Chinjŏng Ch’ŏnchaek (ur. 1206) – jeden z ważniejszych koreańskich mistrzów sŏn z późnego okresu Koryŏ.
Życiorys Jego świeckie imię to Kŭkchŏng. Należał do 11 pokolenia po Sin Yŏmdalu. Jego ojciec był urzędnikiem za króla Hŭijonga (pan. 1205–1211).
Edukację rozpoczął w wieku 7 lat i w wieku 15 lat zdał egzamin dla Służby Cywilnej a w następnym roku zdał egzamin z literatury. Szybko zdobył wysoką reputację, jednak stał się rozczarowany swoim życiem i konfucjańskimi wyjaśnieniami. Po wykonaniu kopii Sutry Lotosu dla ministra Ch’oe Yuŏma, postanowił zostać buddyjskim mnichem.
Wraz z trzema przyjaciółmi udał się do klasztoru buddyjskiego Mandŏk na górze Mandŏk. W 1228 r. przyjął mnisią ordynację u mistrza Wonmyŏ Yose. Pomógł swojemu mistrzowi w rozwinięciu Społeczności Białego Lotosu.
Napisał Pohyŏn toryang kisi so (Oznajmienie [z okazji] otwarcia Społeczności Samantabhadry), gdy w klasztorze Mandŏk powstało w 1232 r. takie stowarzyszenie.
Następnie przebywał w kilku klasztorach (m.in. w klasztorze Pohyŏn na górze Yŏnghŭng), które były miejscami praktyki sŏn. Jednak oprócz tego studiował także teksty szkół doktrynalnych: Sutrę girlandową, Przebudzenie wiary w mahajanie i inne należące do szkół jogaczara i winaja.
W 1244 roku został przywódcą wschodniej frakcji Społeczności Białego Lotosu w klasztorze Daesŭng. Była to organizacja zrzeszająca świeckich ludzi wzorowana na Społeczności Medytacji i Mądrości założonej w klasztorze Songgwang przez Chinula, chociaż miała ona inne cele, a główną praktyką było studiowanie Sutry Lotosu.
W roku 1247 przeniósł się do małej pustelni na południu Korei, gdzie przebywał przez jakiś czas, aby uniknąć inwazji mongolskiej.
W późniejszych latach życia otrzymał tytuł Narodowego Nauczyciela (kor. kuksa) i przeniósł się z klasztoru Paeknyŏn (dawna nazwa Mandŏk sa) do pustelni Yonghyŏl. Zaczął być wtedy nazywany 'Wielki Czcigodny Yonghyŏl" oraz "Mistrz Miejsca Smoka" (zapewne z tego powodu, że zaangażował się w praktykę sŏn).
Stał się znany pod imionami Mongt'an i Ch'ŏnin. Pośmiertnie otrzymał imię Chinjŏng.
Stowarzyszenie Białego Lotosu istniało dalej pod przywództwem mistrzów I'ana oraz Unmuka przez resztę okresu dynastii Koryŏ. Na początku okresu Chosŏn szkoła ch’ŏnt’ae została wchłonięta przez sŏn i stowarzyszenie zniknęło.
Działalność Znany uczony z końcowego okresu dynastii Yi Chŏng Yakyong uważał Ch’ŏnchaeka za jednego z trzech najwybitniejszych pisarzy okresu Silli i Koryŏ. Dwoma pozostałymi tak uhonorowanymi autorami byli Ch’oe Ch'iwŏn z okresu zjednoczonej Silli i Yi-Kyubo z okresu Koryŏ.
Dzieła Pohyŏn toryang kisi so (Oświadczenie przy założeniu Wspólnoty Samantabhadry, 1232) Paengnyŏn kyŏlsa mun (Uzgodnienia Wspólnoty Białego Lotosu) Sŏnmun pojang nok (3 tomy; 1293) (Księga magazynu skarbów sŏn)¹ Sŏnmun kangyo chip (Zbiór podstaw sŏn)¹ Haedong chŏnhong nok (Kronika przekazu w Korei)² Hosan nok (Księga jeziora i góry) ¹ Zostały wydane w Sŏnmun Ch'waryo (Wybór pism sŏn) ² Część ukazała się w Pŏphwa yŏnghŏm chŏn Yuwŏna
Sŏnmun pojang nok Tom 1: "Rozprawa o konflikcie pomiędzy szkołami medytacyjnymi a doktrynalnymi". Ch’ŏnchaek przystępuje do wyjaśnienia relacji pomiędzy tymi dwoma tradycjami. Przyjął stanowisko przeciwko szkołom doktrynalnym. Wyraźnie rozdzielił sŏn Chinula i Społeczności Białego Lotosu od szkół doktryny. Popierał zharmonizowanie sŏnu i szkoły ch’ŏnt’ae, propagowane przez Społeczność Białego Lotosu. Tom 2: jest to ostrzeżenie dla tych nauczycieli szkół doktrynalnych, którzy niesprawiedliwie atakują i krytykują sŏn, że zostaną surowo skarceni Tom 3: zajmuje się historycznym faktem, że dwór królewski i wysocy urzędnicy byli istotnym czynnikiem rozpowszechniania buddyzmu i decydującym – w przyjęciu nauk sŏn.
Sŏnmun kangyo chip Tom ten zawiera opis wszystkich zasadniczych nauk sŏn. Rozdział 1, 2, 3 – opis i analiza nauk szkoły linji w porównaniu do nauk Chinula Rozdział 4, 5 – wyjaśnienie nauk szkoły yunmen Jego konkluzja jest następująca: wszystkie doktrynalne zasady tych szkół są identyczne z zasadami szkoły tiantai (kor. ch’ŏnt’ae).
Hosan nok Jest to zbiór jego prozy, wierszy i listów do świeckich uczniówTo jego dzieło zostało ostatnio odkryte wśród dokumentów w klasztorze Songgwang.
Z jego tekstów wynika, że za reprezentatywną szkołę doktryny uważał szkołę hwaŏm, a szkoła ch’ŏnt’ae była podstawą szkół medytacyjnych. Uważał, że oświecenie może być osiągnięte po ukończeniu 55 etapów praktyki opisanych w szkole hwaŏm. Wierzył w pogląd na medytację szkoły ch’ŏnt’ae aż do etapu, gdy Bodhidharma zainicjował przekaz Dharmy chanu od patriarchy do Patriarchy. Historia rozwoju buddyzmu wykazała swoistą zgodność z jego myślą, gdyż szkoła ch’ŏnt’ae została włączona później do sŏnu.
Uważał także, że kontemplacja Czystej Krainy jest zasadniczo tylko umysłem.
Nie wiadomo, do której z koreańskich medytacyjnych linii przekazu należał. Niektórzy przypuszczają, że mógł należeć do linii przekazu IryŏnaL.R. Lancaster, K. Suh, C.S. Yu. Buddhism in Koryo. Str. 164.
Linia przekazu Dharmy Wonmyŏ Yose (bd) Ch'onin (1205–1248) Chinjŏng Ch’ŏnchaek (ur. 1206)
Są przypuszczenia, że mógł zmienić afiliację i należał do linii przekazu IryŏnaRed. L. Lancaster, K. Suh, C.S. Yu. Buddhism in Koryo. Str. 164
Przypisy
Bibliografia Red. L.R. Lancaster, K. Suh, C.S. You. Buddhism in Korea. A Royal Religion. Asian Humanities Press, Fremont, 2002
Kategoria:Koreańscy mistrzowie sŏn Kategoria:Urodzeni w 1206