Konklawe 20 grudnia 1669 – 29 kwietnia 1670 – konklawe, które odbyło się po śmierci Klemensa IX. Zakończyło się niespodziewanym wyborem 80-letniego Klemensa X.
Śmierć Klemensa IX Papież Klemens IX zmarł 9 grudnia 1669 po ponad dwuletnim pontyfikacie w wieku 69 lat. Był on szczerze opłakiwany przez Rzymian, którzy kochali go i szanowali jako prostego i skromnego człowieka, opiekuna biednych i chorych. Politycznym tłem jego pontyfikatu były spory między Hiszpanią a Francją, w których próbował występować jako arbiter, oraz wzrastające zagrożenie ze strony Imperium Osmańskiego, które w 1669 podbiło należącą do Wenecjan Kretę.
Lista uczestników Kolegium Kardynalskie liczyło 70 kardynałów. W konklawe wzięło udział łącznie 66 purpuratów, ale ich liczba podlegała stałym wahaniom i jednorazowo w żadnym momencie nie było ich więcej niż 64. Siedmiu elektorów z powodu choroby musiało na stałe opuścić konklawe przed jego zakończeniem, w tym jeden z nich zmarł w trakcie sediswakancjiZob. Ritzler, s. 6.:
Francesco Barberini (nominacja kardynalska: 2 października 1623) – kardynał biskup Ostia e Velletri; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Lorenzo in Damaso; dziekan Świętego Kolegium Kardynałów; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego; sekretarz Świętej Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji; prefekt Fabryki Świętego Piotra; prefekt Świętej Kongregacji Konsystorialnej Marzio Ginetti (19 stycznia 1626) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów; prefekt Świętej Kongregacji Indeksu; prefekt Świętej Kongregacji ds. Rezydencji Biskupów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii; prefekt Świętej Kongregacji ds. Reformy Statutów Kleru Rzymskiego (30 marca 1670 opuścił konklawe z powodu choroby) Antonio Barberini OSIoHieros (30 sierpnia 1627) – kardynał biskup Palestriny; kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego; prefekt Sygnatury ds. Brewe Apostolskich; prefekt Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary; arcybiskup Reims; komendatariusz opactw terytorialnych Subiaco, Tre Fontane i Nonantola; protektor Sabaudii (28 marca 1670 opuścił konklawe z powodu choroby) Francesco Maria Brancaccio (28 listopada 1633) – kardynał biskup Frascati; biskup Viterbo e Toscanella Ulderico Carpegna (28 listopada 1633) – kardynał biskup Albano; prefekt Świętej Kongregacji ds. Stanu Zakonnego Giulio Gabrielli (16 grudnia 1641) – kardynał biskup Sabiny; administrator diecezji Rieti Virginio Orsini OSIoHieros (16 grudnia 1641) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów; protektor Polski i Portugalii (27 lutego 1670 opuścił konklawe z powodu choroby) Rinaldo d’Este (16 grudnia 1641) – kardynał prezbiter S. Pudenziana; komendatariusz opactwa terytorialnego Cluny; protektor Francji Cesare Facchinetti (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter Ss. IV Coronati; biskup Spoleto Carlo Rossetti (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter S. Silvestro in Capite; biskup Faenzy Alderano Cibo (6 marca 1645) – kardynał prezbiter S. Prassede; biskup Jesi Federico Sforza (6 marca 1645) – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli; archimandryta Messyny; komendatariusz opactwa terytorialnego S. Vincenzo al Volturno Benedetto Odescalchi (6 marca 1645) – kardynał prezbiter S. Onofrio Lorenzo Raggi (7 października 1647) – kardynał prezbiter Ss. Quirico e Giulitta Jean-François-Paul de Gondi de Retz (19 lutego 1652) – kardynał prezbiter S. Maria sopra Minerva Luigi Omodei (19 lutego 1652) – kardynał prezbiter S. Alessio Pietro Vito Ottoboni (19 lutego 1652) – kardynał prezbiter S. Marco; prodatariusz Jego Świątobliwości; komendatariusz opactwa terytorialnego Vangadizza Marcello Santacroce (19 lutego 1652) – kardynał prezbiter S. Stefano al Monte Celio; biskup Tivoli Lorenzo Imperiali (19 lutego 1652) – kardynał prezbiter S. Crisogono Giberto