Kazimierz Konstanty Walerian Kirkin (ur. 20 stycznia 1899 w Peczeniżynie, zm. w 1978) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Józefa i Walerii z Schumacherów urodzony 20 stycznia 1899 w Peczeniżynie, w ówczesnym powiecie kołomyjskim Królestwa Galicji i Lodomerii. W latach 1909–1913 uczęszczał do c. k. Wyższego Gimnazjum z językiem wykładowym polskim w Kołomyi. Od jesieni 1913 kontynuował naukę w gimnazjum we Lwowie.

20 września 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 3 kompanii I batalionu 2 pułku piechoty. Wyróżnił się 21 czerwca 1916 w boju pod Hruziatynem. W 1922 ówczesny podpułkownik Mieczysław Boruta-Spiechowicz przedstawił go do odznaczenia Orderem Virtuti Militari.

W 1917 wymieniony jako starszy szeregowiec w spisie oficerów, podoficerów i żołnierzy skierowanych na 2 Kurs Wyszkolenia. Następnie służył w 2 pp Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po bitwie pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) dołączył z II Brygadą Legionów Polskich do II Korpusu Polskiego w Rosji. Służył w 13 pułku strzelców polskich. 11 maja 1918 w bitwie pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej.