Cédric Adrien Pioline (ur. 15 czerwca 1969 w Neuilly-sur-Seine) – francuski tenisista, dwukrotny finalista turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, zdobywca Pucharu Davisa.
Kariera tenisowa Jako junior Pioline był finalistą mistrzostw Francji w 1987 roku. Dwa lata później rozpoczął karierę zawodową. Początkowo występował niemal wyłącznie w turniejach o randze ATP Challenger Tour, natomiast pierwszy półfinał w cyklu ATP World Tour osiągnął w 1990 roku. W sezonie 1991 po raz pierwszy awansował do czołowej pięćdziesiątki rankingu. W 1992 roku był w finale turnieju w Lyonie, w decydującym meczu ulegając Pete’owi Samprasowi.
W sezonie 1993 Pioline dotarł do pięciu finałów turniejowych. We wrześniu doszedł do finału wielkoszlemowego US Open, pokonując po drodze m.in. Matsa Wilandera, Andrija Medwediewa, ówczesnego lidera rankingu Jima Couriera. W półfinale pokonał w czterech setach Wally’ego Masura, by w finale zmierzyć się z Pete’em Samprasem; Pioline uległ Amerykaninowi 4:6, 4:6, 3:6. Udane występy w ciągu sezonu (także ćwierćfinał na Wimbledonie) dały mu awans do czołowej dziesiątki rankingu. W tym samym roku wygrał ponadto zawody gry podwójnej w Gstaad, partnerując Marcowi Rossetowi.
W 1994 roku Francuz uczestniczył w jednym finale ATP World Tour, a w 1995 roku ponownie doszedł do ćwierćfinału Wimbledonu, ponosząc porażkę z Borisem Beckerem.
W 1996 roku Pioline wygrał swój pierwszy singlowy turniej, w halowej imprezie w Kopenhadze pokonał w decydującym meczu Kennetha Carlsena. Osiągnął także kolejne dwa finały (także w hali), w Zagrzebiu i Marsylii.
W 1997 roku wygrał swój drugi turniej, tym razem na nawierzchni ziemnej, w Pradze pokonując w spotkaniu o tytuł Bohdana Ulihracha. W lipcu osiągnął finał wielkoszlemowy na Wimbledonie, eliminując m.in. Wayne’a Ferreirę, Bretta Stevena, Grega Rusedskiego i Michaela Sticha. W finale zmierzył się z Pete’em Samprasem i podobnie jak cztery lata wcześniej w Nowym Jorku Pioline przegrał w trzech setach – 4:6, 2:6, 4:6.
W 1998 roku był w finale w Monte Carlo, tym razem przegrywając z Carlosem Moyą. Na French Open awansował do półfinału, pokonując m.in. rozpoczynającego światową karierę Marata Safina i Richarda Krajicka. Pioline odpadł z imprezy wyeliminowany przez Àlexa Corretję.
W sezonie 1999 wygrał swój trzeci turniej, na kortach trawiastych w Nottingham, gdzie pokonał w finale Kevina Ullyeta. Był także po raz kolejny w ćwierćfinale Wimbledonu, gdzie przegrał z Timem Henmanem. Na US Open był w półfinale, po zwycięstwach z m.in. obrońcą tytułu Patrickiem Rafterem, Tommym Haasem, Gustavo Kuertenem. Pioline w meczu o uczestnictwo w finale nie sprostał Toddowi Martinowi.
W 2000 roku tenisista francuski wygrał swoje ostatnie turnieje, najpierw w Rotterdamie, a potem w Monte Carlo. Po triumfie w Monte Carlo awansował na najwyższą w karierze pozycję w rankingu – nr 5.
W 2002 roku, na zakończenie kariery, osiągnął finał deblowy w Paryżu w parze z Gustavo Kuertenem. Zawodnicy ponieśli porażkę z parą Nicolas Escudé-Fabrice Santoro.
W latach 1994–2002 Pioline reprezentował Francję w Pucharze Davisa. Miał znaczący udział w zdobyciu przez Francję tytułu w 1995 i 2001 roku. Bilans jego występów w drużynie narodowej wynosi 22 zwycięstwa i 14 porażek.
Po zakończeniu kariery zawodniczej w 2002 roku pozostał związany z tenisem, jako dyrektor turnieju halowego w Paryżu.
Finały w turniejach ATP World Tour Nazwa Wielki Szlem Igrzyska olimpijskie ATP Tour World Championships /Tennis Masters Cup ATP Masters Series ATP Championship Series /ATP International Series Gold ATP World Series /ATP International Series
Gra pojedyncza (5–12)
Gra podwójna (1–1)
Bibliografia
Kategoria:Francuscy tenisiści Kategoria:Urodzeni w 1969 Kategoria:Ludzie urodzeni w Neuilly-sur-Seine