Ochodzita (895 m n.p.m.) – wybitna, bezleśna góra o kopulastym kształcie, wznosząca się w głównym grzbiecie karpackim na terenie Koniakowa w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim w gminie Istebna. Stoki są w większości wykorzystywane rolniczo: w niższej części jako pola uprawne lub łąki kośne, wyżej – jako pastwiska.
Ochodzita wznosi się w głównym wododziale Polski, rozdzielającym dorzecza Wisły i Odry, a jednocześnie w Wielkim Europejskim Dziale Wodnym, rozdzielającym tu zlewiska Morza Bałtyckiego (na północy) i Morza Czarnego (na południu). Południowo-wschodnie stoki góry odwadnia potok Czerna (dopływ Soły w dorzeczu Wisły) a stoki północne Roztoka (dopływ Olzy w dorzeczu Odry). Natomiast zbocza zachodnie odwadniają źródłowe cieki Czadeczki (dopływ Čierňanki w dorzeczu Wagu i dalej Dunaju).
W regionalizacji fizycznogeograficznej Polski według Jerzego Kondrackiego Ochodzita znajduje się w Beskidzie Śląskim, w nowej regionalizacji na Międzygórzu Jabłonkowsko-Koniakowskim.
Geologia Ochodzita zbudowana jest z gruboławicowych, gruboziarnistych, wapnistych piaskowców warstw krośnieńskich, znacznie odporniejszych na erozję niż skały, budujące jej otoczenie. Dzięki temu wznosi się w centrum rozległego obniżenia Bramy Koniakowskiej, górując średnio 100–200 m nad otaczającymi ją grzbietami. Na jej północnych zboczach występuje cienka warstwa łupków pstrych z młodszego eocenu, a niżej szeroki pas cienko- i średnioławicowych piaskowców i łupków zaliczanych do tzw. warstw inoceramowych (górna kreda).
Na północnych stokach Ochodzitej, poniżej szosy Jaworzynka-Milówka, w dolince, tuż na wschód od osiedla Polana, znajduje się jedno z największych młodych osuwisk w Beskidzie Śląskim. Powstało ono w czasie dużych opadów deszczu w końcu lat 50. XX w. Osuwisko, którego górna krawędź znajduje się na wysokości 820 m n.p.m., tuż poniżej wspomnianej szosy, ma szerokość do 150 m i długość blisko 450 m.
Nazwa Wypreparowanie Ochodzitej spośród otaczających ją obniżeń zadecydowało zapewne o nazwie góry: wędrowca idącego z którejkolwiek strony ukształtowanie terenu zmusza do obchodzenia szczytu. Popularna ludowa legenda z tego regionu umieszczała na wierzchołku Ochodzitej siedzibę zbójników. Mieli oni z tego wyniosłego punktu obserwować biegnący stokami góry trakt handlowy w oczekiwaniu na karawany kupieckie. Kupcy ciągnący tym szlakiem, nie chcąc wpaść w ręce rabusiów, musieli nadkładać drogi, z dużym wysiłkiem okrążając górę. Sława niebezpiecznej góry, którą trzeba było obchodzić (a więc Obchodzitej → Ochodzitej) utrwaliła się zatem w jej nazwie.
Na interaktywnej mapie Geoportalu szczyt wyszukuje się pod nazwą Pochodzita, natomiast na dostępnych w tym portalu reprodukcjach map topograficznych (w podziałkach 1:5 000, 1:10 000 i 1:25 000) występuje pod nazwą Ochodzita. Według Aleksego Siemionowa prawidłowa nazwa to Pochodzista – bo jest to nazwa najstarsza, podana przez Andrzeja Komonieckiego (1658–1728). Nazwa Ochodzita pojawiła się na mapie Kummersberga z 1855 r. i innych austriackich mapach, oraz na późniejszych mapach PPWK.
Panorama Bezleśny wierzchołek Ochodzitej jest punktem widokowym. Roztacza się z niego jedna z najpełniejszych panoram górskich w całych Beskidach Zachodnich.
