Pozwoliło to na wycofanie części starszego sprzętu jak śmigłowce AB-205A i AB-206A oraz wspomniane Lightningi. Zlecono równolegle komisjom wojskowym analizę samolotów dostępnych na rynku takich jak: SEPECAT Jaguar, LTV A-7 Corsair II oraz McDonnell Douglas A-4 Skyhawk w celu wybrania nowego samolotu szturmowego. W listopadzie 1974 roku wybrano ostatni z nich i zakupiono łącznie trzydzieści sztuk jednomiejscowych A-4KU i sześć dwumiejscowych TA-4KU. Pozyskano również samoloty do przewozu VIP-ów McDonnell Douglas DC-9 oraz zestawy obrony przeciw lotniczej MIM-23B Improved Hawk.
W 1983 roku zakupiono nowsze transportowce L-100-30 Hercules. Dzięki temu wycofano starsze wersje, w tym jeden udało się sprzedać do Lockheeda w maju 1983, a jeden utracono w katastrofie 5 września 1980 roku. Zakupione zostały również kolejne samoloty Mirage F1 w liczbie trzynastu sztuk oraz sześć śmigłowców AS332F Super Puma z rakietami AM39 Exocet. W 1985 roku po rozpoczęciu dostaw samolotów BAe Hawk T.64 w liczbie dwunastu sztuk pozwoliło na sprzedaż Strikemasterów do Botswany. W 1987 roku zlecono firmie McDonnell Douglas utworzenie nowego ośrodka szkolenia pilotów w kraju. Aby go wyposażyć zakupiono w 1989 roku samoloty Short Tucano T.52 w liczbie szesnastu sztuk chociaż ich dostawy zostały wstrzymane przez iracką agresję na Kuwejt.