Borromeo (19 lutego 1652) – kardynał prezbiter Ss. Giovanni e Paolo Giovanni Battista Spada (2 marca 1654) – kardynał prezbiter S. Marcello (12 kwietnia opuścił konklawe z powodu choroby) Francesco Albizzi (2 marca 1654) – kardynał prezbiter S. Maria in Via Ottavio Acquaviva d’Aragona (2 marca 1654) – kardynał prezbiter S. Cecilia; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów (27 lutego opuścił konklawe z powodu choroby) Carlo Pio di Savoia (2 marca 1654) – kardynał prezbiter S. Prisca Carlo Gualterio (2 marca 1654) – kardynał prezbiter S. Eusebio Flavio Chigi (9 kwietnia 1657) – kardynał prezbiter S. Maria del Popolo; bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości; archiprezbiter bazyliki laterańskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Granic Państwa Kościelnego Girolamo Buonvisi (9 kwietnia 1657) – kardynał prezbiter S. Girolamo degli Schiavoni; arcybiskup Lukki † Scipione Pannocchieschi d’Elci (9 kwietnia 1657) – kardynał prezbiter S. Sabina (opuścił konklawe 24 marca z powodu choroby; zmarł 13 kwietnia 1670) Antonio Bichi (9 kwietnia 1657) – kardynał prezbiter S. Maria degli Angeli; biskup Osimo Pietro Vidoni (5 kwietnia 1660) – kardynał prezbiter S. Callisto Gregorio Barbarigo (5 kwietnia 1660) – kardynał prezbiter S. Tommaso in Parione; biskup Padwy Girolamo Boncompagni (14 stycznia 1664) – kardynał prezbiter S. Pietro e Marcellino; arcybiskup Bolonii Carlo Bonelli (14 stycznia 1664) – kardynał prezbiter S. Anastasia Celio Piccolomini (14 stycznia 1664) – kardynał prezbiter S. Pietro in Montorio Carlo Carafa della Spina (14 stycznia 1664) – kardynał prezbiter S. Susanna; legat apostolski w Bolonii Alfonso Litta (14 stycznia 1664) – kardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme; arcybiskup Mediolanu Neri Corsini (14 stycznia 1664) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo Giacomo Filippo Nini (14 stycznia 1664) – kardynał prezbiter S. Maria della Pace Paluzzo Paluzzi degli Albertoni (14 stycznia 1664) – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli; biskup Montefiascone e Corneto Cesare Maria Antonio Rasponi (14 stycznia 1664) – kardynał prezbiter S. Giovanni a Porta Latina; legat apostolski w Urbino Giannicolò Conti (14 stycznia 1664) – kardynał prezbiter S. Maria in Transpontina; biskup Ankony Giulio Spinola (15 lutego 1666) – kardynał prezbiter S. Maria ai Monti Carlo Roberti (15 lutego 1666) – kardynał prezbiter S. Maria in Aracoeli; legat apostolski w Romanii Vitaliano Visconti (15 lutego 1666) – kardynał prezbiter S. Agnese fuori le mura Innico Caracciolo (15 lutego 1666) – kardynał prezbiter S. Clemente; arcybiskup Neapolu Giovanni Delfino (7 marca 1667) – kardynał prezbiter S. Salvatore in Lauro; patriarcha Akwilei Giacomo Rospigliosi (12 grudnia 1667) – kardynał prezbiter S. Sisto; superintendent generalny Stolicy Apostolskiej; prefekt Świętej Konsulty; legat apostolski w Awinionie; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski; archiprezbiter bazyliki liberiańskiej; gubernator Fermo, Tivoli i Capranica Emmanuel Théodose de la Tour d'Auvergne de Bouillon (5 sierpnia 1669) – kardynał prezbiter bez tytułu Luis Manuel Fernández de Portocarrero (5 sierpnia 1669) – kardynał prezbiter bez tytułu Francesco Nerli (29 listopada 1669) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Florencji Emilio Altieri (29 listopada 1669) – kardynał-prezbiter bez tytułu Carlo Cerri (29 listopada 1669) – kardynał prezbiter bez tytułu Lazzaro Pallavicino (29 listopada 1669) – kardynał prezbiter bez tytułu Giovanni Bona OCist (29 listopada 1669) – kardynał prezbiter bez tytułu Francesco Maidalchini (7 października 1647) – kardynał diakon S. Maria in Via Lata; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów Friedrich von Hessen OSIoHieros (19 lutego 1652) – kardynał diakon S.Nicola in Carcere Tulliano; protektor Hiszpanii i Rzeszy Niemieckiej Carlo