Austrazja – kraina historyczna, w VI–VII w. stanowiąca północno-wschodnią część merowińskiego Królestwa FrankówT. Manteuffel, Historia powszechna. Średniowiecza, wyd. 10, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, s. 82. .N. Davies, Europa. Rozprawa historyka z historią, przekład E. Tabakowska, Wydawnictwo Znak, Kraków 2008, s. 319. .. Obejmowała tereny nad Mozą, Mozelą i środkowym RenemE.M. Vesper, Antyczne inspiracje niemieckich regulacji prawnych w zakresie kazirodztwa, „Miscellanea Historico-Iuridica”, 1, 2016, s. 19, przypis nr 72.R. McKitterick, Wstęp, [w:] Wczesne średniowiecze, red. R. McKitterick, przeł. Z. Dalewski, Świat Książki, Warszawa 2010, s. 32., które obecnie leżą we wschodniej Francji, zachodnich Niemczech, Belgii i Holandii. Głównymi ośrodkami i siedzibami władców były Metz i Reims.
Jako część państwa Franków wyodrębniła się w 511 po śmierci króla Chlodwiga I, w wyniku podziału jego władztwa między czterech synów. Królem w Austrazji został Teuderyk I. Po okresie panowania potomków Teuderyka władzę w Austrazji objął w 555 jego brat Chlotar I, który na krótko zjednoczył ziemie Franków.
Po śmierci Chlotara (561) w wyniku kolejnego podziałuM. Mączyńska, Wędrówki ludów. Historia niespokojnej epoki IV i V wieku, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 1996, s. 187. Austrazję objął jego syn Sigebert I, którego potomkowie władali krajem do 613. Na skutek buntu możnowładców austrazyjskich przeciwko żonie Sigiberta królowej Brunhildzie, która sprawowała faktyczne rządy w królestwie w imieniu swych wnuków: Teodeberta II i Teuderyka IIT. Wolińska, Polityka, przyjaźnie i podarunki w świetle korespondencji papieża Grzegorza Wielkiego, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studia Religiologica”, 2008, 41, s. 144. władzę w Austrazji przejął król Neustrii Chlotar II, ponownie jednocząc państwo Franków.
Kolejny rozpad monarchii nastąpił w 623Z. Dalewski, Między Gnieznem a Poznaniem. O miejscach władzy w państwie pierwszych Piastów, „Kwartalnik Historyczny”, 98, 1991, nr 2, s. 24.. Chlotar II naciskany przez możnych, na króla Austrazji koronował swojego syna Dagoberta. Przydał mu jako majordoma Pepina Starszego i biskupa Metzu Arnulfa, jako duchowego doradcę – protoplastów Karolingów (pierwszy był dziadkiem Pepina z Heristalu ze strony matki, drugi – ze strony ojca).
Wraz ze słabnięciem królewskiej władzy, znaczenia nabierał urząd majordoma, który w Austrazji stał się realną władzą i dziedziczną godnością pierwszych Karolingów. Austrazja pozostawała oddzielnym królestwem frankijskim do 679, gdy po śmierci jej króla Dagoberta II, Teuderyk III, król Neustrii i Burgundii objął władzę także w Austrazji. Od 751 wraz z resztą ziem frankijskich Austrazja znalazła się pod rządami Karolingów i nigdy już nie stanowiła oddzielnego władztwa.
Przypisy
Bibliografia M. Sobczyński, Rozwój terytorialny, kształtowanie się granic oraz sytuacja geopolityczna Luksemburga, „Prace i Studia Geograficzne”, 61, 2016, z. 1, s. 166.
Kategoria:Krainy historyczne Francji Kategoria:Państwo Franków