyle pokryw występuje często jaśniejsza, V-kształtna przepaska. Łuski na pokrywach są całobrzegie, a sterczące szczecinki słabo dostrzegalne i bardzo silnie ku tyłowi pochylone. Przednie odnóża samca mają wierzchołkowe części goleni słabo zakrzywione dowewnętrznie.
Ekologia i występowanie thumb|Larwa w oprzędzie Owad preferujący pobrzeża wód i inne stanowiska wilgotne. Zasiedla łąki, doliny rzek i potoków, rowy, zarośla, ugory, przydroża, pola uprawne, skraje lasów i tereny ruderalne. Jest fitofagiem żerującym na rdestowatych. Do jego roślin pokarmowych należą: rdest ptasi, rdest wężownik, szczaw kędzierzawy, szczaw lancetowaty, szczaw tępolistny, szczaw zwyczajny i szczaw żółty. Przepoczwarczenie ma miejsce w brunatnym, siateczkowatym oprzędzie. Osobniki dorosłe obserwuje się od kwietnia lub maja do sierpnia.
Gatunek holarktyczny. W Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Albanii, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskich części Rosji i Turcji. W Afryce podawany jest z Maroka. W Azji notowany jest z anatolijskiej części Turcji, Syrii, Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu, syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji, Kazachstanu, Iranu, Mongolii, północnych Chin, Korei Południowej i Japonii. Poza tym wykazywany jest z nearktycznej Ameryki Północnej.
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Ameryki Północnej Kategoria:Chrząszcze Azji Środkowej Kategoria:Chrząszcze Chin Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Iranu Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Chrząszcze Korei Kategoria:Chrząszcze Maroka Kategoria:Chrząszcze Mongolii Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Chrząszcze Syrii Kategoria:Chrząszcze Turcji Kategoria:Chrząszcze Zakaukazia Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza