Motor Racing Developments Ltd. – brytyjski konstruktor samochodów wyścigowych i zespół Formuły 1 aktywny w latach 1960–1992. Firma założona została w 1960 roku przez Australijczyków: kierowcę Jacka Brabhama i projektanta Rona Tauranaka. Zespół w trzydziestoletniej historii startów w Formule 1 zdobył cztery tytuły w klasyfikacji kierowców i dwa w klasyfikacji konstruktorów. Zdobycie tytułu mistrza świata przez Jacka Brabhama w 1966 roku jest jedynym przypadkiem w historii Formuły 1, kiedy kierowca zdobył tytuł w samochodzie firmowanym swoim nazwiskiem.
W latach 60. Brabham był największym producentem samochodów wyścigowych o otwartym nadwoziu – do 1970 roku zbudował ponad 500 samochodów. W tym okresie samochody Brabhama wygrywały mistrzostwa Formuły 2 i Formuły 3 i uczestniczyły w zawodach Indianapolis 500. W latach 70. i 80. Brabham wprowadził do Formuły 1 takie innowacje, jak „fan car” (samochód z ogromnym wentylatorem z tyłu), hamulce wykonane z włókien węglowych czy zawieszenie hydropneumatyczne. W latach 80. Nelson Piquet zdobył Brabhamem dwa tytuły mistrza świata Formuły 1 w klasyfikacji kierowców, będąc pierwszym kierowcą, który dokonał tego w samochodzie turbodoładowanym.
Brytyjski przedsiębiorca Bernie Ecclestone w latach 70. i 80. był właścicielem Brabhama (w 1988 roku sprzedał zespół), a później stał się odpowiedzialny za komercyjne oblicze Formuły 1. Ostatnim właścicielem zespołu była japońska firma inżynieryjna, Middlebridge Group. W połowie sezonu 1992 zespół przeżył załamanie finansowe, jako że Middlebridge nie zdołało spłacić pożyczek udzielonych przez Landhurst Leasing. Zespół wycofał się z zawodów Formuły 1, a sprawa została skierowana do Serious Fraud Office. W 2009 roku niemiecka organizacja, używając nazwy Brabham, zgłosiła się jako kandydat na nowy zespół w sezonie 2010. Brabham nie znalazł się jednak wśród zespołów dopuszczonych do uczestnictwa w sezonie 2010.
Początki mały|lewo|Jack Brabham miał 40 lat, kiedy zdobył tytuł w samochodzie Brabham Firma Brabham została założona przez Jacka Brabhama i Rona Tauranaka, którzy poznali się w 1951 roku, a wcześniej obaj budowali udane samochody wyścigowe w ich ojczyźnie – Australii. Brabham odnosił duże sukcesy jako kierowca i w 1955 roku przeprowadził się do Wielkiej Brytanii, by tam kontynuować karierę kierowcy wyścigowego, gdzie jeździł dla Coopera. W 1958 roku został kierowcą w Formule 1, która według ciała zarządzającego tymi zawodami, Fédération Internationale de l’Automobile, jest najwyższą klasą wyścigów samochodów jednomiejscowychDo 1978 roku ciałem zarządzającym Formułą 1 było Commission Sportive Internationale (CSI). CSI zostało następnie przekształcone w Fédération Internationale du Sport Automobile (FISA). FISA w 1992 roku przekształciła się w Fédération Internationale de l’Automobile (FIA).. W latach 1959 i 1960 australijski kierowca, jeżdżąc Cooperem wyposażonym w silnik umiejscowiony przed osią tylną, zdobył dwa tytuły mistrza świata w klasyfikacji kierowców.
John Cooper i główny projektant Coopera, Owen Maddock, nie rozwijali jednak samochodu. Brabham naciskał jednakże na udoskonalanie modelu i odegrał znaczącą rolę w rozwoju modelu T53, w który zaangażowany był także jego przyjaciel, Ron TauranacBrabham od momentu przybycia do Wielkiej Brytanii w sprawach technicznych konsultował się drogą listowną z Tauranakiem. Przez kilka lat używał konwersji biegów konstrukcji Tauranaka. Tauranac współpracował także przy geometrii zawieszenia w Cooperze T53.. Brabham uważał, że może konstruować samochody lepiej niż Cooper, i pod koniec 1959 roku spytał się Tauranaka, czy ten nie mógłby przenieść się do Wielkiej Brytanii i pracować z nim, początkowo wytwarzając zestawy do tuningu takich samochodów jak Sunbeam Rapier czy Triumph Herald. Produkcja miałaby odbywać się w firmie Jack Brabham Motors, ale głównym celem było projektowanie w przyszłości samochodów wyścigowych. Brabham uważał Tauranaka za „naprawdę jedynego faceta”, z którym mógłby założyć spółkę. By osiągnąć cel, Australijczycy założyli firmę Motor Racing Developments Ltd. (MRD), celowo unikając nazywania firmy nazwiskiem któregoś z nich. Nowa firma konkurowała później z Cooperem o dostarczanie klientom samochodów wyścigowych. Jako że Brabham wciąż był zatrudniony przez Coopera, Tauranac wyprodukował pierwszy samochód MRD (dla Formuły Junior) w tajemnicy. „Zdemaskowana” latem 1961 roku firma MRD zmieniła nazwę. Dziennikarz motoryzacyjny Gérard Crombac zwracał uwagę, że skrót MRD czytany według prawideł języka angielskiego brzmi podobnie do francuskiego słowa merde. Samochody spółki zaczęły zatem startować pod nazwą Brabham, a ich oznaczenia zaczynały się od liter BT – tj. „Brabham Tauranac”. Pierwszy prototyp Formuły Junior miał zatem oznaczenie BT1, a pierwszy samochód, który ścigał się w tej serii, oznaczony był symbolem BT2.
