Piotr Chorzewski (ur. 15 sierpnia 1797 w Kurzyrowie, w gubernii żytomierskiej, zm. 8 stycznia 1860) – weteran wojen napoleońskich, oficer artylerii konnej w armii Królestwa Kongresowego, dowódca baterii pozycyjnej artylerii konnej gwardii i uczestnik powstania listopadowego.
Życiorys Karierę wojskową rozpoczął w okresie Księstwa Warszawskiego. 3 maja 1808 wstąpił do 3 pułku piechoty. Walczył w kampaniach z lat 1809 oraz 1812–1813. Brał udział m.in. w bitwie pod Raszynem oraz w obronie Gdańska.
21 stycznia 1815 rozpoczął służbę w armii Królestwa Kongresowego. Władze wojskowe przydzieliły go do 1. baterii artylerii konnej. 13 kwietnia 1819 awansował na kapitana 2. klasy. 20 września 1821 trafił do baterii pozycyjnej artylerii konnej gwardii. 9 kwietnia 1828 otrzymał awans na podpułkownika. Został dowódcą baterii.
Po wybuchu powstania walczył w okolicach Warszawy. 18 lutego 1831 został ranny. Po wyleczeniu objął dowództwo 4. baterii lekkiej artylerii pieszej. 5 października wraz z generałem Rybińskim przekroczył granicę Królestwa Kongresowego z Prusami.
Władze pruskie internowały go w Elblągu. Po zwolnieniu 1 marca 1832 przybył do Warszawy. Stawił się przed Komisją Rządową Wojny i 2 marca 1832 ponownie złożył przysięgę wierności carowi.
Odznaczenia 20 grudnia 1813 – Legia Honorowa za Gdańsk 1830 – znak honorowy za 15 lat nieskazitelnej służby oficerskiej 16 marca 1831 – krzyż złoty nr 885 15 września 1831 – krzyż kawalerski nr 2531
Przypisy
Bibliografia Robert Bielecki, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. 1, Warszawa 1995.
Kategoria:Oficerowie artylerii Królestwa Kongresowego Kategoria:Oficerowie artylerii konnej powstania listopadowego Kategoria:Urodzeni w 1797 Kategoria:Zmarli w 1860