Wilhelm Sauer (ur. 23 marca 1831 w Schönbeck, zm. 9 kwietnia 1916 we Frankfurcie nad Odrą) – niemiecki organmistrz czasów romantyzmu i późnego romantyzmu.
Życiorys Wilhelm Sauer wraz ze swoimi współpracownikami zbudował ponad 1100 organów, z których największe i najsłynniejsze znajdują się m.in. w berlińskiej katedrze (1903, IV/113), w kościele św. Tomasza (1888/1908, III/88) w Lipsku, a także w Hali Miejskiej w Görlitz (1910, IV/72).
Największe swego czasu organy świata we wrocławskiej Hali Stulecia (1913, V/200) nie zachowały się w swojej pierwotnej formie. Znaczna część tego instrumentu znajduje się dziś we wrocławskiej katedrze. Znakomicie zachowane organy firmy Wilhelma Sauera znajdują się również w płockiej bazylice, kościele pw. Przemienienia Pańskiego w Drezdenku, kościele parafialnym pw. św. Szczepana w Rożyńsku Wielkim koło Ełku (organy mechaniczne), kościele św. Trójcy w zachodniopomorskim Czaplinku, a także w kościele MB w WitnicyZa gminną tablicą informacyjną przy stacji kolejowej w Witnicy..
Drugą żoną Wilhelma Sauera była Anna, z domu Bauer (18 stycznia 1848–11 sierpnia 1924), córka właściciela browaru i rajcy miejskiego z Poczdamu.
Nagrobek Wilhelma Sauera znajduje się na terenie dawnego cmentarza w Kleistpark we Frankfurcie nad Odrą. Ze względu na przebudowy dokładna pozycja grobu nie jest pewna.
Odznaczenia M.in.Die Firmengeschichte von W.Sauer Orgelbau [w:] www.sauerorgelbau.de: 1899: Order Orła Czerwonego (Prusy) 1899: Order Zasługi za Sztukę i Naukę (Saksonia-Meiningen) 1901: Order Królewski Korony (Prusy) 1905: Medal za Sztukę i Naukę (Saksonia-Altenburg) 1906: Order Orła Czerwonego z Kokardą (Prusy) 1909: Krzyż Kawalerski Orderu Domowego Ernestyńskiego
Lista instrumentów Rok Miejscowość Objekt Zdjęcie Manuały Głos Opus Uwagi 1852 Lychen Kościół św. Jana 1+P 13 Wspólnie z ojcem Ernestem. Prace restauracyjne w latach 1999–2003 wykonane przez firmę Scheffler. 1853 Rechlin Kościół św. Jana 160x160px 1+P 5 Najstarsze dzieło Wilhelma Sauera, które przetrwało do dzisiaj. Zleceniodawcą był Carl Peter Johann von Le Fort. Instrument oddano do użytku dnia 08.09.1853. W roku 1900 rozbudowany przez Carla Börgera. Prace restauracyjne w latach 1995–2003 wykonane przez firmę Scheffler. 1854 Friedland Kościół Matki Boskiej 3+P 30 Wspólnie z ojcem Ernestem z wykorzystaniem barokowego prospektu firmy Baumann und Richter. W roku 1934 zastąpione nowym instrumentem także firmy Sauer, w dotychczasowym prospekcie. 1855 Badresch Kościół wiejski 1+P 9 Zlecenie z maja 1855. Zakończenie prac w sierpniu 1855. Brak wszystkich metalowych piszczałek. 1861 Sowieck Kościół Litewski 2+P 22 Pierwszy instrument o dużych gabarytach. W latach 1945–1952 wraz z kościołem zniszczony. 1864 Kwidzyn Katedra 160x160px 3+P 49 94 W roku 1917 piszczałki prospektowe zostały skonfiskowane. W roku 1945 zostały skonfiskowane wszystkie metalowe piszczałki. W latach 1958 i 1972-1974 nastąpiły liczne przebudowy. Planowana jest rekonstrukcja oryginału. 1869 Berlin Kościół św. Tomasza 4+P 52 95 Rozebrano ze względu na zniszczenia wojenne (1944). W roku 1970 rekonstrukcja instrumentu wykonana przez firmę Rudolf von Beckerath (2+P;25). 1870 Polessk Kościół parafialny Zniszczony w 1945 r. 1872 Döbberin Kościół wiejski 1+P 8 235 Mechaniczna wiatrownica. 1874 Doberlug-Kirchhain Kościół klasztorny 2+P 26 209 Mechaniczne wiatrownice. 1874 Sorkwity Kościół wiejski 160x160px 2+P 14 212 Instrument w złym stanie. 1876 Bydgoszcz Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła 3+P 43 234 1878–1879 Frankfurt nad Odrą Kościół ewangelicki p.w. św. Gertrudy 160x160px 3+P 36 248 Mechaniczne wiatrownice.mały|Prospekt organowy Opus 3161+P5mały|W. Sauer. Opus 316Obecnie instrument znajduje się w kościele pw. Bożego Ciała w Gdańsku (Polskokatolickim)