Kuwejckie Siły Powietrzne

Kuwejckie Siły Powietrzne (al-Quwwat al-Jawwiya al-Kuwaitiya) – jeden z trzech rodzajów Kuwejckich Sił Zbrojnych. Do głównych zdań należy: obrona przestrzeni powietrznej kraju, wsparcie pozostałych sił zbrojnych, przewóz ludzi i ładunków, poszukiwanie i ratownictwo. Dowództwo sił powietrznych znajduje się na terenie bazy lotniczej Al Mubarak Air Base, położonej na terenie portu lotniczego Kuwejt, reszta sił powietrznych stacjonuje w bazach lotniczych Ali as-Salim oraz Ahmed Al Jaber Air Base.

Historia W XIX wieku emirat Kuwejt znajdował się pod brytyjskim protektoratem bez sił zbrojnych. W 1953 roku powołano na pierwsze struktury armijne, które zostały wyodrębnione z sił porządku publicznego. Przy okazji stworzono pierwszy aeroklub w emiracie, którego dziewięć samolotów Auster J5 było wykorzystywanych również przez przyszłe wojsko i siły porządkowe. W 1955 roku zakupiono transportowe de Havilland DH-104 Dove. W 1958 roku dokupiono trzy Auster J1, w 1960 roku śmigłowce Westland WS-55 Whirlwind .

19 czerwca 1961 roku Kuwejt stał się niepodległym państwem i od razu rozpoczęto formowanie własnych sił zbrojnych w tym sił powietrznych. Organizacja lotnictwa wojskowego spoczęła w głównej mierze na barkach byłego protektora Wielkiej Brytanii. Arabscy piloci szkoleni byli na jej terenie, a dostarczony do Kuwejtu sprzęt również pochodził ze Zjednoczonego Królestwa. W 1962 roku zakupione zostały szkolne samoloty BAC Jet Provost T.51 w liczbie sześciu oraz dokupione zostały transportowce: jeden de Havilland DH-114 Heron i dwa de Havilland Canada DHC-4A Caribou. W 1963 roku udało się utworzyć pierwszą wojskową szkołę lotniczą. W 1965 roku pogorszyły się znacznie relacje z Irakiem i w celu wzmocnienia bezpieczeństwa państwa zakupiono z Belgii i Holandii myśliwce Hawker Hunter. Cztery z nich były w wersji jednomiejscowej FGA.57, a dwa dwumiejscowej T.67. Dopóki trwały zagraniczne szkolenia własnej kadry pilotów i obsługi naziemnej obsługę tych samolotów wykonywali brytyjscy piloci na kontraktach.

W 1966 roku zakupiono pierwsze naddźwiękowe samoloty w kraju BAC Lightning. Dwanaście z nich było jednomiejscowe F.53, a dwa dwumiejscowe T.55. Dostarczono je i wprowadzono do służby w 1969 roku. Z Włoch zakupiono śmigłowce transportowe Augusta/Bell AB-205A w liczbie ośmiu sztuk oraz obserwacyjno-łącznikowe AB-206A w liczbie trzech sztuk. Dzięki temu można było zastąpić starsze śmigłowce Whirlwind. W 1969 roku otrzymano od RAF-u samolot Armstrong Whitworth Argosy C.1. W 1970 roku przekazano natomiast dwanaście sztuk BAC Strikemaster. Miały one zastąpić Jet Provosty, a w 1971 roku dokupiono dwa L-100-20 Hercules. W 1973 roku decyzją dowództwa była sprzedaż samolotów Lightning ze względu na problemy z ich utrzymaniem w warunkach Kuwejtu. Kiedy wybuchł konflikt arabsko-izraelski w październiku wysłano jako wsparcie dla Egiptu eskadrę samolotów Hunter. Z powodu zbyt późnego przekazania wsparcia nie wzięły ona bojowego udziału w konflikcie pozostając na terenie Egiptu do następnego roku. Poprzez nawiązanie współpracy gospodarczej z Francją zakupiono dwadzieścia cztery śmigłowce SA342K/L Gazelle wraz z pociskami HOT oraz dwanaście SA330H Puma. Dla wzmocnienia segmentu myśliwskiego zakupiono osiemnaście jednomiejscowych Dassault Mirage F1 F1CK oraz dwa dwumiejscowe F1BK. Pozwoliło to na wycofanie części starszego sprzętu jak śmigłowce AB-205A i AB-206A oraz wspomniane Lightningi. Zlecono równolegle komisjom wojskowym analizę samolotów dostępnych na rynku takich jak: SEPECAT Jaguar, LTV A-7 Corsair II oraz McDonnell Douglas A-4 Skyhawk w celu wybrania nowego samolotu szturmowego. W listopadzie 1974 roku wybrano ostatni z nich i zakupiono łącznie trzydzieści sztuk jednomiejscowych A-4KU i sześć dwumiejscowych TA-4KU. Pozyskano również samoloty do przewozu VIP-ów McDonnell Douglas DC-9 oraz zestawy obrony przeciw lotniczej MIM-23B Improved Hawk.

