Bernard Kouchner (ur. 1 listopada 1939 w Awinionie) – francuski lekarz gastroenterolog i polityk. Współzałożyciel organizacji charytatywnych Lekarze bez Granic i Lekarze Świata, eurodeputowany, sekretarz stanu, minister delegowany, w latach 1992–1993 minister zdrowia, od 2007 do 2010 minister spraw zagranicznych.
Życiorys Jego ojciec był żydem, a matka wyznania protestanckiego. Dziadkowie ze strony ojca zginęli w Auschwitz-Birkenau.
W czasie studiów rozpoczął swoją polityczną karierę jako członek Francuskiej Partii Komunistycznej (PCF), z której został wydalony w 1966. Wybierając zawód lekarza, kontynuował tradycję rodzinną ojca. Pracował jako lekarz dla Czerwonego Krzyża w Biafrze w 1968 (podczas nigeryjskiej wojny domowej). W 1971 założył organizację Lekarze bez Granic (MSF), a w 1980, po konflikcie z przewodniczącym MSF Claude’em Malhuretem – organizację Lekarze Świata. Podpisał „apel osiemnastu”, który został opublikowany 18 czerwca 1976 przez dziennik „Libération” i nawoływał do depenalizacji posiadania marihuany we Francji. Zadeklarował się jako zwolennik eutanazji (krytykując jednocześnie taką nazwę). Przyznał, że podczas misji w Libanie i Wietnamie stosował aktywną eutanazję. Stanął też w obronie Christine Malèvre, pielęgniarki z francuskiej miejscowości Mantes-la-Jolie, która dokonywała samowolnej bezprawnej eutanazji (a która została ostatecznie skazana za dokonanie sześciu zabójstw).
Z jego inicjatywy Francja przedstawiła, a Zgromadzenie Ogólne ONZ w grudniu 1987 przyjęło deklarację na temat prawa dostępu lekarzy i organizacji niosących pomoc humanitarną do krajów ogarniętych wojną lub dotkniętych katastrofami naturalnymi.
Od maja do czerwca 1988 w rządzie Michela Rocarda był sekretarzem stanu do spraw integracji społecznej przy ministrze spraw społecznych. Następnie do maja 1991 w jego drugim gabinecie pełnił funkcję sekretarza stanu przy premierze, odpowiadając za pomoc humanitarną. To samo stanowisko (tym razem przy ministrze stanu i ministrze spraw zagranicznych) zajmował również w rządzie Édith Cresson (do kwietnia 1992). Później do marca 1993 sprawował urząd ministra zdrowia i pomocy humanitarnej w gabinecie Pierre’a Bérégovoy. Od 1994 do 1997 był członkiem Parlamentu Europejskiego z ramienia Partii Socjalistycznej. Powrócił do administracji rządowej, gdy funkcję premiera pełnił Lionel Jospin. Od czerwca 1997 do lipca 1999 zajmował stanowisko sekretarza stanu przy ministrze pracy i solidarności, zajmując się sprawami zdrowia. Od lutego 2001 do maja 2002 ponownie odpowiadał za zdrowie jako minister delegowany przy ministrze pracy i solidarności.
W lipcu 1999 na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych Kofi Annan powołał go na pierwszego specjalnego przedstawiciela ONZ kierującego tymczasową administracją w Kosowie. Funkcję tę Bernard Kouchner sprawował do stycznia 2001. W tym czasie miał za zadanie stworzyć nową cywilną administrację w tej prowincji, a także wspierać odbudowę gospodarki.
W 2005 był kandydatem Francji na stanowisko wysokiego komisarza ONZ ds. uchodźców, ostatecznie funkcję tę objął były premier Portugalii António Guterres. W 2006 został przedstawiony przez Francję jako jej kandydat na stanowisko dyrektora generalnego Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Również tym razem na stanowisko wybrano innego kandydata – Margaret Chan z Chin.
18 maja 2007, po wygranych przez Nicolasa Sarkozy’ego wyborach prezydenckich i sformowaniu nowego centroprawicowego rządu François Fillona, został mianowany ministrem spraw zagranicznych. W tym samym dniu został wykluczony z Partii Socjalistycznej. 13 listopada 2010 odszedł z rządu.
Odznaczenia i wyróżnienia Order Sławy Pracy (Mołdawia, 1998) Order Wolności (Kosowo, 2004) Krzyż Wielki Orderu Krzyża Południa (Brazylia, 2009) Order Księcia Jarosława Mądrego II klasy (Ukraina, 2010) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (Polska, 2011)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2011 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (). Doktor honoris causa Uniwersytetu w Sarajewie (1993) Medal „Zasłużony dla Tolerancji” (2002)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Francuskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Doktorzy honoris causa uczelni w Bośni i Hercegowinie Kategoria:Francuscy dyplomaci Kategoria:Francuscy lekarze Kategoria:Francuscy ministrowie (V Republika) Kategoria:Francuscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Francuscy ministrowie zdrowia Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego IV kadencji Kategoria:Francuzi pochodzenia żydowskiego Kategoria:Gastroenterolodzy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni mołdawskimi odznaczeniami Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Południa Kategoria:Odznaczeni Orderem Księcia Jarosława Mądrego Kategoria:Odznaczeni Orderem Wolności (Kosowo) Kategoria:Politycy Partii Socjalistycznej (Francja) Kategoria:Specjalni Przedstawiciele Sekretarza Generalnego ONZ w Kosowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Awinionie Kategoria:Urodzeni w 1939