Lin Biao

Lin Biao, prawdziwe imię i nazwisko: Lin Yurong (林育蓉) (ur. 5 grudnia 1907, zm. 13 września 1971) – chiński polityk i wojskowy. Jeden z najbliższych współpracowników Mao Zedonga, w 1969 roku oficjalnie wyznaczony na jego następcę. Miał zginąć w katastrofie lotniczej nad Mongolią, po rzekomym spisku na życie Mao.

Życiorys Jako rewolucjonista i wojskowy Młodość Urodził się jako Lin YurongLazitch i Drachkovitch s.265-267 w Huanggang w prowincji Hubei w średnio zamożnej rodzinie urzędniczej lub kupieckiejLeung s.69. Jego ojciec był właścicielem małego zakładu produkcyjnego który musiał następnie zamknąć ze względu na wysokie podatki nałożone przez lokalnych watażków wojskowych i rozpocząć pracę ochmistrza na parowcu. Lin rozpoczął edukację w roku 1917 gdy ojciec posłał go do szkoły podstawowejLin s.164. W 1919 roku przeniósł się do Szanghaju gdzie kontynuował naukę. Jako nastolatek był bardziej zainteresowany udziałem w ruchach politycznych aniżeli zdobyciem formalnej edukacjiLee s.170. Jeszcze zanim ukończył szkołę średnią, w 1925 roku dołączył do Ligi Młodzieży Komunistycznej będącej organizacją młodzieżową Komunistycznej Partii Chin. W 1925 roku wziął udział w działaniach antyimperialistycznego Ruchu 30 Maja i rozpoczął naukę w nowo utworzonej Akademię Wojskowej Whampoa w Kantonie, której dyrektorem był wówczas Czang Kaj-szek. thumb|254x254px|Jako żołnierz sił Kuomintangu|alt= W Akademii studiował również Zhou Enlai, który był jednak o osiem lat starszy od Lina i ta różnica wieku sprawiła, że przyszli komunistyczni liderzy nie utrzymywali ze sobą kontaktów. Obaj spotkali się ponownie dopiero w Yan’an pod koniec lat 30., niemniej ich relacje nigdy nie były szczególnie bliskie, choć rzadko kiedy konfliktoweBarnonin i Yu s. 240Mackerras, McMillen, i Watson. s. 140. Po ukończeniu Akademii w 1926 roku Lin został przydzielony do pułku pod dowództwem Ye Tinga a rok później wziął udział w ekspedycji północnej pełniąc w jej trakcie funkcje oficerskie w armii Kuomintangu. W 1927 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Chin. W tym samym roku został awansowany do stopnia pułkownika. W tym czasie jego rodzice zaaranżowali małżeństwo Lina z dziewczyną o nazwisku Ong. Lin nie kochał dziewczyny i w praktyce został zmuszony do zawarcia małżeństwa. Związek ostatecznie rozpadł się, gdy Lin opuścił Kuomintang, by zostać komunistycznym rewolucjonistą.

Chińska wojna domowa

Po rozłamie między Kuomintangiem a KPCh, Ye Ting będący przełożonym Lina opowiedział się po stronie komunistów i wraz z He Longiem uczestniczył w powstaniu w Nanchangu w sierpniu 1927 rokuLeung s.70. W trakcie kampanii nawiązał współpracę z Chenem YiBarnouin and Yu s.242. Po upadku komunistycznego powstania wycofał się wraz z innymi komunistycznymi działaczami na obszary kontrolowane przez Mao Zedonga i Zhu De. Po dotarciu na miejsce stał się jednym z najbliższych współpracowników Mao i najważniejszym obok Zhu De dowódcą chińskiej Armii Czerwonej. Lin w trakcie kryzysu wewnątrzpartyjnego w 1932 roku potępił 28 bolszewików i opowiedział się za strategią maoizmu, krytykując przy tym przeciwników MaoHu Chi-hsi s.253. Oddziały dowodzone przez Lina były najlepiej wyposażonymi i najlepiej wyszkolonymi siłami Armii Czerwonej. W czasie walk z Kuomintangiem na początku lat 30. propagował partyzancką taktykę „krótkich, szybkich ciosów” oraz odrzucał taktykę proponowaną przez Otto Brauna i Międzynarodówkę KomunistycznąHu Chi-hsi s. 257-260.

