Stefania Belmondo (ur. 13 stycznia 1969 w Vinadio) – włoska biegaczka narciarska, dziesięciokrotna medalistka olimpijska, trzynastokrotna medalistka mistrzostw świata oraz zdobywczyni Pucharu Świata.
Kariera Urodziła się w miejscowości Vinadio. Ma starszą siostrę Manuelę i młodszego brata Enrico. Biegi narciarskie zaczęła uprawiać w wieku trzech latstefaniabelmondo.it . Z powodu niewielkiej postury nazywano ją „Małym Tornado”. Belmondo była znana z surowego reżimu treningowego. Rocznie pokonywała na nartach około 10 000 km. W 1987 roku wystąpiła na mistrzostwach świata juniorów w Asiago, gdzie była czwarta w sztafecie, dwunasta w biegu na 5 km techniką klasyczną i czternasta w biegu na 15 km stylem dowolnym. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Saalfelden zdobyła srebrny medal w biegu na 5 km klasykiem, a w sztafecie zajęła trzecie miejsce. Ponadto podczas mistrzostw świata juniorów w Vang triumfowała w biegach na 5 km techniką klasyczną i 15 km stylem dowolnym.
W Pucharze Świata w biegach narciarskich zadebiutowała w sezonie 1988/1989. Nie stawała na podium jednak trzy razy zdobyła punkty i zakończyła ten sezon na niezłym jak na debiutantkę 13 miejscu. Pierwszy raz stanęła na podium zawodów PŚ w sezonie 1989/1990 wygrywając zawody w amerykańskim Soldier Hollow w biegu na 15 km techniką dowolną. W każdym kolejnym sezonie startów, aż do 2002 r. przynajmniej raz zajmowała miejsce na podium. Łącznie odniosła 23 zwycięstwa, a 66 razy stawała na podium. Najlepsze wyniki osiągała w sezonie 1998/1999, kiedy to triumfowała w klasyfikacji generalnej (ex aequo z Norweżką Bente Martinsen), a w klasyfikacji biegów długodystansowych była druga. W sezonie 1996/1997 była druga w klasyfikacji generalnej oraz w klasyfikacji biegów długodystansowych, a w klasyfikacji sprinterskiej wywalczyła małą kryształową kulę. W sezonie 1997/1998 była trzecia w klasyfikacji generalnej, długodystansowej i sprinterskiej. Ponadto w sezonach 1990/1991 i 1991/1992 była druga, a w sezonach 1992/1993 i 2001/2002 była trzecia. W sezonie 1999/2000 była druga w klasyfikacji biegów średniodystansowych.
Igrzyska olimpijskie w Calgary w 1988 r. były jej olimpijskim debiutem. Jej najlepszym indywidualnym wynikiem na tych igrzyskach było 19. miejsce w biegu na 10 km techniką klasyczną. Pierwsze sukcesy osiągnęła na igrzyskach w Albertville. Zdobyła tam indywidualnie złoty medal w biegu na 30 km stylem dowolnym i srebrny w biegu pościgowym 5+10 km ulegając jedynie Rosjance Lubow Jegorowej. Ponadto na tych samych igrzyskach wraz z Bice Vanzettą, Manuelą Di Centą oraz Gabriellą Paruzzi wywalczyła brązowy medal w sztafecie 4 × 5 km. Dwa lata później, na igrzyskach w Lillehammer wywalczyła brązowe medale w sztafecie i biegu pościgowym 5+10 km. Kolejne medale zdobywała na igrzyskach olimpijskich w Nagano. Była druga w biegu na 30 km techniką dowolną, ulegając jedynie Rosjance Julii Czepałowej, a wspólnie z Karin Moroder, Gabriellą Paruzzi i Manuelą di Centą zdobyła brązowy medal w sztafecie. Igrzyska olimpijskie w Salt Lake City w 2002 r. były jej ostatnimi. Zdobyła złoty medal w biegu na 15 km techniką dowolną, srebrny w biegu na 30 km stylem klasycznym oraz brązowy w biegu na 10 km również rozgrywanego stylem klasycznym.