Barberini (23 czerwca 1653) – kardynał diakon S. Cesareo in Palatio; prokamerling Świętego Kościoła Rzymskiego; archiprezbiter bazyliki watykańskiej; komendatariusz opactwa terytorialnego Farfa; prefekt Rzymu Decio Azzolini (2 marca 1654) – kardynał diakon S. Eustachio; sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej Giacomo Franzoni (29 kwietnia 1658) – kardynał diakon S. Maria in Cosmedin; biskup Camerino Francesco Maria Mancini (5 kwietnia 1660) – kardynał diakon Ss. Vito e Modesto Angelo Celsi (14 stycznia 1664) – kardynał diakon S. Angela in Pescheria; prefekt Świętej Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego Paolo Savelli (14 stycznia 1664) – kardynał diakon S. Giorgio in Velabro Leopoldo de’ Medici (12 grudnia 1667) – kardynał diakon Ss. Cosma e Damiano Sigismondo Chigi OSIoHieros (12 grudnia 1667) – kardynał diakon S. Maria in Domnica; wielki przeor zakonu joannitów w Rzymie Nicolò Acciaioli (29 listopada 1669) – kardynał diakon bez tytułu Buonaccorso Buonaccorsi (29 listopada 1669) – kardynał diakon bez tytułu (27 marca 1670 opuścił konklawe z powodu choroby)
Skład narodowościowy: dwóch Francuzów, jeden Niemiec, jeden Hiszpan, reszta Włosi. Dziesięciu elektorów było nominatami Urbana VIII (1623–1644), dziewiętnastu Innocentego X (1644–1655), dwudziestu czterech Aleksandra VII (1655–1667), a dwunastu Klemensa IX (1667–1669).
Nieobecni Czterech kardynałów (dwóch Włochów i dwóch Hiszpanów, jeden z nominacji Urbana VII, jeden Innocentego X, pozostali dwaj Aleksandra VII) w ogóle nie przybyło na konklawe:
Girolamo Grimaldi-Cavalleroni (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio; arcybiskup Aix-en-Provence Niccolò Albergati-Ludovisi (6 marca 1645) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere; penitencjariusz większy Pascual de Aragón-Córdoba-Cardona y Fernández de Córdoba (5 kwietnia 1660) – kardynał prezbiter S. Balbina; arcybiskup Toledo i prymas Hiszpanii Luis Guillermo de Moncada Aragón Luna de Peralta y de la Cerda (7 marca 1667) – kardynał diakon bez tytułu
Kardynał Albergati-Ludovisi był wprawdzie w Rzymie, ale odmówił udziału w konklawe z uwagi na stan zdrowia. Pozostali nieobecni przebywali w Hiszpanii lub Francji.
Frakcje w Kolegium Kardynałów Wyróżniano sześć frakcjiSede Vacante 1669-1670; Bildt, s. 29 i nast.; zob. też Pastor, s. 432.:
Stronnictwo francuskie – na konklawe reprezentowało je siedmiu stronników Francji w Kolegium Kardynałów: Rinaldo d’Este (kardynał-protektor), Antonio Barberini, Orsini, de Retz, Maidalchini, Mancini i de Bouillon. Pozostawali oni w stałym kontakcie korespondencyjnym z ambasadorem Chaulnes. Do grupy tej należał także nieobecny kardynał Grimaldi Stronnictwo hiszpańskie – na konklawe reprezentowało je ośmiu stronników Habsburgów w Świętym Kolegium: Leopoldo Medici (lider frakcji), von Hessen-Darmstadt, Sforza, Raggi, Acquaviva, Pio, Visconti, Portocarrero. Kardynałowie de Aragon i Moncada pozostali w Hiszpanii i nie przybyli do Rzymu. Niekiedy do stronnictwa tego zaliczano także kardynałów, którzy należeli wprawdzie do innych frakcji, ale jako obywatele księstwa Mediolanu lub królestw Sycylii i Neapolu byli poddanymi króla Hiszpanii i z tego tytułu mieli pewne zobowiązania wobec niego (Litta, Brancaccio, Odescalchi, Vidoni, Carafa i Caracciolo). Liderzy tej frakcji utrzymywali stały kontakt z ambasadorem Astorgą „Barberinianie” – ugrupowanie dowodzone przez Francesco Barberiniego, bratanka Urbana VIII. Należeli do niego nominaci tego właśnie papieża: Ginetti, Brancaccio, Carpegna, Gabrielli, Fachinetti i Rosetti, a także Carlo Barberini, mianowany przez Innocentego X bratanek kardynała Francesco; „Lotny szwadron” – grupa sześciu nominatów Innocentego X, powiązana z byłą królową Szwecji Krystyną, głosząca niezależność konklawe od nacisków świeckich mocarstw. Tworzyli ją Azzolini (lider), Ottoboni, Imperiali, Borromeo, Omodei, Gualtieri