Intermezzo (tytuł alt.: Intermezzo: A Love Story) – amerykański melodramat z 1939 w reżyserii i według scenariusza , będący remakiem szwedzkiego filmu o tym samym tytule z 1936. W rolach głównych wystąpili Leslie Howard i Ingrid Bergman, która powtórzyła swoją kreację Anity Hoffman ze szwedzkiego oryginału.

Fabuła thumb|left|Best i Bergman w kadrze z filmu Profesor Holger Brandt (Leslie Howard), ceniony szwedzki skrzypek, powraca z triumfalnej trasy koncertowej ze swoim impresario Thomasem Stenborgiem () do swojej żony Margit (Edna Best) i dwójki dzieci, córki Ann Marie () i syna Erica (Douglas Scott). Podczas przyjęcia w domu poznaje Anitę Hoffman (Ingrid Bergman), podopieczną Stenborga i nauczycielkę jego córki. Holger jest oczarowany wrażliwą, dynamiczną grą Anity, której akompaniuje na skrzypcach.

Holger spotyka Anitę przypadkiem kilka dni później na koncercie i idą razem do kawiarni, żeby porozmawiać. Początkowo niezobowiązujące spotkania nabierają intensywności, aż w końcu odkrywają, że są w sobie głęboko zakochani. Próbują się rozstać, ale Holger w końcu wyznaje Margit, że chce wolności, i wraz z Anitą wyjeżdżają w trasę za granicę (Hoffman jest jego akompaniatorką). Przez pewien czas ich uczucie rozkwita, lecz Anita zdaje sobie sprawę, że Holger tęskni za swoimi dziećmi i dawnym życiem.

Za cenę wielkich poświęceń emocjonalnych opuszcza go, by rozpocząć karierę solową, po tym jak zmartwiony i współczujący Thomas, impresario Holgera, podczas wizyty pyta Anitę: „Zastanawiam się, czy szczęście kiedykolwiek zbudowano na nieszczęściu innych?”

Holger wraca do domu w Szwecji. Ann Marie, biegnąca przez ulicę ze szkoły, by powitać swego ojca, zostaje poważnie ranna. Pogrążony w smutku Holger, oczekując na powrót córki do zdrowia, odzyskuje zranionego i samotnego synka Erica. Z radością wita go żona, która nigdy nie przestała go kochać i na niego czekać.

Obsada Opracowano na podstawie materiału źródłowego:

Odbiór Premiera kinowa i recenzje Premiera Intermezza miała miejsce 22 września 1939. David Hanna napisał w „Film Bulletin”: „Wysoka, piękna, emocjonalna i znakomita aktorka, Ingrid Bergman to nowy nabytek na amerykańskim ekranie, który zasługuje na zachwyt. Jej rola w tym filmie jest znakomita, pięknie cieniowana, wywierając na widzu żywy, dramatyczny efekt”. Wanda Hale z „New York Daily Newsa” przyznała, że nazywanie Bergman drugą Gretą Garbo, tylko dlatego, że pochodzi ze Szwecji, jest „skrajnie niesprawiedliwe”. Według autorki Bergman łączy w sobie „niezwykłą urodę, świeżość, witalność i talent równie niezwykły, jak kwitnąca roślina stuletnia”. Howard Barnes z „” obecność Bergman w filmie uważał za „główną cechę wyróżniającą”. Podkreślał, że „kreuje postać tak żywo i wiarygodnie, że staje się ona sednem narracji”. „” zaznaczał, że gra z „wymownym urokiem i przekonaniem”.

Archer Winsten z „New York Posta” zwracał uwagę na urodę Bergman i pisał, że potrafi czarująco się uśmiechać oraz, że jest obdarzona rzadkimi zdolnościami aktorskimi”. z „The New York Timesa” chwalił Davida O. Selznicka za wybór Intermezza na debiut Bergman w Hollywood, argumentując, że jest „uroczą osobą i tak wdzięczną aktorką”. W dalszej części przekonywał, że jej gra aktorska jest „zaskakująco dojrzała, a jednocześnie wyjątkowo wolna od stylistycznych naleciałości – manier, póz, precyzyjnych intonacji – które stają się znakiem rozpoznawczym dojrzałej aktorki”. W podobnym tonie brzmiała recenzja „Variety”, w którym przekonywano, że Bergman dała „porywający występ”. Autor pisał, że posiada też „urok, szczerość i zaraźliwą energię, które sprawdzą się zarówno w dramacie, jak i komedii”.

Nagrody i nominacje Rok ceremonii Nagroda Kategoria Odbiorcy i nominowani Wynik Źródło 1940 Nagroda Akademii Filmowej Najlepsza muzyka (ścieżka dźwiękowa)

Adaptacje 29 stycznia 1940 Bergman wystąpiła w radiowej adaptacji w słuchowisku Lux Radio Theatre. Partnerował jej Herbert Marshall jako Holger Brandt. Powtórzyła swoją rolę 4 czerwca 1945, zaś jako Brand wystąpił Joseph Cotten. 1 czerwca 1946 w słuchowisku Theater of Romance stacji CBS wyemitowano półgodzinną radiową adaptację, reżyserowaną przez Charlesa Vandę. Wystąpili w niej: Gregory Peck (Holger Brandt), Lurene Tuttle (Anita), (Margit) i (Thomas). 5 października Marshall zagrał główną rolę w adaptacji Intermezza w słuchowisku .

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Amerykańskie filmy czarno-białe Kategoria:Amerykańskie filmy z 1939 roku Kategoria:Amerykańskie melodramaty Kategoria:Amerykańskie remaki szwedzkich filmów Kategoria:Filmy, których akcja toczy się w Szwecji Kategoria:Filmy nominowane do Oscara Kategoria:Filmy o muzyce poważnej Kategoria:Filmy o skrzypkach Kategoria:Filmy wytwórni Selznick International Pictures Kategoria:Filmy wytwórni United Artists