Stanisław Oporowski (również Stanisław z Oporowa; ur. przed 1501 w Oporowie, zm. ok. 19 kwietnia 1552 w Oporowie) – prowincjał paulinów, zwany błogosławionymo. Joachim Roman Bar, o. Janusz Zbudniewek: Polscy święci, t. 5, Warszawa, ATK, 1985, s. 57, tytuł błogosławiony nadany przez Marcina Baroniusza Kościoła katolickiego.
Życiorys Data jego urodzin, podawana przez biografów, jest mało prawdopodobna. Ukończył studia na Akademii Krakowskiej z tytułem bakałarza, a potem doktora filozofii. Do zakonu paulinów wstąpił przed 1515. Dwa lata później został przeorem w Wielgomłynach. Po śmierci prowincjała Macieja z Wojsławic został jego następcą. Z tym tytułem pojawił się w źródłach po raz pierwszy 26 listopada 1530. W 1531 w Wielgomłynach przyjął węgierskiego wizytatora generalnego, Kaspra i jego sekretarza Błażeja, który zadedykował mu potem przedmowę do dzieła G. Gyöngyösiego Decalogus de beato Paulo. Po odejściu z Wielgomłynów przebywał na Jasnej Górze, po czym w 1543 znowu objął tam obowiązki plebana. Przedtem Hieronim Mosiński przekazał klasztorowi na ręce Stanisława dobra we wsi Konopiska k. Częstochowy. Po przyjeździe do Wielgomłynów zetknął się prawdopodobnie po raz pierwszy z prądami reformacyjnymi oraz z niechęcią do klasztoru na Jasnej Górze, którą podsycał starosta chęciński upominający się o dobra w Konopiskach.