W sezonie 1961 Formuły 1 bardziej od Coopera samochody z silnikami umieszczonymi przed osią tylną rozwijały głównie Ferrari i Lotus. Jack Brabham miał słaby sezon, w którym zdobył zaledwie cztery punkty. W 1962 roku Australijczyk opuścił Coopera, by kierować własnym zespołem o nazwie Brabham Racing Organisation, który używał samochodów wyprodukowanych przez Motor Racing Developments.
Formuła 1 1961–1970: Jack Brabham i Ron Tauranac mały|lewo|Brabham BT3, pierwszy samochód Formuły 1 konstrukcji Brabhama Motor Racing Developments początkowo koncentrowało się na zarabianiu pieniędzy poprzez dostarczanie samochodów w niższych formułach, więc nowy samochód Formuły 1 był gotowy dopiero w połowie sezonu 1962. Zespół Brabham Racing Organisation rozpoczął sezon nabytym od Lotusa modelem 21, w którym Brabham zdobył dwa punkty; wprawdzie początkowo Brabham kupił model 24, ale po pożarze warsztatu musiał skorzystać z modelu 21. Podczas Grand Prix Niemiec zadebiutował turkusowy Brabham BT3. Jack Brabham nie dojechał do mety z powodu awarii przepustnicy na dziewiątym z 15 okrążeń. Jednakże w dwóch ostatnich wyścigach sezonu Brabham dwukrotnie zajął czwarte miejsce.
Na sezon 1963 drugim kierowcą zespołu, obok Jacka Brabhama, został Amerykanin Dan Gurney. Samochody Brabhama zostały przemalowane w wyścigowe barwy Australii: zielony i złoty. Jack Brabham odniósł w tymże roku pierwsze zwycięstwo dla swojego zespołu, co miało miejsce podczas niezaliczanego do klasyfikacji Mistrzostw Świata wyścigu Solituderennen. W sezonie 1964 Gurney wygrał dla zespołu Brabham dwa wyścigi Grand Prix, wliczane do mistrzostw: we Francji oraz w Meksyku. Ponadto samochody konstrukcji Brabhama wygrały w 1964 roku trzy wyścigi niewliczane do mistrzostw. Sezon 1965 nie obfitował już w takie sukcesy, a samochody Brabhama nie odniosły ani jednego zwycięstwa. W trzech pierwszych pełnych sezonach Brabham dwukrotnie był trzeci w klasyfikacji konstruktorów, a raz zajął czwarte miejsce. Jednakże słaba niezawodność zaprzepaściła kilkakrotnie szanse na lepsze wyniki. Tauranac zauważył, że ten problem można było wyeliminować, gdyby zespół miał więcej pieniędzy i trzeciego mechanika.
mały|Brabham BT19, pierwszy mistrzowski samochód Formuły 1 konstrukcji Brabhama Na sezon 1966 CSI (ówczesny organ zarządzający Formułą 1) zwiększył dozwoloną maksymalną pojemność silników z 1,5 do 3 litrów; skutkiem tego było otrzymanie przez wiele zespołów niekonkurencyjnych silników. Brabham skorzystał z silników firmy Repco, która skonstruowała silnik oparty w dużej mierze na dostępnych częściach – na przykład blok silnika pochodził od bloku silnika wówczas już nieprodukowanego Oldsmobile’a F-85. Pracujący w firmie Repco inżynier Phil Irving był odpowiedzialny za skonstruowanie konkurencyjnego silnika w krótkim czasie. Niewielu spodziewało się, że w 1966 roku Brabham odniesie sukcesy. Samochody Brabhama były jednak lekkie, niezawodne i zużywały stosunkowo niewiele paliwa, dzięki czemu Jack Brabham wygrał już trzeci wyścig sezonu, Grand Prix Francji; był to pierwszy przypadek w Formule 1, że kierowca wygrał wyścig w samochodzie nazwanym swoim nazwiskiem, później dokonał tego jeszcze tylko Bruce McLaren. Brabham wygrał jeszcze trzy następne wyścigi i zdobył swój trzeci tytuł mistrza świata, stając się jedynym kierowcą w historii Formuły 1, który został mistrzem świata, prowadząc bolid nazywający się tak jak on. W sezonie 1967 mistrzem świata został zespołowy kolega Brabhama, Denny Hulme. Przyczyną tego była prawdopodobnie chęć przetestowania przez Jacka Brabhama nowych części jako pierwszy, co nie zawsze było udane. W latach 1966–1967 Brabham zdobył również tytuły mistrzowskie w klasyfikacji konstruktorów.
