7 stycznia 1919, po powrocie z niewoli, wstąpił do 2 pułku piechoty Legionów. 11 stycznia 1920 został ranny w walkach z bolszewikami nad Berezyną. Po wyleczeniu został przydzielony do batalionu zapasowego 2 pp Leg. Posiadał wówczas rangę sierżanta. 18 maja 1920 został mu udzielony trzymiesięczny urlop „celem poratowania zdrowia”. Od 15 stycznia 1921 był uczniem dziesięciomiesięcznego kursu uzupełniającego dla szeregowych bez cenzusu (klasa 10.) w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. 24 kwietnia 1922, po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu sierżanta-podchorążego, został przydzielony do kadry bydgoskiej szkoły jako instruktor (od 11 sierpnia 1922 była to Oficerska Szkoła dla Podoficerów). 9 września 1922 został mianowany z dniem 1 sierpnia 1922 podporucznikiem w korpusie oficerów piechoty i 11. lokatą z równoczesnym wcieleniem do 22 pułku piechoty w Siedlcach oraz pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku w szkole oficerskiej. 16 listopada 1923 został przemianowany z dniem 1 listopada 1923 na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1920 i 57. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przydzielony do macierzystego pułku w Siedlcach oraz ukończył kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu.