Music Bank – kompilacyjny box set amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, będący drugą składanką w dyskografii grupy. Ukazał się na rynku 26 października 1999 nakładem wytwórni fonograficznej Columbia.
W skład box setu wchodzi czterdzieści osiem utworów zamieszczonych na trzech płytach CD. Czwarty dysk zawiera teledyski i multimedia. Kompilacja – prócz kompozycji studyjnych – wyposażona jest również w wersje demo z końca lat 80. i początku 90. XX wieku, remiksy, wersje koncertowe i nieopublikowane wcześniej utwory. Składankę zapowiadała premierowa kompozycja „Fear the Voices”, pochodząca z sesji nagraniowej do ścieżki dźwiękowej do filmu Samotnicy (1992) i albumu studyjnego Dirt (1992), wydana jako singel promocyjny. Music Bank otrzymał w większości pozytywne oceny; krytycy i recenzenci wyróżniali różnorodność materiału, w tym rzadkie nagrania demo i nieopublikowane utwory.
Opis albumu thumb|left|Sean Kinney (na zdj. w 2019) dokonał selekcji utworów i był współautorem konceptu okładki Music Bank Music Bank jest drugą – po Nothing Safe: Best of the Box (1999) – kompilacją w dorobku zespołu, podsumowującą dziesięcioletnią karierę formacji. Selekcji utworów dokonał perkusista Sean Kinney, który brał też udział w projektowaniu oprawy graficznej wydawnictwa. Do każdej z piosenek gitarzysta Jerry Cantrell napisał komentarz w książeczce.
Retrospekcyjny box set składa się z czterdziestu ośmiu kompozycji na trzech płytach CD, a czwarty dysk zawiera remiks singla „Again”, teledyski do piosenek „Get Born Again” „I Stay Away”, „No Excuses” i „We Die Young”, grę komputerową The Journey oraz różnego rodzaju multimedia. W skład kompilacji (płyty CD 1–3) wchodzą wyselekcjonowane utwory z trzech albumów studyjnych (Facelift; 1990, Dirt; 1992 oraz Alice in Chains; 1995), dwóch minialbumów (Sap; 1992 i Jar of Flies; 1994), wersje koncertowe (m.in. z występu zespołu w ramach MTV Unplugged z 1996), dema (pochodzące m.in. z albumu The Treehouse Tapes; 1988 oraz z trzech sesji z 1988, 1989 i 1991), remiksy, a także nieopublikowane wcześniej utwory „Fear the Voices”, „Lying Season” i „Died”. Dwa pierwsze zostały nagrane w 1991 na potrzeby dema do ścieżki dźwiękowej do filmu Samotnicy (1992, reż. Cameron Crowe) (ponownie zarejestrowano je w trakcie sesji do Dirt). „Died” zespół nagrał, z „Get Born Again”, jesienią 1998 podczas ostatniej sesji z wokalistą Layne’em Staleyem; .. „Untitled”, z gościnnym udziałem Toma Arayi, został zamieszczony pod nazwą „Iron Gland”.
„Get Born Again” i „Died” – zarejestrowane przez Alice in Chains na przełomie września i października 1998 pod kierownictwem Dave’a Jerdena i Toby’ego Wrighta – w pierwotnym założeniu były przeznaczone na drugi album studyjny Cantrella – Degradation Trip (2002). „Zamierzałem zrobić kolejną płytę solową, ale chłopakom spodobały się piosenki… Nagraliśmy więc muzykę, a Layne wziął się za teksty” – wspominał.
Za proces produkcji składanki odpowiada Peter Fletcher, zaś mastering wykonał Stephen Marcussen w A&M Mastering Studios w Hollywood w Kalifornii. Nazwa Music Bank pochodzi od kompleksu sal prób, który pod koniec lat 80. XX wieku mieścił się w Seattle w stanie Waszyngton. Muzycy Alice in Chains pomieszkiwali tam i odbywali pierwsze próby w początkowym okresie działalności grupy.
Wydanie i promocja Premiera box setu Music Bank miała miejsce 26 października 1999. Został on opublikowany nakładem wytwórni Columbia. Projekt pudełka zestawu, autorstwa Jeffa Becka, przypomina sejf. Tego samego dnia na rynku ukazała się kompilacja teledysków Music Bank: The Videos. Składankę zapowiadał singel promocyjny „Fear the Voices”, nieopublikowany utwór pochodzący z dema nagranego na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Samotnicy (1992) i z sesji do albumu Dirt (1992); .. 20 listopada 1999 utwór osiągnął 11. pozycję na liście „Billboardu” Mainstream Rock Tracks.
Kinney, który zaprzeczał, jakoby idea wydania płyty była podyktowana chęcią zysku, wspominał, że box set jest „dla ludzi, którzy nigdy z nas nie zrezygnowali i nadal kupują nasze płyty”. Jednocześnie wyznał, że gdy pojawił się pierwszy pomysł wydania kompilacji, muzycy początkowo się nie zgodzili. „Nikt nie chce czuć się tak staro. Ale to rzuca nowe światło na wszystko. To ostatnia rzecz, jaką wydaliśmy, więc to najlepszy sposób na zakończenie” – mówił. W rozmowie z „Metal Hammerem” przyznawał:
Po Music Bank ukazały się jeszcze dwie kompilacje Alice in Chains: Greatest Hits (2001) i The Essential Alice in Chains (2006).
Odbiór Krytyczny Recenzje Wydawca Ocena AllMusic „Alternative Press” „The Austin Chronicle” Encyclopedia of Popular Music „Kerrang!” „Metal Hammer” „Q” Rolling Stone Album Guide „Spin” „Tylko Rock” Stephen Thomas Erlewine z serwisu AllMusic przyznał płycie cztery gwiazdki w pięciostopniowej skali, argumentując: „Trzy albumy studyjne, dwie EP-ki, jeden album koncertowy i kilka europejskich stron B to na pozór zbyt skąpe dzieło, aby mogło stanowić podstawę dla zestawu pudełkowego, ale w przypadku Music Bank, trzypłytowej retrospektywy trwającej dekadę kariery Alice in Chains, okazuje się inaczej”. Jak przekonywał, Nothing Safe: Best of the Box (1999) i Music Bank stanowią „dobry obraz epoki, w której Alice in Chains było jednym z najlepszych zespołów metalowych”. Erlewine pisał, że to zestaw przeznaczony dla zagorzałych fanów, wypełniony wieloma rarytasami – w tym demówkami, dwunastoma nieopublikowanymi wcześniej utworami, kompozycjami w wersjach koncertowych i alternatywnymi miksami. Autor zwracał też uwagę, że Music Bank posiada „autentyczną narrację”, przez co łatwo usłyszeć ewolucję zespołu, nawet jeśli zestaw otwiera nowy utwór „Get Born Again”. Margaret Moser z „The Austin Chronicle” pisała, że Music Bank to „wyjątkowa kolekcja, która niesie w sobie nieomylny sentyment epitafium”. W dalszej części przyznała, że box set ten to „niemal strumień świadomości w swojej sekwencji, bardziej introspekcja kariery niż retrospektywa, ponieważ równoważy hity alternatywnymi ujęciami i demami”. Mörat z brytyjskiego tygodnika „Kerrang!” napisał, że „Get Born Again” zwiastuje „niesamowitą formę zespołu”, z kolei zróżnicowany materiał wypełniający kompilację określił mianem „istotnego”.
Ann Powers w recenzji dla „The New York Timesa” pisała: „Ci, którzy nie są na co dzień słuchaczami hard rocka, mogą się zastanawiać, dlaczego zespół, który na początku lat 90. zajął trzecie miejsce w wyścigu konnym grunge’u w Seattle, zasługuje na pudełkowy zestaw, zwłaszcza mając na koncie jedynie trzy albumy studyjne. Ale miłośnicy mrocznej sztuki gitarowej wiedzą, że Alice in Chains jest następcą Black Sabbath: zespołem, który wywarł ogromny wpływ zarówno pod względem muzycznym, jak i w tworzeniu ciężkiego języka. Ten zestaw, przedstawiający dziwną podróż formacji od boogie w stylu Ratt do piekielnej psychodelii, oferuje wiele, w tym interaktywny CD-ROM”. Jak zaznaczała, przeciętnych fanów zadowoli wydany wcześniej jednopłytowy Nothing Safe: Best of the Box. W podsumowaniu przyznała: „Poprzez kontekstualizację hitów zespołu za pomocą dem, alternatywnych wersji, wydawnictw EP i utworów akustycznych, opatrzonych w przystępny sposób komentarzami gitarzysty Jerry’ego Cantrella, Music Bank przekonująco dowodzi artystycznej wartości zespołu, który pokazał dzisiejszym gwiazdom ciężkiego rocka, jak być introspektywnym”.
John Aizlewood z brytyjskiego „Q” podkreślał, że „Music Bank jest potwierdzeniem tego, iż Alice in Chains posiadają wiele czadowych, wywyższających partii gitar; muskularnych melodii, a Layne Staley jest niezwykle wspaniałym wokalistą”. W ocenie „Spin” Music Bank, poza kilkoma rarytasami w postaci demówek, utworów koncertowych czy też nieopublikowanych dotychczas, oferuje praktycznie ten sam zestaw co kompilacja Nothing Safe: Best of the Box wydana parę miesięcy wcześniej. Jordan Babula z „Teraz Rocka” pozytywnie oceniał box set, określając go mianem „udanego i wartościowego”, stanowiącego esencję twórczości zespołu. Autor szczególnie wyróżniał różnorodność materiału, w tym rzadkie nagrania demo z końca lat 80., gdzie brzmienie raczkującego Alice in Chains nawiązywało, w ocenie recenzenta, do dokonań Guns N’ Roses i Mother Love Bone.
