Tunel autostrady A2 pod linią kolejową w Luboniu – tunelNie posiada stosownych znaków informacyjnych (D-37 i D-38) autostrady A2 pod linią kolejową nr 271 Poznań – Wrocław, a jednocześnie wiadukt kolejowy, zlokalizowany na terenie Lubonia, przy granicy z Poznaniem. Wykonany eksperymentalną technologią, zastosowaną po raz pierwszy w Polsce (w całej Europie wykonano tą metodą tylko niespełna pięćdziesiąt obiektów). Obydwie jezdnie autostrady na całej długości tunelu – w kierunku zachodnim i wschodnim – mają trzyprzed rozbudową autostrady w 2019 roku jezdnie miały po dwa pasy ruchu pasy ruchu oraz pas awaryjny. Dodatkowo wybudowana została droga lokalna zapewniająca mieszkańcom Lubonia połączenie miasta z węzłem autostradowym Poznań LubońDo 2012 roku węzeł nosił nazwę Dębina oraz drogą wojewódzką nr 430 Poznań – Mosina. Tunel ma długość 129,84 m.

Obiekt znajduje się w km 159+083 autostrady oraz w km 163,500 linii kolejowej Wrocław – Poznań wraz z łącznicą kolejową (towarową) nr 802 Poznań Starołęka – Luboń i terenem PKP S.A. rezerwowanym dla przewidywanej stacji postojowej Poznań. Konstrukcja tunelu składa się z 14 segmentów.

Historia budowy Na trasie budowanej autostrady A2 w rejonie przecięcia się z linią kolejową zaprojektowano przejazd pod torami, obejmujące dwie jezdnie autostrady oraz drogę zbiorczą. Początkowo planowano wykonanie obiektu o konstrukcji trójprzęsłowej, jednak ostatecznie zastosowano innowacyjną metodę poprzecznego nasuwania elementów konstrukcyjnych, zaproponowaną przez firmę Fougerolle. Było to pierwsze zastosowanie tej technologii w Polsce, wcześniej używanej we Francji.

Elementy wiaduktu wykonano obok nasypu kolejowego, a następnie wsunięto na docelowe miejsce, tworząc jedną całość pod linią kolejową. Prace przeprowadzono w dwóch etapach – w marcu i czerwcu 2001 roku – każdorazowo przy 72-godzinnym wstrzymaniu ruchu pociągów. Pierwszy element ważył 5 600 ton, drugi 6 300 ton. Przesuwanie konstrukcji odbywało się z prędkością około 5 metrów na godzinę na odcinku 31,7 metra, przy użyciu siłowników o maksymalnej sile 10 000 kN każdy oraz systemu oliwienia powierzchni prowadzącychhttps://yadda.icm.edu.pl/baztech/element/bwmeta1.element.baztech-f27cd11f-8b4e-44ff-8621-815501175b4b/c/Sabal_Autostradowa_1_2002.pdf. Sama operacja przesunięcia trwała 8 godzin i 10 minut i przyciągnęła wielu obserwatorów.

Cała operacja wymagała dużej precyzji – proces był nadzorowany przez kamery i dwie wiązki laserowe, kontrolujące położenie konstrukcji. Prace prowadził zespół pod kierunkiem Jeana Marie Beauthiera, wynalazcy i właściciela tej technologii. Oprócz nasunięcia elementów wykonano demontaż i ponowne ułożenie 200 metrów torów kolejowych, usunięcie około 10 500 m³ nasypu oraz jego rekonstrukcję po zakończeniu prac.

Roboty przy wszystkich obiektach mostowych i wiaduktach obwodnicy zakończono pod koniec 2001 roku, zgodnie z planem, a w niektórych odcinkach przed terminemhttps://yadda.icm.edu.pl/baztech/element/bwmeta1.element.baztech-f27cd11f-8b4e-44ff-8621-815501175b4b/c/Sabal_Autostradowa_1_2002.pdf.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Tunele drogowe w Polsce Kategoria:Transport w Luboniu Kategoria:Autostrada A2 (Polska) Kategoria:Obiekty budowlane w Luboniu Luboń