Brał udział w Długim Marszu. W trakcie jego trwania zaczął być coraz bardziej sceptycznie nastawiony do osoby Mao, jednak publicznie nadal go popierałSalisbury s.188. Według różnych źródeł prywatne relacje między nim a Mao były bliskie lub też lekceważące ze strony LinaChang i Halliday s.504Snow s.84. W połowie lat 30. został dyrektorem wojskowego Uniwersytetu Antyjapońskiego a w 1937 roku poślubił Liu XiminLee s.170-171.

Wojna chińsko-japońska i kampania mandżurska

Brał udział w wojnie chińsko-japońskiej, w czasie której dowodził m.in. w zwycięskiej bitwie pod Pingxingguan. Ranny w bitwie został w 1939 roku wysłany na leczenie do Moskwy, gdzie przebywał do 1942 roku. W trakcie pobytu w Moskwie działał w Międzynarodówce Komunistycznej. Jego związek z żoną nie okazał się trwały i małżonkowie rozstali się. Lin sam powrócił do Chin a jego żona pozostała w MoskwieLee s.171. Na krótko związał się z poznaną w ZSRR adoptowaną córką Zhou Enlaia, Sun Weishi a następnie z Ye Qun, którą poślubiłZhang s.2. Po kapitulacji Japonii organizował komunistyczne siły zbrojne na obszarze Mandżurii, którymi dowodził po wybuchu wojny domowej z Kuomintangiem w 1946 roku, w znacznej mierze przyczyniając się do zwycięstwa komunistów. W czasie kampanii Liao-Shen (IX-XI 1948) dowodząc IV Armią Polową zdobył Jingzhou i Mukden. W kampanii Ping-Jin (XII 1948-I 1949) współdziałając z Nie Rongzhenem zdobył Tianjin i Pekin. Następnie przechodząc wraz z armią całe środkowe i południowe Chiny wyparł ostatecznie siły KMT z Hajnanu na początku 1950 roku.

W Chińskiej Republice Ludowej Po zwycięskiej kampanii w wojnie domowej Lin przez kilka lat nie pojawiał się publicznie, przypuszczalnie z powodu choroby. Od 1955 członek Biura Politycznego KPCh, w tym samym roku mianowany najmłodszym marszałkiem ChRL. W 1958 roku wraz z Mao rozpoczął kampanię skierowaną przeciwko Peng Dehuaiowi, który opowiedział się za zwiększeniem współpracy wojskowej z ZSRR (podczas gdy Mao i Lin byli przeciwnikami zbliżenia ze Związkiem Radzieckim). W 1959 po zdymisjonowaniu Peng Dehuaia objął, mimo początkowych obiekcji, stanowisko ministra obronyMakerras, McMillen i s.Watson 141. W tym samym czasie poparł maoistowską politykę Wielkiego skoku naprzódBarnouin i Yu s.191. Poparł rozłam radziecko-chiński, usuwając z armii zwolenników współpracy z ZSRR. W ramach maoizacji armii zlikwidował przywileje wynikające z wysokich rang i zwiększył rolę komisarzy politycznych doprowadzając do upolitycznienia sił zbrojnychLee s.172. Korzystając ze słabego stanu zdrowia Lina jego żona, Ye Qun, używała jego wpływów do realizacji własnych interesów politycznychQiu The Culture of Power s.149.

Li był jednym z czołowych architektów rewolucji kulturalnej. Napisał przedmowę do słynnej „Czerwonej książeczki”. W sierpniu 1966 roku wybrany na wiceprzewodniczącego partii. Na IX Zjeździe KPCh w kwietniu 1969 przyjęto nowy statut partii, w którym Lin Biao został określony jako „najbliższy towarzysz broni” Mao Zedonga i jego oficjalny następca. Pod koniec lat 60. opowiedział się przeciwko proponowanemu przez Zhou Enlaia zbliżeniu do Stanów Zjednoczonych oraz był odpowiedzialny za eskalację konfliktu z ZSRR, który przyczynił się do konfliktu nad UssuriUhalley i Qiu s.389Ross s.268.

Relacje między nim a Mao pogorszył się w 1970 roku, gdy wpływy Lina w KPCh uczyniły go drugim człowiekiem w państwie. Lin wykorzystywał wojsko do zdobywania coraz większych wpływów politycznych i aż 45% składu Komitetu Centralnego partii komunistycznej stanowili przedstawiciele podlegającej mu armiiRoss s.269-270.

