Josef Reichert (ur. 12 grudnia 1891 w Burgfeld, zm. 15 marca 1970 w Gauting) – niemiecki wojskowy, generał porucznik Wehrmachtu.
Biografia Josef Reichert urodził się 12 grudnia 1891 w Burgfeld. W lipcu 1910 rozpoczął służbę wojskową w armii bawarskiej, a w sierpniu 1912 został skierowany do Szkoły Wojennej w Monachium. Po jej ukończeniu trafił na kurs do Wojskowej Szkoły Strzeleckiego Lechfeld, po którym otrzymał stopień podporucznika. Podczas I wojny światowej walczył na froncie zachodnim. We wrześniu 1914 otrzymał Krzyż Żelazny II klasy, a następnie uczestniczył w bitwach nad Sommą, pod Ypres, La Bassée i Arras. W lipcu 1915 został ranny, a w październiku 1916 odznaczono go Krzyżem Żelaznym I klasy. W marcu 1918 trafił na szkolenie lotnicze w Les Baraques koło Metzu, a w kwietniu brał udział w bitwie pod Kemmel. Na początku października 1918 dostał się do francuskiej niewoli, którą opuścił w styczniu 1920. Za odniesione rany został odznaczony czarną Odznaką za Rany.
Po powrocie do Niemiec kontynuował służbę w Reichswehrze. We wrześniu 1921 otrzymał awans na kapitana, a w listopadzie ukończył kurs dla obsługi moździerzy na poligonie Döberitz. W kolejnych latach pełnił głównie funkcje szkoleniowe i sztabowe. We wrześniu 1930 jako instruktor trafił do Szkoły Piechoty w Dreźnie, a w kwietniu 1932 awansował na majora. Dwa lata później został instruktorem taktyki. W lutym 1935 otrzymał awans na podpułkownika, a w lipcu 1937 na pułkownika. Następnie trafił do sztabu 95. Pułku Piechoty. Uczestniczył w anschlussie Austrii. W listopadzie 1938 objął dowództwo nad 6. Pułkiem Piechoty.
Na jego czele, w składzie 30. Dywizji Piechoty gen. Kurta von Briesena, uczestniczył w kampanii wrześniowej. Walczył nad Wartą i Bzurą. Za działania podczas walk został odznaczony klamrą ponownego nadania Krzyża Żelaznego II klasy, a następnie I klasy. Później brał udział w kampanii francuskiej, kampanii bałkańskiej i operacji Barbarossa. W sierpniu 1941 otrzymał awans na generała majora, a miesiąc później trafił do rezerwy dowódczej. Wkrótce zastąpił gen. na stanowisku dowódcy 177. Dywizji w Armii Rezerwowej gen. Friedricha Fromma, gdzie odpowiadał przede wszystkim za szkolenie i uzupełnianie jednostek. Od lutego 1943 dowodził 714. Dywizją Piechoty w Serbii, zastępując na tym stanowisku gen. . Jednostka prowadziła działania przeciwpartyzanckie, a wkrótce została przemianowana na 114. Dywizję Strzelców. Po miesiącu stanął na czele 711. Dywizji Piechoty stacjonującej u wybrzeży kanału La Manche. W sierpniu 1943 otrzymał awans na generała porucznika. Uczestniczył w walkach w Normandii, a następnie wycofał się do Holandii, gdzie zwalczał aliancką operację Market Garden. Później brał udział w ciężkich walkach na Węgrzech podczas operacji Frühlingserwachen, w czasie których jego dywizja została niemal całkowicie rozbita. 14 kwietnia 1945 uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu i trafił do rezerwy. 8 maja 1945 dostał się do alianckiej niewoli, którą opuścił w lipcu 1947.
Po zwolnieniu z niewoli zamieszkał w Gauting w Bawarii. Nie powrócił już do służby wojskowej, ani nie pełnił funkcji publicznych. Zmarł tam 13 maja 1970.
Przypisy
Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Niemieccy uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojennej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Medalem za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942 Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Służbę Wojskową (III Rzesza) Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Uczestnicy kampanii francuskiej 1940 (strona niemiecka) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona niemiecka) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1970