W 1983 roku zakupiono nowsze transportowce L-100-30 Hercules. Dzięki temu wycofano starsze wersje, w tym jeden udało się sprzedać do Lockheeda w maju 1983, a jeden utracono w katastrofie 5 września 1980 roku. Zakupione zostały również kolejne samoloty Mirage F1 w liczbie trzynastu sztuk oraz sześć śmigłowców AS332F Super Puma z rakietami AM39 Exocet. W 1985 roku po rozpoczęciu dostaw samolotów BAe Hawk T.64 w liczbie dwunastu sztuk pozwoliło na sprzedaż Strikemasterów do Botswany. W 1987 roku zlecono firmie McDonnell Douglas utworzenie nowego ośrodka szkolenia pilotów w kraju. Aby go wyposażyć zakupiono w 1989 roku samoloty Short Tucano T.52 w liczbie szesnastu sztuk chociaż ich dostawy zostały wstrzymane przez iracką agresję na Kuwejt. W konflikcie iracko-irańskim z lat 1980-1988 rząd Kuwejtu wsparł stronę Iracką wspomagając ją finansowo. Pomimo naruszeń przestrzeni powietrznej przez Iran oraz ataków na obiekty naziemne strona kuwejcka nie zareagowała.

I wojna w Zatoce Perskiej thumb|250px|Kuwejckie A-4KU w 1991 roku thumb|250px|Kuwejcki F/A-18C 2 sierpnia 1990 roku Irak zaatakował Kuwejt, rozpoczynając I wojnę w Zatoce Perskiej. Władze Kuwejtu schroniły się na terytorium Arabii Saudyjskiej, tam również schroniła się część sił powietrznych, która zdołała uciec po irackim ataku.

W dniu ataku jednostki wojskowe były rozmieszczone następująco

Baza Lotnicza im. Ahmada al-Dżabira obsługująca 9 i 20 Eskadra wyposażona w samoloty A/TA-4KU oraz 12 Eskadra z samolotami Hawk Baza Lotnicza im. Alego al-Salima obsługująca 18 i 61 Eskadra wyposażona w samoloty Mirage F1 oraz 33 Eskadra z śmigłowcami Gazelle, 41 Eskadra z samolotami L-100 i C-9K oraz 62 Eskadra z śmigłowcami Puma i Super Puma

Jednostki te jednak nie reagowały natychmiastowo na działania Irackie. Dopiero rankiem około godziny 6:10 rano dwa samoloty A-4KU zaatakowały iracką dywizję pancerną prowadzącą natarcie na Kuwejt. Rozstawiona bateria przeciwlotnicza na wyspie Dżazirat Bubijan zestrzeliła Su-22 oraz MiG-23BN. Iracka strona nie dokonywała znaczących nalotów na lotniska ze względu na chęć przejęcia zgromadzonego na nich sprzętu - zniszczono Mirage F1 nr 712 oraz trzy śmigłowce Gazelle. Od 3 sierpnia aktywność kuwejckich pilotów była niewielka. Utracono samolot A-4 który podczas startu z drogi rozbił się podczas startu, a dwa samoloty Mirage F1 ugrzęzły w piasku podczas lądowania oraz doszło do utraty trzech śmigłowców AS332F. 4 sierpnia samoloty A-4 wykonały ostatni lot w obronie państwa.

