Leó Weiner (ur. 16 kwietnia 1885 w Budapeszcie, zm. 13 września 1960 tamże) – węgierski kompozytor i pedagog muzyczny.
Życiorys W latach 1901–1906 studiował pod kierunkiem Hansa Koesslera w Akademii Muzycznej w Budapeszcie. W latach 1907–1908 pracował jako korepetytor w budapeszteńskim teatrze Népszínház-Vígopera. Od 1908 do 1957 roku był wykładowcą Akademii Muzycznej w Budapeszcie, gdzie początkowo nauczał teorii, później kompozycji i kameralistyki. Otrzymał nagrodę im. Erkela (1906), Coolidge Prize (1922) oraz dwukrotnie nagrodę im. Kossutha (1950, 1960). W 1953 roku rząd węgierski przyznał mu tytuł zasłużonego artysty.
Tworzył w idiomie romantycznym, w późniejszym okresie swojej twórczości na szerszą skalę zaczął wykorzystywać elementy węgierskiej muzyki ludowej. Dokonał transkrypcji na orkiestrę wielu utworów J.S. Bacha, Franza Schuberta, Hectora Berlioza, Ferenca Liszta, Piotra Czajkowskiego i Béli Bartóka. Do grona jego uczniów należeli m.in. Antal Doráti, Georg Solti, Eugene Ormandy, János Starker, Géza Anda i Tibor Varga.
Prace (na podstawie materiałów źródłowych) Összhangzattanra előkészítő jegyzetek (Budapeszt 1910; wyd. 3. pt. Az összhangzattan előkészítő iskolája Budapeszt 1917) A zenei formák vázlatos ismertetése (Budapeszt 1911) Elemző összhangzattan: Funkciótan (Budapeszt 1944) A hangszeres zene formái (Budapeszt 1955)
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Muzycznego im. Ferenca Liszta Kategoria:Węgierscy kompozytorzy Kategoria:Węgierscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Ludzie urodzeni w Budapeszcie Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1960 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Muzycznego im. Ferenca Liszta