Stanisław Oporowski (również Stanisław z Oporowa; ur. przed 1501 w Oporowie, zm. ok. 19 kwietnia 1552 w Oporowie) – prowincjał paulinów, zwany błogosławionymo. Joachim Roman Bar, o. Janusz Zbudniewek: Polscy święci, t. 5, Warszawa, ATK, 1985, s. 57, tytuł błogosławiony nadany przez Marcina Baroniusza Kościoła katolickiego.
Życiorys Data jego urodzin, podawana przez biografów, jest mało prawdopodobna. Ukończył studia na Akademii Krakowskiej z tytułem bakałarza, a potem doktora filozofii. Do zakonu paulinów wstąpił przed 1515. Dwa lata później został przeorem w Wielgomłynach. Po śmierci prowincjała Macieja z Wojsławic został jego następcą. Z tym tytułem pojawił się w źródłach po raz pierwszy 26 listopada 1530. W 1531 w Wielgomłynach przyjął węgierskiego wizytatora generalnego, Kaspra i jego sekretarza Błażeja, który zadedykował mu potem przedmowę do dzieła G. Gyöngyösiego Decalogus de beato Paulo. Po odejściu z Wielgomłynów przebywał na Jasnej Górze, po czym w 1543 znowu objął tam obowiązki plebana. Przedtem Hieronim Mosiński przekazał klasztorowi na ręce Stanisława dobra we wsi Konopiska k. Częstochowy. Po przyjeździe do Wielgomłynów zetknął się prawdopodobnie po raz pierwszy z prądami reformacyjnymi oraz z niechęcią do klasztoru na Jasnej Górze, którą podsycał starosta chęciński upominający się o dobra w Konopiskach. Nie jest pewne, jak bardzo był w to zamieszany Stanisław, ale stało się to powodem jego prośby o przeniesienie do innego domu zakonnego. Trafił do rodzinnego Oporowa, gdzie spędził ostatnie lata życia.
Zasłużył się dla obrony katolicyzmu w Polsce, nawracając protestantów. Biografowie nazywają go „młotem na heretyków” i patronem kaznodziejów. Przypisuje mu się kazanie na Wawelu z 1540 roku, bardzo ostro krytykował obojętność religijną możnych.
Pierwsza opinia o jego świętości została opublikowana w przez Marcina Baroniusza w 1609 roku; zawierała rażące sprzeczności dat życia. Powtórzył ją Piotr Jacek Prószcz w 1662. W latach 1663–'69 Jacek Rodnicki spisał obszerny żywot. W 1710 roku Innocenty Pokorski stworzył Litanię o Stanisławie Oporowiczu. W 1722 zainicjował księgę z opisem 56 cudów. W 2. poł. XVIII w. w Oporowie, w miejscu, gdzie się urodził, postawiono kapliczkę. Obecnie znajduje się tam cmentarz założony w 1813.
Cuda i łaski Istnieje wiele podań o cudach jakich dokonał Stanisław. Np. raz miał za niego orać anioł, kiedy on się modlił:
Innym razem, podczas budowania wieży kościelnej, miał uratować spadającego robotnika zatrzymując go w powietrzu:
Miał też kiedyś poprosić wracającego z pola rataja, żeby zawiózł na wole do Krakowa. Rolnik dojechał tam i z powrotem przed zachodem słońca.
W 1540 miał wymodlić przed obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej wskrzeszenie trzech zmarłych naraz. Według podań nad jego trumną miały miejsce liczne cuda i łaski a jego ciało wystawione przez kilka tygodni nie rozkładało się. W celu uniknięcia dalszego kultu (Paulini bowiem nie wynoszą na ołtarze swoich członków) przeor klasztoru w Oporowie ukrył trumnę z ciałem Stanisława. Do dzisiaj nie jest znane miejsce jego pochówku.
Przypisy
Bibliografia
J. R. Bar, J. Zbudniewek: Polscy święci - Stanisław z Oporowa, zwany błogosławionym, t. 5, Warszawa, ATK, 1985 F. Świątek: Życiorysy świątobliwych Polaków i Polek ostatnich wieków, Miejsce Piastowe II M. Baroniusz: Vita, gesta et miracula Beati Stanislai Poloni, Cracoviae 1609 H. Cieszkiewisz: Życie bł. Stanisława Oporowskiego, tłum. J. Zbudniewek, Vox Eremi, R.9: 1958 nr. 5 ss. 14-24 A. Benger, Annalium Ereni-Coenobiticorum Ordinis Fratrum Eremitarum sancti Pauli Primi Eramitae, Posonii 1743
Linki zewnętrzne Bł. Stanisław Oporowski
Kategoria:Absolwenci i studenci Akademii Krakowskiej Stanisław Oporowski Kategoria:Polscy przeorzy paulińscy Kategoria:Polscy prezbiterzy paulińscy Kategoria:Polscy paulini (I Rzeczpospolita) Kategoria:Zmarli w XVI wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Oporowie (województwo lódzkie)