Hipolit Falkowski herbu RawiczRodzina, herbarz szlachty polskiej, t. IV, Warszawa 1907, s. 9 lub herbem DoliwaPolski Słownik Biograficzny, tom 6, str.359 (ur. 13 sierpnia 1779 w Kamieńcu Podolskim, zm. 14 sierpnia 1821 w Warszawiemiejsce śmierci i pochówku) – polski dowódca wojskowy, generał brygady armii Księstwa Warszawskiego.
Życiorys W 1790 zakupiono dla niego rangę sierżanta i oddano do szkoły wojskowej. Od 1794 służył jako podporucznik w wojsku koronnym i walczył w Powstaniu kościuszkowskim. Po jego upadku przedostał się do Włoch. W maju 1797 przyjęty na kapitana w 114 pułku piechoty francuskiej. Jego powinowaty Wincenty Aksamitowski przeciągnął go do formowanej przez siebie artylerii pieszej legii włoskich. Obaj przeszli całkowicie do służby francuskiej, używani w wywiadzie i administracji. Uczestniczył w kolejnych kampaniach. 9 października 1805 przydzielony do głównego sztabu Wielkiej Armii. Wiosną 1806 dostał krzyż kawalerski Legii Honorowej, latem wysłany był w tajnej misji do Konstantynopola, a wracając jesienią 9 listopada 1806 w Berlinie przydzielony do cesarskiej kwatery jako oficer ordynansowy w randze kapitana gwardii, zyskiwał bardzo na znaczeniu w oczach swoich i obcych, czego śladem order bawarski, nadany mu u schyłku tego roku. Nie przeszedł do armii Księstwa Warszawskiego. W stopniu majora organizował administrację Legii Nadwiślańskiej, walczył w Hiszpanii. W czasie wojny 1812 ponownie znalazł się w sztabie, wyprawiony z początkiem sierpnia do Połocka, miał pod pozorem przesłuchania jeńców zbadać sytuację, w jakiej znajdował się korpus Oudinota. 7 lipca 1812 został oficerem Legii Honorowej. Po odwrocie za Ren domagał się po 16 latach służby w szeregach francuskich odkomenderowania do Sedanu do pomocy Dąbrowskiemu, który tam reorganizował resztki wojsk polskich. W 6 maja 1814 złożył dymisję w stopniu generała brygady przechodząc do armii Królestwa Kongresowego. W drugiej dywizji objął dowództwo trzeciej brygady w 1820, ale na krótko, bo zmarł już w następnym roku następnym. Pochowany został w katakumbach obok kaplicy św. Barbary na nieistniejącym już dziś cmentarzu Świętokrzyskim.
Był członkiem loży wolnomularskiej Świątynia Równości i Jedność SłowiańskaLudwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 580.. Ożenił się ok. 1812 roku, był ojcem Juliusza pamiętnikarza i uczestnika powstania listopadowego.
Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari (1810) Krzyż Oficerski Orderu Legii Honorowej (1813) Krzyż Kawalerski Orderu Legii Honorowej (1806) Krzyż Kawalerski Orderu Maksymiliana Józefa (1806) Krzyż Kawalerski Orderu Obojga Sycylii (1814)Tadeusz Jeziorowski: The Napoleonic Orders. Ordery Napoleońskie. Warszawa 2018, s. 147
Przypisy
Bibliografia Adam Skałkowski "Hipolit Falkowski" [w:] Polski Słownik Biograficzny tom VI s. 359-360. H. P Kosk, Generalicja polska t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998.
Kategoria:Ludzie urodzeni w Kamieńcu Podolskim Kategoria:Generałowie brygady Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari (Księstwo Warszawskie) Kategoria:Oficerowie powstania kościuszkowskiego Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy – Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Obojga Sycylii Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Wojskowym Maksymiliana Józefa Kategoria:Polscy uczestnicy wojen napoleońskich Kategoria:Polscy wolnomularze (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Polska szlachta Kategoria:Urodzeni w 1779 Kategoria:Zmarli w 1821 Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1797–1807