W przeddzień ataku Kuwejckie Siły Powietrzne miały na swoim wyposażeniu: 25 Mirage F1CK, 4 Mirage F1BK 26 A-4KU, 5 TA-4KU 12 BAE Hawk 64 1 L-100-30 (cywilna wersja Lockheed C-130 Hercules) 2 DC-9-32CF 2 Gulfstream III 6 Aérospatiale SA 332 Super Puma 10 Aérospatiale SA 330 Puma 27 Aérospatiale SA 342 Gazelle Po dwóch dniach od ataku cały Kuwejt został zajęty przez wojska irackie. Do Arabii Saudyjskiej i Bahrajnu ewakuowano:

15 lub 18 samolotów Mirage F1 21 lub 24 samoloty A-4KU 3 samoloty L-100 Hercules 6 samolotów Hawk

thumb|250px|A-4KU na lotnisku w Arabii Saudyjskiej podczas I wojny w Zatoce Pers

Oficjalne dane z Kuwejtu mówią o stratach:

8 samolotów Mirage F1 3 samoloty A-4 5 śmigłowców Gazelle 3 śmigłowce Super Puma

Piloci z Kuwejtu byli w stanie zestrzelić dwa samoloty i 37 śmigłowców. Bateriom przeciwlotniczym zaliczone zostały 23 zestrzelenia samolotów i śmigłowców. Kuwejckie samoloty Mirage F1 zostały sprowadzone do bazy Al-Ahsa gdzie otrzymały od amerykańskiej strony obsługę i wyposażenie. Utworzono Siły Powietrzne Wolnego Kuwejtu (Free Kuwait Air Force), które od 17 stycznia 1991 roku brały aktywny udział w wojnie o wyzwolenie własnego kraju. Do swoich kolegów z kraju dołączyli piloci, którzy wrócili ze Stanów Zjednoczonych, gdzie brali udział w szkoleniu na samolotach McDonnell Douglas F/A-18 Hornet. Stracono tylko jeden samolot A-4KU nr 828 utracony 17 stycznia 1991 roku ogniem artylerii przeciwlotniczej ZSU-23-4 Szyłka. Pilot przeżył zestrzelenie i dostał się do niewoli. +Podsumowanie liczby lotów i czasuSamolotIlość lotówCzas w powietrzu (godziny)Mirage F1634700A-4 Skyhawk13261796,8SA342 Gazelle203127,2SA330 Puma218244,3SA332 Super Puma281406,7 Po zakończeniu wojny odbudowano zniszczenia jakimi zostały dotknięte bazy lotnicze oraz odzyskano część sprzętu zajętego przez Irak. W 1982 roku zakupiono samolot McDonnell Douglas MD-83 (wycofane w 1997 roku), który zastąpił C-9K (zniszczony 18 luty 1991 rok). W 1995 roku dostarczono ostatecznie zamówione przed wojną samoloty Short Tucano.

Stan obecny Po wojnie w Zatoce Perskiej Kuwejckie Siły Powietrzne pozbyły się wszystkich samolotów Mirage F1 (zastępując je F/A-18) oraz wszystkich pozostałych A-4, które zostały sprzedane do Brazylii za 79 mln dolarów. Z pozyskanych środków zakupiono baterię pocisków MIM-104 Patriot oraz dwa śmigłowce AS332F. Po roku 2001 zakupiono: AH-64D Apache,Sikorsky S-92A, KC-130J Hercules oraz C-17A Globemaster III. W 2014 roku udostępniono swoją przestrzeń powietrzną oraz bazy lotnicze dla kolacji międzynarodowej walczącej przeciwko Państwu Islamskiemu.