W 1989 r. zadebiutowała na mistrzostwach świata biorąc udział w mistrzostwach w Lahti. Jej najlepszym wynikiem indywidualnym było tam 10. miejsce w biegu na 10 km technika dowolną. Dwa lata później, podczas mistrzostw świata w Val di Fiemme zdobyła swoje pierwsze medale zajmując trzecie miejsce w biegu na 15 km techniką klasyczną oraz drugie w sztafecie wraz z Vanzettą, di Centą i Paruzzi. Na mistrzostwach świata w Falun w 1993 r. zdobyła złote medale w biegu pościgowym 5+10 km oraz w biegu na 30 km techniką dowolną, a w sztafecie wraz z koleżankami była druga. W 1993 r. po mistrzostwach świata z powodu kontuzji musiała poddać się operacji prawego palucha co wykluczyło ją ze startów na 4 miesiące. Mistrzostwa świata w Thunder Bay były jedynymi, oprócz mistrzostw z 1989 r., podczas których Belmondo nie wywalczyła żadnego medalu. Jej najlepszym wynikiem było 5. miejsce w biegu pościgowym 5+10 km. Dwa lata później, na mistrzostwach świata w Trondheim powetowała sobie niepowodzenia z Kanady zdobywając aż cztery medale, wszystkie indywidualnie. Zajęła ex aequo z Rosjanką Jeleną Välbe pierwsze miejsce w biegu pościgowym 5+10 km. Ponadto była druga na dystansie 15 km techniką dowolną oraz 5 i 30 km techniką klasyczną. Podczas mistrzostw świata w Ramsau Belmondo obroniła tytuł w biegu pościgowym zdobyty w Trondheim oraz wygrała w biegu techniką klasyczną na 15 km. Ponadto razem z Valbusą, Paruzzi i Antonellą Confortolą zdobyła srebrny medal w sztafecie. Mistrzostwa świata w Lahti rozgrywane w 2001 r. były jej ostatnimi. Zdobyła tam brązowy medal w sztafecie wraz z Paruzzi, Valbusą i Cristiną Paluselli. Indywidualnie otarła się o podium zajmując czwarte miejsca w biegu łączonym na 10 km oraz w biegu na 10 km techniką klasyczną, ale kolejnego medalu nie zdobyła.
Na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994 zdobyła dwa brązowe medale, zaś w Nagano w 1998 jeden brązowy i jeden srebrny. Karierę zawodniczą zakończyła w 2002 roku, kiedy to zdobyła dwa medale, złoty i srebrny na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City i zajęła 3. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Podczas ceremonii otwarcia zimowych igrzysk w Turynie dokonała zapalenia znicza olimpijskiego.
Emerytura W 1997 r. otrzymała medal Holmenkollen wraz z dwoma norweskimi biegaczami: Bjarte Engenem Vikiem i Bjørnem Dæhlie.
Po zakończeniu sezonu 2001/2002 postanowiła zakończyć karierę. W tym samym roku została odznaczona Orderem Zasługi Republiki Włoskiej.
Podczas ceremonii otwarcia igrzysk olimpijskich w Turynie w 2006 r. Belmondo zapaliła znicz olimpijski. Do dziś pozostaje jedną z najbardziej utytułowanych biegaczek narciarskich w historii. Mieszka w Pietraporzio, ma męża Davide Casagrande i dwóch synów: Mathiasa (ur. 2003 r.) i Lorenzo (ur. 2005 r.). Oprócz włoskiego posługuje się także językiem francuskim i trochę angielskimBiografia na tronie FIS .