Na północnym zachodzie, tuż poniżej szczytu Ochodzitej, leżą zabudowania Koniakowa. Dalej widać ciągnący się po południowych stokach Złotego Gronia sznur zabudowań Istebnej. Poza doliną Olzy ciemne lasy wspinają się na stoki Młodej Góry i widocznych za nią Kiczor. Bardziej na prawo, na ostatnim planie, widać wierzchołek Wielkiej Czantorii. Ponad wyraźnie wciętą przełęczą Kubalonka widzimy obniżenie doliny Wisły, a na prawo, na ostatnim planie – Równicę z jasną plamą podszczytowej polany.
Widok w kierunku północnym zamyka ciemny wał zachodniego ramienia Baraniej Góry. Na ich tle widzimy niepozorny grzbiet, upstrzony polanami, biegnący od zwornikowej Karolówki w stronę przełęczy Kubalonka. Od Karolówki biegnie ku nam – przez Gańczorkę, spłaszczony, bezleśny Tyniok, Przełęcz Koniakowską i niepozorny Koczy Zamek.
W kierunku północno-wschodnim, w perspektywie doliny Soły, widać obniżenie Kotliny Żywieckiej. Poza nią horyzont zamyka wschodnia część Beskidu Małego, tzw. Góry Zasolskie – w konturze głównego grzbietu tej grupy górskiej rozróżnić można m.in. jej najwyższy szczyt – Madahorę. W kierunku wschodnim i południowo-wschodnim widoczny jest prawie cały Beskid Żywiecki. Wyróżnimy tu m.in. płaski, ciemny grzbiet Romanki, a na prawo od niej wysoki garb Lipowskiego Wierchu. Spoza niego wystaje czubek Pilska, zasłaniając najwyższy szczyt Beskidów Zachodnich – Babią Górę. Na prawo od Pilska ciągnie się graniczny grzbiet Beskidu Żywieckiego. Ponad głębokim obniżeniem przełęczy Glinka (Ujsolskiej), na lewo od rozległego, pokrytego lasami Muńcuła, można, przy dobrej przejrzystości powietrza, dostrzec panoramę Tatr.
Na prawo od Muńcuła, na tle dwuwierzchołkowej Rycerzowej, rozpościera się rozłożysty Rachowiec z podszczytową polaną, zaś prawie dokładnie na południu widzimy Wielką Raczę. Na horyzoncie, na prawo od Rycerzowej, można czasem zauważyć niewielki ząbek szczytu Wielkiego Chocza wznoszącego się nad słowacką Orawą. W kierunku południowym na horyzoncie widoczne są najwyższe szczyty słowackiej Małej Fatry, kolejno od lewej: poszarpany, skalisty blok Wielkiego Rozsutca, foremny stożek Stohu i spłaszczona piramida Wielkiego Krywania Fatrzańskiego.
Zwracając się na południowy zachód, ujrzymy – ponad niewysokimi grzbietami w rejonie Jaworzynki, którymi biegnie granica państwa – szczyty słowackich Beskidów Kisuckich i Jaworników. Na prawo od nich, poza kopułą Girowej, kryje się Przełęcz Jabłonkowska. Za nią widzimy w wielkim skrócie perspektywicznym pasmo Wielkiego Połomu, już w Beskidzie Morawsko-Śląskim, którym biegnie granica czesko-słowacka.
Dokładnie w kierunku zachodnim widać głęboko wciętą dolinę Łomnej, ograniczoną od północy rozłożystą kopą Kozubowej. Na horyzoncie, ponad doliną Łomnej, wznosi się najwyższy szczyt Beskidu Morawsko-Śląskiego – Łysa Góra (czes. Lysá hora), charakterystyczna z uwagi na wysoki maszt nadajnika telewizyjnego. Panoramę zamyka ostatni wyższy szczyt tej grupy górskiej – Ostry, którego zbocza opadają w prawo do doliny Olzy.
Inne Na szczycie Ochodzitej znajduje się stacja przekaźnikowa telewizyjna, radiowa oraz telefonii komórkowej. Tuż poniżej szczytu znajduje się niewielka kapliczka – dzieło Ludwika Kubaszczyka, ludowego twórcy z Koniakowa. Na północno-zachodnich stokach Ochodzitej, znajduje się orczykowy wyciąg narciarski.
Przypisy
Kategoria:Koniaków Kategoria:Międzygórze Jabłonkowsko-Koniakowskie Kategoria:Polskie szczyty Beskidu Śląskiego