Kazimierz Konstanty Walerian Kirkin (ur. 20 stycznia 1899 w Peczeniżynie, zm. w 1978) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa i Walerii z Schumacherów urodzony 20 stycznia 1899 w Peczeniżynie, w ówczesnym powiecie kołomyjskim Królestwa Galicji i Lodomerii. W latach 1909–1913 uczęszczał do c. k. Wyższego Gimnazjum z językiem wykładowym polskim w Kołomyi. Od jesieni 1913 kontynuował naukę w gimnazjum we Lwowie.
20 września 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 3 kompanii I batalionu 2 pułku piechoty. Wyróżnił się 21 czerwca 1916 w boju pod Hruziatynem. W 1922 ówczesny podpułkownik Mieczysław Boruta-Spiechowicz przedstawił go do odznaczenia Orderem Virtuti Militari.
W 1917 wymieniony jako starszy szeregowiec w spisie oficerów, podoficerów i żołnierzy skierowanych na 2 Kurs Wyszkolenia. Następnie służył w 2 pp Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po bitwie pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) dołączył z II Brygadą Legionów Polskich do II Korpusu Polskiego w Rosji. Służył w 13 pułku strzelców polskich. 11 maja 1918 w bitwie pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej.
7 stycznia 1919, po powrocie z niewoli, wstąpił do 2 pułku piechoty Legionów. 11 stycznia 1920 został ranny w walkach z bolszewikami nad Berezyną. Po wyleczeniu został przydzielony do batalionu zapasowego 2 pp Leg. Posiadał wówczas rangę sierżanta. 18 maja 1920 został mu udzielony trzymiesięczny urlop „celem poratowania zdrowia”. Od 15 stycznia 1921 był uczniem dziesięciomiesięcznego kursu uzupełniającego dla szeregowych bez cenzusu (klasa 10.) w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. 24 kwietnia 1922, po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu sierżanta-podchorążego, został przydzielony do kadry bydgoskiej szkoły jako instruktor (od 11 sierpnia 1922 była to Oficerska Szkoła dla Podoficerów). 9 września 1922 został mianowany z dniem 1 sierpnia 1922 podporucznikiem w korpusie oficerów piechoty i 11. lokatą z równoczesnym wcieleniem do 22 pułku piechoty w Siedlcach oraz pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku w szkole oficerskiej. 16 listopada 1923 został przemianowany z dniem 1 listopada 1923 na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1920 i 57. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przydzielony do macierzystego pułku w Siedlcach oraz ukończył kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 62. lokatą.
W marcu 1932 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Służył w batalionie KOP „Kopyczyńce” na stanowisku dowódcy 3 kompanii granicznej KOP „Husiatyń”. W trakcie IX Narodowych Zawodów Strzeleckich, Myśliwskich i Łuczniczych, przeprowadzonych w dniach 15–22 lipca 1934 w Warszawie zdobył tytuł indywidualnego mistrza Polski w konkurencji pistolet wojskowy P.w. 1 oraz tytuł zespołowego mistrza Polski w trzech konkurencjach pistoletu wojskowego: P.w. 1, P.w. 6 oraz P. w. 1 + P.w. 6..
Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 129. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w 26 pułku piechoty w Gródku Jagiellońskim na stanowisku dowódcy I batalionu. Był członkiem Wojskowego Klubu Sportowego Gródek Jagielloński.
Na czele wspomnianego pododdziału walczył w kampanii wrześniowej. W nocy z 6 na 7 września 1939 dowodzony przez niego batalion wyładował się w Zegrzu i podporządkowany dowódcy Warszawskiej Brygady Obrony Narodowej obsadził Zegrze, frontem na północ. Później obsadził wieś Struga, a następnie walczył w obronie Warszawy na pododcinku „Południowo-Wschodnim”. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w Oflagu X B Nienburg. 8 kwietnia 1940 został przeniesiony do Oflagu X A Itzehoe. Od 13 do 25 października 1941 przebywał w szpitalu obozowym.
Był żonaty z Heleną Jadwigą Kulbicką (1900–1993), z którą miał córkę Annę Marię (1927–2017), zamężną Ręcka, a wcześniej Rękawek.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7327 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 30 lipca 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Strzelecka Klasy Wyborowej-złota z wieńcem – 1 września 1938 „na stałe” za zdobycie jej w 1933, 1934, 1936, 1937 i 1938 francuski Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dowódcy batalionów 26 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Jeńcy Oflagu X A/Z Itzehoe Kategoria:Ludzie związani z Kołomyją (zabór austriacki) Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Strzelecką Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 22 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie batalionu KOP „Kopyczyńce” Kategoria:Oficerowie piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Pamiątkowym Wielkiej Wojny Kategoria:Polscy strzelcy Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1978 Kategoria:Żołnierze 2 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze 13 Pułku Strzelców Polskich (WP na Wschodzie) Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego