Kangur rudy (Osphranter rufus) – gatunek ssaka z podrodziny kangurów (Macropodinae) w obrębie rodziny kangurowatych (Macropodidae). Duży ssak roślinożerny, jeden z największych torbaczy.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1822 roku francuski zoolog Anselme Gaëtan Desmarest nadając mu nazwę Kangurus rufa. Jako miejsce typowe według oryginalnego opisu to „interior Nowej Holandii za Górami Błękitnymi” (), tj. Góry Błękitne, Nowa Południowa Walia, Australia. Okazy typowy nieznany, w kolekcji Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu nie znaleziono żadnego okazu przed 1878 roku.
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World nie wyróżniają podgatunków O. rufus.
Etymologia Osphranter: gr. οσφραντηριος osphrantērios „wietrzący, węszący”. rufus: „czerwony, rumiany, rudy”.
Zasięg występowania Kangur rudy występuje w śródlądowej i zachodniej Australii.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) samic 74,5–110 cm, samców 93,5–140 cm, długość ogona samic 64,5–90 cm, samców 71–100 cm; masa ciała samic 17–39 kg, samców 22–92 kg. Duży kangur o sierści od brązowo-rudawej barwy na grzbiecie do płowej na brzuchu i kończynach. Długie, spiczasto zakończone uszy, tępo zakończony pysk. Samice wyraźnie mniejsze, o sierści z większym udziałem koloru szarego.
Ekologia ciąża: 35 dni w macicy, po zakończeniu ciąży młode przebywa jeszcze 235 dni w torbie liczba młodych w miocie: 1 dojrzałość płciowa: samiec 24 miesiące, samice 14–22 miesiące pożywienie: roślinożerny długość życia: do 20 lat (średnio 6–7 lat) potrafi skoczyć na odległość 8 metrów, ale większość skoków mierzy 1,2–1,8 mDewey & Yue. 2001. temperatura ciała: około 35,5 °C.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC ( ‘najmniejszej troski’).
Filatelistyka Poczta Polska wyemitowała 21 sierpnia 1972 r. znaczek pocztowy przedstawiający kangura rudego o nominale 4 zł, w serii Zwierzęta ZOO. Druk w technice offsetowej na papierze kredowym. Autorem projektu znaczka był Janusz Grabiański. Znaczek pozostawał w obiegu do 31 grudnia 1994 r. Kolejny raz kangur rudy znalazł się na polskim znaczku wyemitowanym 15 czerwca 2020 roku w serii Zwierzęta małe i duże. Samica z młodym wyglądającym z torby została opisana jako: Kangur rudy / Macropus rufus / Samica Hipka i Hopek. Autorem projektu znaczka był Andrzej Gosik. Druk wykonano techniką offsetową na papierze fluorescencyjnym, w nakładzie 180 tys. sztuk.
Zobacz też fauna Australii
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kangurowate Kategoria:Ssaki Australii