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni19.14 lutego1988 Calgary10 km stylem klasycznym30:08,3 +1:28,9 Vida Vencienė10.21 lutego1988 CalgarySztafeta 4 × 5 kmSkład drużyny: Klara Angerer, Guidina Dal Sasso, Elena Desderi, Stefania Belmondo59:51,1 +4:32,5 29.25 lutego1988 Calgary20 km stylem dowolnym55:33,6 +6:03,3 Tamara Tichonowa5.9 lutego1992 Albertville15 km stylem klasycznym42:20,8 +1:41,6 Lubow Jegorowa4.13 lutego1992 Albertville5 km stylem klasycznym14:13,8 +12,4 Marjut Lukkarinen2.15px15 lutego1992 Albertville5+10 km pościgowy40:07,7 +24,1 Lubow Jegorowa3.15px17 lutego1992 AlbertvilleSztafeta 4 × 5 kmSkład drużyny: Bice Vanzetta, Manuela Di Centa, Gabriella Paruzzi, Stefania Belmondo59:34,8 +51,1 1.15px|21 lutego1992 Albertville30 km stylem dowolnym1:22:30,1 - -4.13 lutego1994 Lillehammer15 km stylem dowolnym39:44,5 +1:49,1 Manuela Di Centa13.15 lutego1994 Lillehammer5 km stylem klasycznym14:08,8 +55,2 Lubow Jegorowa3.15px17 lutego1994 Lillehammer5+10 km pościgowy41:38,9 +2:50,7 Lubow Jegorowa3.15px21 lutego1994 LillehammerSztafeta 4 × 5 km57:12,5 +1:30,1 8.8 lutego1998 Nagano15 km stylem klasycznym46:55,4 +1:02,3 Olga Daniłowa12.10 lutego1998 Nagano5 km stylem klasycznym17:37,9 +41,9 Łarisa Łazutina5.12 lutego1998 Nagano5+10 km pościgowy46:06,9 +12,7 Łarisa Łazutina3.15px15 lutego1998 NaganoSztafeta 4 × 5 kmSkład drużyny: Karin Moroder, Gabriella Paruzzi, Manuela Di Centa, Stefania Belmondo55:13,5 +1:39,8 2.15px20 lutego1998 Nagano30 km stylem dowolnym1:22:01,5 +10,2 Julija Czepałowa1.15px9 lutego2002 Salt Lake City15 km stylem dowolnym39:54,4 - -3.15px12 lutego2002 Salt Lake City10 km stylem klasycznym28:05,6 +40,2 Bente Skari11.15 lutego2002 Salt Lake City10 km łączony25:09,9 +25,4 Beckie Scott6.21 lutego2002 Salt Lake CitySztafeta 4 × 5 kmSkład zespołu: Gabriella Paruzzi, Marianna Longa, Sabina Valbusa, Stefania Belmondo49:30,6 +1:08,0 2.15px24 lutego2002 Salt Lake City30 km stylem klasycznym1:30:57,1 +4,5 Gabriella Paruzzi
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni11.17 lutego1989 Lahti10 km stylem klasycznym29:19,0+1:38,7 Marja-Liisa Kirvesniemi10.19 lutego1989 Lahti10 km stylem dowolnym27:04,5 +1:32,1 Jelena Välbe3.15px8 lutego1991 Val di Fiemme15 km stylem klasycznym14:04,2 +1:32,9 Jelena Välbe7.10 lutego1991 Val di Fiemme10 km stylem dowolnym28:25,9 +42,3 Jelena Välbe10.12 lutego1991 Val di Fiemme5 km stylem klasycznym14:04,2 +38,3 Trude Dybendahl2.15px14 lutego1991 Val di FiemmeSztafeta 4 × 5 km55:36,6 +45,9 4.16 lutego1991 Val di Fiemme30 km stylem dowolnym28:25,9 +1:39,1 Lubow Jegorowa6.19 lutego1993 Falun15 km stylem klasycznym44:49,0 +1:24,3 Jelena Välbe5.21 lutego1993 Falun5 km stylem klasycznym14:07,6 +13,3 Łarisa Łazutina1.15px23 lutego1993 Falun5+10 km pościgowy40:19,0 --2.15px25 lutego1993 FalunSztafeta 4 × 5 km54:15,7 +19,4 1.15px27 lutego1993 