Na 1968 rok Hulme’a (który odszedł do McLarena) zastąpił Jochen Rindt. Repco zbudowało nowe, mocniejsze silniki V8, by utrzymać konkurencyjność względem nowych silników Forda – DFV. Samochód okazał się jednak niezwykle zawodny, a kiepska komunikacja pomiędzy Australią a Wielką Brytanią powodowała, że zidentyfikowanie i poprawienie problemów było bardzo trudne. Samochód był szybki (Rindt dwukrotnie w sezonie zdobył pole position), ale kierowcy dojechali do mety zaledwie trzykrotnie. Ostatecznie kierowcy Brabhama wywalczyli w sumie 10 punktów, a Brabham został sklasyfikowany na ósmym miejscu w klasyfikacji konstruktorów.
mały|lewo|Brabham BT33. Brabham był konserwatywny w kwestii techniki i nie stosował monocoque’u do roku 1970 Mimo że Brabham zrezygnował ze współpracy z Repco i na 1969 zakupił silniki Ford DFV, Rindt odszedł do Lotusa. Zastąpił go Jacky Ickx, który wygrał dwa wyścigi (w Niemczech i Kanadzie) i w klasyfikacji generalnej kierowców zajął drugie miejsce, z 37 punktami (mistrzem został Jackie Stewart, który zdobył 63 punkty). Jack Brabham miał wypadek podczas testów, na skutek którego nie wziął udziału w trzech wyścigach. Zdobył on dwa pole position i tyle samo razy stawał na podium, ale nie ukończył połowy wyścigów. Zespół zdobył drugie miejsce w klasyfikacji konstruktorów. Ponadto dwukrotnie – w Monako i Watkins Glen – drugie miejsce zajął Piers Courage, który ścigał się wtedy dla zespołu Frank Williams Racing Cars, korzystającego z zakupionego Brabhama BT26A.
Jack Brabham zapowiedział, że z końcem 1969 roku zakończy karierę i sprzeda udziały w zespole Tauranakowi. Jednakże informacja, że Rindt zostaje w Lotusie, skłoniła Australijczyka to wzięcia udziału w charakterze kierowcy jeszcze w sezonie 1970. Grand Prix Republiki Południwej Afryki 1970 było ostatnim zwycięskim wyścigiem Jacka Brabhama, który – mimo kilku awarii samochodu – zaliczył udany sezon i był konkurencyjnym kierowcą. Jego partnerem w zespole był Rolf Stommelen. Zespół zdobył 35 punktów i czwarte miejsce w klasyfikacji konstruktorów.
1971: Ron Tauranac mały|Brabham BT34, posiadający „szczypce homara” Przed sezonem 1971 Jack Brabham sprzedał swoje udziały w zespole Ronowi Tauranakowi. Na sezon ten zespół zatrudnił w charakterze kierowców dwukrotnego mistrza świata Grahama Hilla oraz Tima Schenkena. Dla Hilla Tauranac zaprojektował specjalną odmianę modelu BT34, która posiadała dwie chłodnice zamontowane przed przednimi kołami; rozwiązanie to było określane przez media jako „szczypce homara”. Hill wygrał niewliczane do mistrzostw zawody BRDC International Trophy na Silverstone, ale w oficjalnych Grand Prix zdobył w sezonie 1971 zaledwie dwa punkty. Zespół zdobył w sumie 5 punktów, i zajął 9. miejsce na koniec sezonu.
Tauranac zaczął rozumieć, że budżet zespołu w wysokości stu tysięcy funtów nie wystarczy, aby móc pracować samodzielnie, rozpoczął więc poszukiwania doświadczonego partnera finansowego. Pod koniec 1971 roku sprzedał on zespół za 100 tysięcy funtów brytyjskiemu przedsiębiorcy, Berniemu Ecclestone’owi. Ecclestone wcześniej był menadżerem Jochena Rindta oraz właścicielem zespołu Connaught. Po sprzedaniu zespołu Tauranac nadal projektował samochody.
1972–1987: Bernie Ecclestone mały|lewo|Brabham BT44. Model ten był używany w sezonach 1974 i 1975