Aleksander Józef Lossow-Niemojowski, ps. „Alik”, „Ludwik”, „1226” (ur. 14 stycznia 1910 w Boruszynie, zm. 6 sierpnia 1944 w Warszawie) – rotmistrz rezerwy Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Aleksander Lossow (von Lossow) urodził się 14 stycznia 1910 w Boruszynie, w rodzinie Józefa Antoniego Lossowa (1874–1950) i Heleny z domu Szembek (1880–1965). Jego ojciec w czasie powstania wielkopolskiego był organizatorem i dowódcą 1 pułku strzelców konnych wielkopolskich, przemianowanego później na 1 pułk ułanów wielkopolskich, a w końcu na 15 pułk ułanów poznańskich. Miał trzy siostry: Marię (1905–2004), Zofię (1907–2003) i Halinę (1908–2005). Aleksander Lossow został adoptowany przez swego wuja Wacława Niemojowskiego (1865–1939), żonatego z Zofią z domu Szembek, siostrą Heleny.
W okresie od 25 lipca 1928 do 23 kwietnia 1929 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po ukończeniu szkoły odbył praktykę w 15 pułku ułanów poznańskich w Poznaniu. Służbę zakończył w stopniu plutonowego podchorążegoStanisław Radomyski, Zarys historii Szkoły Podchorążych ..., s. 29, 51, 101.. Na podporucznika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień w Kościanie. Posiadał przydział mobilizacyjny do 15 pułku ułanów poznańskichRocznik oficerski rezerw 1934, s. 129, 596..
W dniu 16 kwietnia 1936, w kościele parafii Kobylniki-Obrzycko zawarł związek małżeński z Anielą von Moszczenski. Mieli jedną córkę Marię (1937–2010).
W czasie kampanii wrześniowej był dowódcą II plutonu w szwadronie ciężkich karabinów maszynowych 15 pułku ułanów poznańskich. Walczył w bitwie nad Bzurą. 10 września 1939, w czasie walk o Walewice został ciężko ranny (80% inwalidztwa)Roman Abraham, Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury, s. 69..
W czasie okupacji niemieckiej działał w konspiracyjnej Narodowej Organizacji Wojskowej. Między innymi pełnił funkcję kierownika Wydziału Wojskowego Okręgu Stołecznego NOW.
W czasie powstania warszawskiego był szefem sztabu Zgrupowania „Paweł”. 5 sierpnia 1944 w czasie obrony cmentarzy wolskich został ranny. Następnego dnia został zamordowany przez hitlerowców razem z innymi pacjentami i personelem Szpitala Karola i Marii przy ulicy Leszno.
9 września 1944 dowódca Armii Krajowej rozkazem numer 412 odznaczył go pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Przypisy
Bibliografia
Andrzej Krzysztof Kunert, Zygmunt Walkowski, Kronika powstania warszawskiego, Wydawnictwo Edipresse Polska i Zysk i Ska, Warszawa 2004, , s. 28. Stanisław Radomyski, Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1992, .
Linki zewnętrzne O rodzinie Lossow-Niemojowskiego Aleksander Lossow-Niemojewski, Powstańcze Biogramy
Kategoria:Rotmistrzowie II Rzeczypospolitej Aleksander Lossow-Niemojowski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Oficerowie 15 Pułku Ułanów Poznańskich Kategoria:Oficerowie Narodowej Organizacji Wojskowej Kategoria:Ofiary rzezi Woli 1944 Kategoria:Uczestnicy bitwy nad Bzurą (1939) Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1944