Filozofia duńska – część filozofii Zachodu, narodowa tradycja filozoficzna, uprawiana na terytorium Danii. Rozwinęła się w okresie Oświecenia w ścisłym związku z teoriami filozoficznymi sąsiadujących z Danią krajów, zwłaszcza pod wpływem . Duński pisarz Ludvig Holberg stał na stanowisku bliskim francuskiemu oświeceniu. W XIX w. duńska myśl filozoficzna przebyła szereg etapów. Z początkiem tego stulecia panował w Danii kantyzm, którego przedstawicielami byli Norweg Niels Treschow i , a także filozofia Schellinga (Hans Christian Ørsted). Później ugruntował swe wpływy heglizm. Niebawem jednak filozofia Hegla została poddana krytyce z pozycji subiektywno- idealistycznych. Filozofię duńską cechuje próba podbudowania zasady osobowości w ramach idealistycznie pojmowanego doświadczenia. Wśród filozofów duńskich, którzy wystąpili przeciwko spekulatywnemu systemowi Hegla, wyróżniali się Frederik Christian Sibbern, a zwłaszcza Søren Kierkegaard.
W końcu XIX i na początku XX w. w filozofii duńskiej nastąpił zwrot w stronę empiryzmu. Głównym przedstawicielem tego kierunku był Harald Høffding, którego poglądy ukształtowały się pod wpływem doktryn Kanta, Schopenhauera, a także pozytywizmu angielskiego i francuskiego. Sam Høffding nazywał swój światopogląd „pozytywizmem krytycznym”, który na początku XX w. popularny był w całej Europie. W końcu XIX i na początku XX w. powstała w Danii psychologia eksperymentalna, a jednym z jej pionierów w krajach skandynawskich był .
Obecnie filozofia duńska ma orientację logiczno-empiryczną i lingwistyczno-analityczną (, ).
Przypisy
Bibliografia po polsku
w językach obcych