W 2015 roku stan posiadania przedstawiał się następująco globalaviationaerospace.com, 2014-12-11.: 27/7 McDonnell Douglas F/A-18C/D Hornet – samolot myśliwsko-szturmowy 10 BAE Hawk Mk 64 – treningowy 12 Short Tucano Mk 52 – treningowy 2 Boeing C-17 Globemaster III – ciężki transportowiec 3 Lockheed Martin KC-130 Hercules – transportowy-tankowiec 3 Lockheed L-100 Hercules – transportowy 16 Boeing AH-64D Apache – śmigłowiec szturmowy 6 Aérospatiale SA 330H Puma – śmigłowiec transportowy 4 Eurocopter AS 332M Super Puma – śmigłowiec transportowy 14 Aérospatiale SA 342K Gazelle – lekki śmigłowiec szturmowy 2 Sikorsky S-92 – śmigłowiec transportowy VIP 21 października 2015 roku premierzy Kuwejtu i Francji podpisali umowę na sprzedaż 24 egzemplarzy średnich śmigłowców transportowych H225M Caracal. Umowa o wartości 1 mld EUR zawiera też pakiet logistyczny i uzbrojenie, w tym kierowane pociski rakietowe powietrze-ziemia i powietrze-woda. Ponadto Kuwejt zagwarantował sobie możliwość dokupienia 6 maszyn.

9 sierpnia zawarto międzyrządową umowę z Francją o zakupie dodatkowych 6 śmigłowców H225M Caracal. 6 sztuk ma zostać przeznaczonych dla Gwardii Narodowej i 24 dla Sił Powietrznych. 18 egzemplarzy ma zostań doposażonych dla ratownictwa bojowego CSAR, a kontrakt obejmuje pakiety uzbrojenia, szkolenia i wsparcie eksploatacji przez 2 lata.

Zakończone zostały w 2016 roku, wielomiesięczne negocjacje o finansowych warunkach w przetargu o samoloty Eurofighter Typhoon. 5 kwietnia podpisano umowę na kwotę 7,957 mld euro obejmującą dostarczenie 28 samolotów. Mają to być 22 sztuki jednomiejscowe i 6 szkolnych o wariancie Tranche 3. Na wyposażeniu ma się znaleźć radar AESA Captor-E, celownik Sniper ATP i system samoobrony roDASS Praetorian. Dodatkowym uzbrojeniem mają być rakiety powietrze-powietrze MBSA Meteor i IRST-T, Brimstone II i bomby GBU-12. Po zapewnieniu szkolenia personelu i infrastruktury dostawy mają trwać od końca 2019 do 2022 roku.

Struktura organizacyjna W hierarchii administracji Kuwejckie Siły Powietrzne podlegają pod Ministerstwo Obrony Kuwejtu. Na ich czele stoi Sztab Generalny Kuwejckich Sił Zbrojnych. Szef Sztabu Generalnego wdraża politykę rządową i kieruje siłami zbrojnymi. Poniżej znajdują się dowódcy poszczególnych rodzajów sił zbrojnych. Podstawowa jednostka lotnicza to eskadra. Stacjonują one w trzech bazach lotniczych. +Bazy i EskadryBaza Ahmad al-Jaber KuwejtJednostka lotniczaWyposażenie9 EskadraF/A-18C/D25 EskadraF/A-18C/D61 EskadraJednostka treningowaBaza Ali al-SalemAl-DżahraJednostka lotniczaWyposażenie12 EskadraHawk Mk 6417 Eskadra AH-64D19 EskadraTucano Mk 5220 EskadraAH-64D32 EskadraSA330H33 EskadraSA342K/L62 EskadraAS332FBaza Abdullah al-MubarakAl-FarwanijjiJednostka lotniczaWyposażenie41 EskadraC-17A KC-130J L-100-3091 EskadraS-92A