Prost AP03 – samochód Formuły 1 zaprojektowany przez Alana Jenkinsa, Loïka Bigois i Johna Barnarda dla zespołu Prost Grand Prix. Model ten wziął udział w sezonie 2000. Jego kierowcami byli Jean Alesi (który wcześniej jeździł dla Tyrrella, Ferrari, Benettona i Saubera) oraz debiutant Nick Heidfeld, mistrz Formuły 3000 z 1999 roku. AP03, podobnie jak dwa poprzednie modele zespołu (AP01 i AP02) był napędzany przez silniki Peugeot. Prost wiązał z samochodem duże nadzieje, ale okazało się, że samochód jest w porównaniu do konkurencji powolny i zawodny. Spowodowało to, że jedyny raz w swojej historii zespół Prost nie zdobył w pojedynczym sezonie ani jednego punktu, kończąc go w klasyfikacji generalnej na ostatnim, jedenastym miejscu. Po sezonie zerwano współpracę z Peugeotem i zapewniono sobie silniki Ferrari pod szyldem Acer.
Tło Zespół Prost Grand Prix wywodzi się od Equipe Ligier. Ligier zadebiutował w Formule 1 w 1976 i uczestniczył w niej jako konstruktor i zespół do roku 1996, wygrywając w tym okresie 9 wyścigów. Na początku 1997 roku, po dwóch latach spekulacji, Ligier został sprzedany czterokrotnemu mistrzowi świata Formuły 1 Alainowi Prostowi, który przemianował zespół na Prost Grand Prix. Prost podpisał również trzyletnią umowę z Peugeotem na dostarczanie silników, która miała obowiązywać od sezonu 1998.
mały|lewo|Alain Prost W sezonie 1997 Prost, podobnie jak Ligier w sezonach 1995–1996, korzystał z silników Mugen Honda. Podstawowymi kierowcami w tamtym sezonie byli Olivier Panis (który wywalczył ostatnie zwycięstwo dla Ligiera) oraz Shinji Nakano; po wypadku Panisa w Grand Prix Kanady na siedem Grand Prix zastąpił go Jarno Trulli. Zespół zdobył w sezonie 1997 21 punktów, co dało mu szóste miejsce w klasyfikacji generalnej.
W roku 1998 kierowcami Prost Grand Prix byli Panis i Trulli. Zaprojektowany przez Loïka Bigois Prost AP01-Peugeot był zawodny i źle się prowadził, a problemy sprawiała także skrzynia biegów. Zaowocowało to jednym punktem w trakcie całego sezonu, wywalczonym przez Trullego w chaotycznym Grand Prix Belgii. W trakcie sezonu zespół zmienił siedzibę, przenosząc się ze starej bazy Ligiera w Magny-Cours do nowej fabryki w Guyancourt. W grudniu 1998 roku, ze względu na niezadowalające rezultaty modelu AP01, zatrudniono w charakterze konsultanta technicznego Johna Barnarda.
Panis i Trulli zostali w zespole na sezon 1999, a Prost AP02 nie był tak nieudanym modelem jak poprzednik, chociaż silnik Peugeot był zbyt duży i ciężki. W trakcie sezonu Prost zatrudnił Alana Jenkinsa na stanowisku dyrektora technicznego. Prost zdobył w sezonie 9 punktów (w tym 6 punktów za drugie miejsce Trullego w Grand Prix Europy) i zajął siódme miejsce w klasyfikacji konstruktorów.
Nowy model Prost wiązał duże nadzieje z AP03, co było uzasadnione stosunkowo wysokim budżetem, doświadczoną kadrą zarządzającą i inżynierami i kierowcami o dobrej reputacji. Samochód był podobny do poprzedniego modelu, AP02, jednak w stosunku do niego był wyposażony w trzy tysiące nowych części. AP02 był zbudowany przez zespół pod kierownictwem Loïka Bigois oraz konsultowany z B3, firmą inżynieryjną Johna Barnarda. AP02 osiągał dobre wyniki pod koniec sezonu. Trulli był drugi w Grand Prix Europy, a Panis jechał na trzecim miejscu w Grand Prix Japonii, odpierając ataki Eddiego Irvine'a i Davida Coultharda. Ponadto zespół pozyskał nowego sponsora w postaci Yahoo!. Dobrym krokiem wydawało się także zatrudnienie Alana Jenkinsa, który był wcześniej odpowiedzialny za zaprojektowanie kilku udanych samochodów, jak np. Stewarta SF3. Te wszystkie okoliczności powodowały, że Prost Grand Prix liczył na przynajmniej piąte miejsce w klasyfikacji konstruktorów na koniec sezonu.
