Ewa Agnieszka Wanat (ur. 29 sierpnia 1962 w Poznaniu, zm. 13 grudnia 2023 w Berlinie) – polska dziennikarka radiowa i telewizyjna, w latach 2003–2012 redaktorka naczelna radia Tok FM, a w latach 2013–2015 redaktorka naczelna i dyrektorka programowa Polskiego Radia RDC.
Życiorys Ewa Wanat była córką Kazimiery Wanat, jej ojczymem był Andrzej Wanat, a ojcem Włodzimierz Saar.
Studiowała polonistykę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz niemiecki jako język obcy i teatroznawstwo na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. Jako studentka była w grupie tak zwanych dzieci Teatru Ósmego Dnia, w 1983 brała udział w spektaklu „Raport z oblężonego miasta”, w 1984 w „Cuda i mięso”.
W 1990 znalazła się w zespole tworzącym Radio S Poznań (dzisiejsze Radio Eska) – reporterka, didżejka, autorka reportaży i programów publicystycznych, wydawczyni programu. Współpracowała z lokalnym dodatkiem Gazety Wyborczej, pisząc recenzje teatralne. Od 1994 współpracowała z TVP Poznań jako reporterka, autorka i prowadząca programy publicystyczne, równolegle realizowała filmy dokumentalne i reportaże dla TVP1 i TVP2 (między innymi o Gustawie Herlingu-Grudzińskim, Teatrze Ósmego Dnia, teatrze Biuro Podróży), adaptowała dla telewizji spektakle teatralne, na przykład „Carmen Funebre” teatru Biuro Podróży i kilkanaście spektakli prezentowanych na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Malta w Poznaniu dla Studia Teatralnego TVP2.
W połowie lat 90. XX wieku głośnym echem w mediach odbiła się jej prowokacja polegająca na wielogodzinnym przejeżdżaniu poznańskich ulic autem zgłoszonym policji jako kradzione (akcja miała na celu unaocznienie dramatycznej bezradności, a nawet bezczynności policji wobec prawdziwych złodziei). W 1997 roku tworzyła i przez kilka miesięcy kierowała redakcją informacji i publicystyki w poznańskiej Telewizji WTK. Była wydawcą serwisów informacyjnych Radia Plus w Poznaniu. Od 2000 roku prowadziła własną firmę reklamową i producencką – współtworzenie kampanii reklamowych, realizacja programów telewizyjnych, produkcja spektakli teatralnych dla festiwalu Malta.
Od stycznia 2003 do kwietnia 2012 była redaktorką naczelną Tok FM. Na antenie Tok FM prowadziła programy: Kochaj się długo i zdrowo (razem z Andrzejem Depką), Zmiana mentalności (razem ze Zbigniewem Miłuńskim), Subiektyw i Mediacje. Pod jej kierownictwem Radio Tok FM otrzymało tytuł Stacji Roku 2008 w plebiscycie miesięcznika Media&Marketing. Była wśród 100 najbardziej wpływowych Polaków tygodnika Wprost w 2011 roku.
Od września 2012 do marca 2013 prowadziła cykl Kobiecy punkt widzenia, który był emitowany w ramach porannego pasma TVP2 – Pytanie na śniadanie. Od 5 listopada 2012 do 29 kwietnia 2013 razem z Andrzejem Depką, prowadziła poniedziałkową audycję Kochaj się w Radiowej Jedynce.
Od 1 maja 2013 do 14 września 2015 była redaktorką naczelną i dyrektorką programową Polskiego Radia RDC. W tej samej stacji od września 2013 do maja 2015 razem z Andrzejem Depką prowadziła wtorkowy program Depko i Wanat o seksie, była też gospodynią piątkowego Poranka RDC. We wrześniu 2015 została zwolniona dyscyplinarnie z radia RDC. W lutym 2016 sąd pracy orzekł, że dyscyplinarne zwolnienie Ewy Wanat z funkcji dyrektorki i redaktorki naczelnej RDC było niewłaściwe. Ewa Wanat wytoczyła kolejny proces RDC o pełne odszkodowanie za trzymiesięczny okres wypowiedzenia, który wygrała w sądzie II instancji w 2018.
W 2015 wspólnie z Rafałem Betlejewskim i Tomaszem Stawiszyńskim założyła radio Medium Publiczne w ramach projektu o tej samej nazwie, tworzonego przez zespół dziennikarzy zawodowych i obywatelskich, ekspertów oraz działaczy społecznych.
Była współautorką – z Andrzejem Depką – książki Chuć, czyli normalne rozmowy o perwersyjnym seksie (2012), autorką zbioru wywiadów Biało-Czarna (2016), autorką książki Deutsche nasz. Reportaże berlińskie (2018), za którą otrzymała nagrodę im. Beaty Pawlak oraz autorką książki Pieprzyć wstyd. Historia rewolucji seksualnej (2022).
Zmarła 13 grudnia 2023 w Berlinie w wieku 61 lat z powodu choroby nowotworowej (rak trzustki). Pochowana została w tzw. lesie pamięci na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu.
Nagrody i wyróżnienia trzykrotnie nominowana (wraz z zespołem Radia Tok FM) do Nagrody im. Dariusza Fikusa w kategorii „twórca mediów” trzykrotnie nominowana do nagrody im. Andrzeja Woyciechowskiego dwukrotnie nominowana do nagrody Mediów Niptel laureatka Nagrody Hiacynta 2010 „za dziennikarstwo otwarte, odważne, pełne otwartości na problemy społeczne” Człowiek Mediów miesięcznika Brief (2010) Złoty Krzyż Zasługi „za zasługi w działalności na rzecz rozwoju wolnych mediów w Polsce” (2013). Maneo und Tolerantia Award w 2015 Nagroda im. Beaty Pawlak za książkę „Deutsche nasz. Reportaże berlińskie”
Przypisy [wywiad z Ewą Wanat] [wywiad Beaty Komornickiej-Nowak z Ewą Wanat]
Bibliografia
Linki zewnętrzne Blog Ewy Wanat
Kategoria:Dziennikarze Radia S Poznań Kategoria:Dziennikarze Tok FM Kategoria:Laureaci nagrody Hiacynt Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z TVP Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy dziennikarze radiowi Kategoria:Polscy dziennikarze telewizyjni Kategoria:Polscy redaktorzy naczelni Kategoria:Redaktorzy Polskiego Radia RDC Kategoria:Redaktorzy PR1 Kategoria:Polscy teoretycy teatru Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Zmarli na raka trzustki Kategoria:Pochowani na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu Kategoria:Urodzeni w 1962 Kategoria:Zmarli w 2023