Zagadkowa śmierć mały|Marszałek Lin Biao czytający Czerwoną Książeczkę (Pekin, 1971) 13 września 1971 roku podano urzędową wiadomość, że Lin Biao zginął wraz z rodziną w katastrofie lotniczej nad Öndörchaan w Mongolii, próbując uciec do ZSRR po nieudanej próbie przewrotu wojskowego. Okoliczności śmierci Lina są do dziś zagadkowe. Nie wiadomo, czy podjęto jakąkolwiek próbę przewrotu, bo jego wersja przedstawiona podczas procesu bandy czworga przez rzekomych spiskowców jest pełna nieścisłości, jeśli nie wręcz komiczna, a na pewno nie mogła gwarantować powodzenia. Ambasador ChRL w Mongolii oświadczył wprawdzie, że widział ciało Lina, lecz według Rosjan nie było go wśród ofiar katastrofy. Obie strony twierdziły również, że ciała były mocno zwęglone, co utrudniało identyfikację. Nie wiadomo też, dlaczego Lin, jeden z najzagorzalszych wrogów „radzieckiego rewizjonizmu” w KPCh, miałby uciekać do ZSRR.

Inne hipotezy interpretowały śmierć Lina jako rezultat zaplanowanych działań. Zgodnie z jedną z nich rozkaz zabicia Lina miał wydać obawiający się swego następcy Mao. Przypuszczano jednak także, że za zamachem na Lin Biao, który był przeciwny planowanej normalizacji stosunków z USA, mógł stać Zhou Enlai.

Po 1976 i śmierci Mao Zedonga przez kilkadziesiąt lat postać Lin Biao była cenzurowana w ChRL. Dopiero w ostatnich latach uległo to lekkiej zmianie, nazwisko marszałka wrócił do wydawanych w ChRL podręczników historii, które już nie przemilczają jego wkładu w zwycięstwo komunistów w wojnie domowej, a Lin znów uznawany jest w ChRL za jednego z najlepszych strategów Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej. W 2007 duży portret Lina został dodany do Chińskiego Muzeum Wojskowego w Pekinie, gdzie umieszczono go na wystawie „dziesięciu marszałków”, grupy osób uważanych za założycieli chińskich sił zbrojnych.

Ciekawostka Lin Biao był przeczulony na punkcie swojego wyglądu, uporczywie starając się ukryć fakt iż jest łysy. Nie pokazywał się nigdy publicznie bez czapki, nie upowszechniano też żadnych jego wizerunków bez nakrycia głowyClare Hollingworth, Mao and the men against him, J. Cape, London 1985, s. 214..

Linki zewnętrzne The Lin Biao Reference Archive Lin Biao Biography

Przypisy

Bibliografia Barnouin, Barbara and Yu Changgen. Zhou Enlai: A Political Life. Hong Kong: Chinese University of Hong Kong, 2006. . Hu Chi-hsi. „Mao, Lin Biao, and the Fifth Encirclement Campaign”. The China Quarterly. No.82. 1980. Cambridge University Press. Lazitch, Branko i Drachkovitch, Milorad M. Biographical Dictionary of the Comintern: New, Revised, and Expanded Edition. Stanford, CA: Hoover Institution Press. 1986. Lee, Khoon Choy. Pioneers of Modern China: Understanding the Inscrutable Chinese. Singapore: World Scientific Publishing. 2005. . Retrieved November 19, 2011. Leung, Edward Pak-wah. Historical Dictionary of the Chinese Civil War. United States of America: Scarecrow Press. 2002. . Mackerras, Colin, Donald Hugh McMillen, and Donal Andrew Watson. Dictionary of the Politics of the People’s Republic of China. Great Britain: Routelage. 1998. . Retrieved November 9, 2011. Qiu Jin. The Culture of Power: The Lin Biao Incident in the Cultural Revolution. Stanford, California: Stanford University Press. 1999. Salisbury, Harrison E. The Long March: The Untold Story. New York: Harper & Row. 1985.

Uhalley Jr., Stephen, i Qiu Jin. „The Lin Biao Incident: More Than Twenty Years Later”. Pacific Affairs. Vol.66, No. 3, Autumn, 1993. s. 386–398.

Kategoria:Marszałkowie ChRL Kategoria:Chińscy ministrowie Kategoria:Chińscy politycy Kategoria:Chińscy komuniści Kategoria:Ofiary katastrof lotniczych w Mongolii Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1971