mały Elektronystagmografia – badanie diagnostyczne narządu równowagi, polegające na rejestracji ruchów gałek ocznych dzięki wykorzystaniu pomiaru potencjału rogówkowo-siatkówkowego.
Historia Zjawisko potencjału rogówkowo-siatkówkowego zostało odkryte w 1849 roku przez Dubois Reymonda.
Technika badania Do rejestracji ruchów gałek ocznych wykorzystywane jest zjawisko różnicy potencjałów pomiędzy dodatnio naładowaną rogówką a ujemnie naładowaną siatkówką, czyli tzw. potencjał rogówkowo-siatkówkowy. Różnica potencjałów jest stała, wynosi 10-30 mV i nadaje oku cechy dipola, którego oś elektryczna pokrywa się z osią optyczną. Linie pola elektrostatycznego przesuwają się podczas ruchów oka. Zmiany te są odbierane przez układ elektrod umieszczonych na zewnętrznych kątach oczu, wzmacniane i zapisywane w postaci wykresu. Krzywa oczopląsu przypomina zęby piły, ponieważ rejestruje się naprzemienna impulsacja dodatnich i ujemnych wartości w okolicy bocznych brzegów oczu. Oczopląs z fazą szybką skierowaną w prawo powoduje wychylenia krzywej („zęby piły”) ku górze, a z fazą szybką w lewo – ku dołowi.
Dzięki wykorzystaniu pola elektrostatycznego ruchy gałek ocznych są rejestrowane nawet przy zamkniętych powiekach.
Badanie składa się z 4 podstawowych etapów: kalibracja – ocena szybkich ruchów gałek ocznych badanie oczu śledzących poruszający się cel próby położeniowe – ocena zawrotów głowy związanych z pozycją głowy próby kaloryczne – pomiar oczopląsu wywołanego podrażnieniem błony bębenkowej wodą o różnej temperaturze
Porównanie uzyskanych wyników z różnych etapów badania pomaga określić, czy zaburzenia równowagi mają charakter obwodowy czy centralny.
Wskazania do badania ostre lub przewlekłe zaburzenia równowagi choroba Ménière’a oczopląs samoistny niedosłuch odbiorczy (niektóre przypadki)
Wady i zalety elektronystygmografii Zalety: wysoka wykrywalność reakcji oczopląsowych w porównaniu z bezpośrednią obserwacją możliwość rejestracji oczopląsu przy zamkniętych powiekach duża uniwersalność uzyskanych danych (ocena ilościowa i jakościowa) monitorowanie przebiegu choroby badanie jest dość obiektywne Wady: wynik badania nie jest bezpośrednim odzwierciedleniem zjawisk zachodzących w błędniku obiektywność zależy od sposobu przeprowadzania nie stanowi rozpoznania ograniczony zakres ruchów wykrywanych w badaniu (nie wykrywa obrotowych ruchów gałek ocznych) możliwe powikłanie w postaci wymiotów
Zobacz też wideonystagmografia
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Audiologia Kategoria:Diagnostyka medyczna