Falun30 km stylem dowolnym1:22:41,3 --12.10 marca1995 Thunder Bay15 km stylem klasycznym41:27,5 +2:59,1 Łarisa Łazutina8.12 marca1995 Thunder Bay5 km stylem klasycznym15:23,7 +56,1 Łarisa Łazutina5.14 marca1995 Thunder Bay5+10 km pościgowy43:19,6 +1:12,0 Łarisa Łazutina4.16 marca1995 Thunder BaySztafeta 4 × 5 kmSkład drużyny: Guidina Dal Sasso, Manuela Di Centa, Gabriella Paruzzi, Stefania Belmondo53:47,6 +2:25,2 2.15px21 lutego1997 Trondheim15 km stylem dowolnym36:28,2 +10,9 Jelena Välbe2.15px23 lutego1997 Trondheim5 km stylem klasycznym13:32,7 +2,3 Jelena Välbe1.15px24 lutego1997 Trondheim5+10 km pościgowy39:13,5 -ex aequo Jelena Välbe4.27 lutego1997 TrondheimSztafeta 4 × 5 kmSkład drużyny: Gabriella Paruzzi, Stefania Belmondo, Sabina Valbusa, Manuela Di Centa56:40,2 +1:01,2 2.15px23 lutego1997 Trondheim30 km stylem klasycznym13:32,7 +18,3 Jelena Välbe1.15px19 lutego1999 Ramsau15 km stylem dowolnym38:49,0 --8.22 lutego1999 Ramsau5 km stylem klasycznym12:49,8 +43,7 Bente Skari1.15px23 lutego1999 Ramsau5+10 km pościgowy42:27,9 --2.15px25 lutego1999 RamsauSztafeta 4 × 5 kmSkład drużyny: Sabina Valbusa, Gabriella Paruzzi, Antonella Confortola, Stefania Belmondo53:05,9 +1:24,5 13.27 lutego1999 Ramsau30 km stylem klasycznym1:29:19,9 +4:37,0 Łarisa Łazutina8.15 lutego2001 Lahti15 km stylem klasycznym43:54,8 +2:13,6 Bente Skari4.18 lutego2001 Lahti10 km łączony28:06,1 +17,8 Virpi Kuitunen4.20 lutego2001 Lahti10 km stylem klasycznym29:13,5 +45,0 Bente Skari3.15px23 lutego2001 LahtiSztafeta 4 × 5 kmSkład zespołu: Gabriella Paruzzi, Sabina Valbusa, Cristina Paluselli, Stefania Belmondo53.01,6 +1:21,7
Mistrzostwa świata juniorów Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik Strata Zwyciężczyni12.4 lutego1987 Asiago5 km stylem klasycznym14:18,4+53,4 Tatjana Bondariewa4.6 lutego1987 AsiagoSztafeta 3 × 5 kmSkład drużyny: Elena Desderi, Lorella Baron, Stefania Belmondo41:26,9+1:32,8 14.8 lutego1987 Asiago15 km stylem dowolnym39:59,0+3:20,2 Jelena Trubicyna2.15px3 lutego1988 Saalfelden5 km stylem klasycznym14:33,6 +21,8 Tatjana Bondariewa3.15px6 lutego1988 SaalfeldenSztafeta 3 × 5 kmSkład drużyny: Laura Bettega, Lorella Baron, Stefania Belmondo43:06,5 +1:02,16.7 lutego1988 Saalfelden15 km stylem dowolnym40:30,7+1:33,8 Gabriele Heß1.15px16 marca1989 Vang15 km stylem dowolnym50:30,3--1.15px18 marca1989 Vang5 km stylem klasycznym16:21,8 --7.19 marca1989 VangSztafeta 4 × 5 kmSkład drużyny: Iole Trozzi, Gabriella Paruzzi, Petra Trocher, Stefania Belmondo1:05:15,0 +1:20,0
Puchar Świata sezon 1988/1989: 13. sezon 1989/1990: 8. sezon 1990/1991: 2. sezon 1991/1992: 2. sezon 1992/1993: 3. sezon 1993/1994: 4. sezon 1994/1995: 7. sezon 1995/1996: 6. sezon 1996/1997: 2. sezon 1997/1998: 3. sezon 1998/1999: 1. (wspólnie z Bente Skari) sezon 1999/2000: 6. sezon 2000/2001: 4. sezon 2001/2002: 3.
Zwycięstwa w zawodach