Silnik i skrzynia biegów Model AP03 był napędzany przez dziesięciocylindrowe widlaste silniki Peugeot A20 o pojemności 2998 cm³. Przed sezonem 2000 silniki te były ocenianie jako jedne z najmocniejszych i najbardziej wytrzymałych w Formule 1. Jednak w trakcie sezonu zepsuły się podczas wyścigów sześciokrotnie. Ponadto jednostka A20 była wprawdzie lżejsza od silnika A18 z 1999 o około 15 kg, ważąc ok. 120 kg, ale rozwijała stosunkowo niską moc maksymalną – około 780 KM. Silnik Peugeot A20 rozwijał również najniższą prędkość obrotową spośród silników Formuły 1 w sezonie 2000, ponadto nie było widać w tym względzie progresu – w 1998 prędkość obrotowa silników Peugeot wynosiła 16 200 rpm, a w 2000 – 16 400 rpm. Dla porównania silniki Mercedesa w 1998 roku rozwijały prędkość obrotową 16 200 rpm, a w roku 2000 – 17 000 rpm. Po przeprowadzeniu modyfikacji silnik A20 został użyty przez Arrowsa w sezonie 2001 jako Asiatech 001. W silniku znajdowały się napędzane pneumatycznie cztery zawory na cylinder i dwa wały rozrządu na rząd cylindrów. Model AP03 był pierwszym samochodem konstrukcji Prosta, którego układ wydechowy był zamontowany wysoko; to rozwiązanie zastosowało w sezonie 1999 Ferrari.
Siedmiobiegowa półautomatyczna skrzynia biegów była zamontowana wzdłużnie. Skrzynia biegów była opracowana przez Prost Grand Prix, a wyprodukowana przez Xtrac. Wielotarczowe sprzęgło z włókna węglowego konstrukcji AP Racing było ręcznie kontrolowane.
Układ olejowy był mieszany, tzn. miał wspólny obwód dla silnika i skrzyni biegów, a zbiornik znajdował się między silnikiem a kokpitem. Natomiast układ paliwowy produkcji TAG Electronics posiadał gumowy zbiornik ATL zamontowany tuż za kokpitem. System chłodzenia był niesymetryczny; po obu stronach samochodu znajdowały się oddzielne chłodnice wody, a po lewej stronie silnika – chłodnica oleju.
Jako zasilanie służył system lekkich baterii dwunastowoltowych.
Nadwozie i zawieszenie Nadwozie typu monocoque było wyprodukowane przez Prost Grand Prix z formowanego włókna węglowego i kompozytów. Samochód był mniejszy od modelu AP02 – jego rozstaw osi wynosił 3095 mm, podczas gdy poprzedniego modelu – 3240 mm. Był również lżejszy od poprzednika o około 30 kg.
Na zawieszenie składały się popychacze aktywujące drążki skrętne poruszane przez podwójne wahacze z kompozytów węgla. Amortyzatory były wykonane przez Penske. Tylne zawieszenie było źle skonstruowane i zakłócało działanie dyfuzora.
Układ hamulcowy został skonstruowany przez Prost Grand Prix. Zaciski były wykonane przez AP Racing, a tarcze i klocki hamulcowe przez Carbon Industrie.
Kierowcy mały|lewo|Jean Alesi mały|Nick Heidfeld Jarno Trulli i Olivier Panis, którzy byli kierowcami zespołu w sezonie 1999, odeszli z Prost Grand Prix, jako że w połowie roku 1999 do zespołu zostali zakontraktowani Jean Alesi i Nick Heidfeld; taki skład kierowców Alain Prost określił jako "doskonałą mieszankę doświadczenia i młodości". Jako że Heidfeld przez wiele lat był związany z Mercedesem, jego zatrudnienie przez Prosta wywołało podejrzenia, czy francuski zespół nie liczy czasem w ten sposób na jakieś wsparcie od McLarena.
Pierwszym poważnym sukcesem francuskiego kierowcy sycylijskiego pochodzenia, Jeana Alesiego, było wygranie mistrzostw Francuskiej Formuły 3 w 1987 roku. W 1988 roku zadebiutował w Międzynarodowej Formule 3000. Zdobył wówczas dziesiąte miejsce w klasyfikacji kierowców. Rok później po zaciętej walce z Érikiem Comasem został mistrzem. Również w 1989 roku Alesi zadebiutował w Formule 1, w Tyrrellu w Grand Prix Francji. W roku 1990 przejechał już cały sezon. W Grand Prix Stanów Zjednoczonych sensacyjnie prowadził przez 34 okrążenia, ostatecznie kończąc wyścig na drugiej pozycji. Równie sensacyjnie spisał się w Grand Prix Monako. Na sezon 1991 miał już podpisany kontrakt z zespołem Williams, ale ostatecznie wybrał starty w Ferrari. Włoski zespół nie był jednak wówczas czołową ekipą i w pięcioletnim okresie startów dla niej (1991–1995) zdobył 121 punktów i jedno, ale i jedyne swoje zwycięstwo, w Grand Prix Kanady 1995. Na rok 1996 trafił do Benettona, gdzie jeździł przez dwa sezony; podobna sytuacja miała miejsce z zespołem Sauber, dla którego ścigał się w latach 1998–1999. Na rok 2000 Alesi wybrał starty w zespole swojego przyjaciela i dawnego kolegi z zespołu, Alaina Prosta. Podpisując kontrakt z Prost Grand Prix, liczył na dobre wyniki.
