Rozwiernik białawy (Tubulicrinis medius (Bourdot & Galzin) Oberw.) – gatunek grzybów z rzędu szczeciniakowców (Hymenochaetaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Subulicrinis, Hymenochaetaceae, Hymenochaetales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisali go w 1913 r. Hubert Bourdot i Amédée Galzin jako podgatunek powłocznicy Peniophora glebulosa subsp. media. W 1956 r. Marinus Anton Donk przeniósł go do rodzaju Tubulicrinis i podniósł do rangi gatunku. Synonimy: Peniophora glebulosa subsp. media Bourdot & Galzin 1913 Peniophora subalutacea subsp. media (Bourdot & Galzin) Bourdot & Galzin 1928 Polską nazwę zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r.
Morfologia Owocnik Jednoroczny, rozpostarty, o długości do 10 cm, cienki. Powierzchnia hymenialna bladożółtawopłowa, podczas wysychania pękająca. Cechy mikroskopowe System strzępkowy monomityczny. Strzępki cienko- lub grubościenne, z licznymi sprzążkami i sporadycznym rozgałęzieniami, o średnicy 2–4 µm. Cystydy nieamyloidalne lub słabo amyloidalne, liczne, rurkowate, o długości 90–130 µm i średnicy 5,5–10 µm w najszerszym miejscu, grubościenne, często wyrastające z rozgałęzionej podstawy i sprawiające wrażenie zakorzenionych. Ich ściana stopniowo cieńsza ku górze, przechodząca w cienkościenną część wierzchołkową o długości 20–30 µm, zazwyczaj nie szerszą niż dolna część cystydy. Podstawki maczugowate, 4-sterygmowe, o wymiarach 17–20 × 4,5–6 µm. Bazydiospory kiełbaskowate (allantoidalne), szkliste, nieamyloidalne, o wymiarach 7–10 × 1,5–2 µm.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej, Europie i Azji. Jego stanowiska podano także w Polsce.
Grzyb nadrzewny, saprotrof. W Polsce podano jego stanowisko na martwym drewnie drzew iglastych. Powoduje białą zgniliznę drewna.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Szczeciniakowate