Ira A. Robbins i Clifford J. Corcoran, w zbiorze recenzji płyt zespołu z lat 1990–2006 na stronie Trouser Press, wyrazili krytyczną ocenę box setu, argumentując, że „gdyby czwarta płyta została wykorzystana do muzyki, pudełko mogłoby prezentować cały dorobek zespołu”. W ich ocenie najbardziej rzucają się w oczy dema sprzed wydania Facelift (1990), ujawniające „glammetalowe korzenie zespołu”. Jak stwierdzili, „pomimo charakterystycznego śpiewu Staleya, mogłyby to być dema do drugiego albumu Skid Row”.
Komercyjny 13 listopada 1999 Music Bank zadebiutował na 123. pozycji zestawienia Billboard 200. Składanka uplasowała się też na 12. lokacie notowania Billboard Top Internet Albums. Według danych opublikowanych przez Nielsen SoundScan, do 2002 box set na terenie Stanów Zjednoczonych uzyskał nakład sprzedaży na poziomie 86 tys. egzemplarzy.
Lista utworów Opracowano na podstawie materiału źródłowego: thumb|Wnętrze książeczki zawierającej omówienie utworów zamieszczonych na pierwszej płycie CD (nr. 1–7) thumb|Wnętrze książeczki z omówieniem utworów na pierwszym CD (nr. 9–16)
thumb|Wnętrze książeczki z omówieniem utworów na drugim CD (nr. 1–6) thumb|Wnętrze książeczki z omówieniem utworów na drugim CD (nr. 9–14)
thumb|Wnętrze książeczki z omówieniem utworów na trzecim CD (nr. 1–6)
Personel Opracowano na podstawie materiału źródłowego:
Alice in Chains Layne Staley – śpiew, gitara rytmiczna (CD 2 – 11, CD 3 – 2), wokal wspierający Jerry Cantrell – śpiew, gitara rytmiczna, gitara prowadząca, gitara akustyczna (dwunastostrunowa; CD 1 – 11), gitara klasyczna (CD 1 – 16–17, CD 2 – 14–15), (sześcio- i dwunastostrunowa; CD 3 – 1), sitar elektryczny (CD 3 – 3), wokal wspierający, talk box (CD 1 – 9, CD 2 – 1) Mike Inez – gitara basowa (CD 3 – 3–10, 14), gitara dwunastostrunowa (CD 2 – 16), akustyczna gitara basowa (CD 2 – 16–17, CD 3 – 11, 13), gitara akustyczna (CD 3 – 12), wokal wspierający (CD 3 – 6) Mike Starr – gitara basowa (CD 1 – 2–17, CD 2 – 1–15, CD 3 – 1–2), wokal wspierający (CD 1 – 14) Sean Kinney – perkusja, fortepian (CD 1 – 10), tamburyn (CD 2 – 14)
Muzycy sesyjni Ann Wilson – śpiew i wokal wspierający (CD 2 – 14–15) April Acevez – altówka (CD 2 – 16) Chris Cornell – śpiew (CD 1 – 16) Justine Foy – wiolonczela (CD 2 – 16) Mark Arm – śpiew (CD 1 – 16) Matthew Weiss – altówka (CD 2 – 16) Rebecca Clemons-Smith – wiolonczela (CD 2 – 16) Scott Olson – gitara akustyczna (CD 3 – 11, 13), akustyczna gitara basowa (CD 3 – 12) Tom Araya – głos (CD 2 – 10)
Produkcja Producent muzyczny: Peter Fletcher Mastering: Stephen Marcussen w A&M Mastering Studios, Hollywood Kierownictwo, nadzór, produkcja: Sean Kinney Gra The Journey: Jess Higman
Oprawa graficzna Dyrektor artystyczny: Mary Maurer Design: Brandy Flower, Doug Erb, Mary Maurer Koncept okładki: Jerry Cantrell, Sean Kinney Projekt okładki: Jeff Beck, asystent: Jonathan Meyer Produkcja graficzna: Jeff Beck Pomoc graficzna: Jonathan Mayer, Michael Lau, Scott Saltsman Notatka do książeczki: Sean Kinney, Steffan Chirazi Zdjęcia: Catherine Wessel, Chris Cuffaro, Christopher Wray-McCann, Danny Clinch, Dennis Keeley, Jeffrey Mayer, Marty Temme, Neil Zlozower, Paul Hernandez, Peter Cronin, Karen Moskowitz Management Zarządzanie: Susan Silver
Pozycje na listach Album Lista (1999) Pozycja Billboard 200 (Stany Zjednoczone) 123 Billboard Top Internet Albums Sales (Stany Zjednoczone) 12
Single promocyjne Rok Singel Najwyższa pozycja USAMainstream Rock Tracks 1999 „Fear the Voices” 11
Przypisy Poligrafia dołączona do albumu Music Bank; wyd. Columbia, nr kat. CK 69584.
Poligrafia dołączona do singla Fear the Voices; wyd. Columbia, nr kat. CSK 43740.
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Oficjalna strona zespołu
Kategoria:Albumy Columbia Records