Nick Heidfeld przed sezonem 2000 nie jeździł w Formule 1. W 1994 został kierowcą w Niemieckiej Formule Ford 1600, wygrywając wówczas 8 z dziewięciu wyścigów i zdobywając tytuł. Rok później został mistrzem Międzynarodowej Formuły Ford 1800. To spowodowało, że w roku 1996 podjął starty w Niemieckiej Formule 3. Był wówczas trzeci w klasyfikacji generalnej, z trzema zwycięstwami. W 1997 roku kontynuował starty w Niemieckiej Formule 3 w zespole Schäfer Racing – wygrał te mistrzostwa. Na rok 1998 przeniósł się do Międzynarodowej Formuły 3000, gdzie startował w zespole West Competition. Do ostatniego wyścigu sezonu startował z ostatniego miejsca, ponieważ jego zespół użył nieregulaminowego paliwa. Ostatecznie przegrał tytuł o siedem punktów z Juanem Pablo Montoyą. W 1998 roku był również oficjalnym kierowcą testowym zespołu Formuły 1 West McLaren Mercedes. W 1999 roku został mistrzem Międzynarodowej Formuły 3000.
Kierowcą testowym był Stéphane Sarrazin. W 1994 roku został mistrzem Francuskiej Formuły Renault. Następnie w latach 1995–1997 startował we Francuskiej Formule 3, w 1997 roku zostając wicemistrzem tej serii. W 1998 roku zadebiutował w Międzynarodowej Formule 3000; odniósł wówczas jedno zwycięstwo i na koniec sezonu zajął szóste miejsce w klasyfikacji generalnej. We wrześniu 1998 roku został kierowcą testowym Prost Grand Prix. W 1999 roku kontynuował starty w Międzynarodowej Formule 3000, kończąc sezon na piątym miejscu w klasyfikacji generalnej. Jednocześnie zadebiutował wówczas w Formule 1 – zastąpił kontuzjowanego Lukę Badoera w zespole Minardi podczas Grand Prix Brazylii. Wyścigu tego nie ukończył na skutek wypadku na 32 okrążeniu.
Prezentacja Po raz pierwszy model AP03 wyjechał na tor pod koniec stycznia (był to tzw. shakedown na torze Magny-Cours). Oficjalnie natomiast został zaprezentowany w obecności 300 gości w południe 1 lutego 2000 roku na torze Circuit de Catalunya, a transmisję z tego wydarzenia przeprowadzał serwis Yahoo! i strona internetowa zespołu.
Zespół zapewniał, że model jest czymś więcej niż tylko ewolucją poprzednika, a każda mechaniczna i aerodynamiczna część samochodu została poddana szczegółowym badaniom i udoskonalona. Wyrażano nadzieję, że główne korzyści wynikną z zastosowania nowego pakietu silnika i skrzyni biegów, co wymagało ścisłej współpracy pomiędzy Prostem i Peugeotem. Alain Prost ponadto zachwalał swoich kierowców, twierdząc, że wzajemnie się uzupełniają.
Przed sezonem stało się jednak jasne, że samochód może nie spełniać oczekiwań zespołu. Nadwozie nie było udaną konstrukcją, ponadto nie wszystkie jego elementy pasowały idealnie do siebie. Ponadto problemem były testy, przeprowadzone zbyt późno w zbyt małych ilościach – wskutek tego kierowcy nie zdążyli przyzwyczaić się do samochodu. Gdy Prost Grand Prix przybył na Grand Prix Australii, samochód nadal był niedostatecznie rozwinięty, a kierowcy skarżyli się na brak stabilności tyłu samochodu. Kierowcy w modelu AP03 osiągali zadowalające czasy, ale było oczywiste, że jeżeli zespół chce myśleć o piątej pozycji w klasyfikacji konstruktorów, to należy dokonać dużych i natychmiastowych zmian.
AP03 w wyścigach