George Wallington właśc. Giacinto Figlia (ur. 27 października 1924 w Palermo, zm. 15 lutego 1993 w Nowym Jorku – amerykański pianista jazzowy, kompozytor i aranżer.

Giacinto Figlia urodził się w Palermo, przy Via Perez, ale spędził na rodzinnej Sycylii tylko pierwsze siedem miesięcy swego życia, ponieważ w 1925 Pietro i Francesca Figlia wraz z dziećmi wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych. Zamieszkali w Nowym Jorku i tam, pod kierunkiem ojca, Giacinto od najmłodszych lat rozwijał swój talent muzyczny. Pietro Figlia, który w Palermo był pieśniarzem, uczył syna solfeżu i gry na różnych instrumentach. Figlia, który przybrał później sceniczne nazwisko George Wallington, miał sześć lat gdy grał na skrzypcach i mandolinie, a mając lat dziewięć grał też na fortepianie. Uczył się najpierw w Vincent High School of New York a potem w Juilliard Graduate School. Jako szesnastolatek, w 1940 był już zawodowym muzykiem. Grał w niewielkich klubach, występując też ze swymi przyjaciółmi. Wkrótce pojawił się w okolicach Greenwich Village, gdzie np. pracując w klubie „George’s” grał nawet dla Billie Holiday (szukając zajęcia zawędrował też do Filadelfii, gdzie występował razem z Liberace).

W tym czasie rodził się właśnie bebop, a Wallington był jednym z niewielu (obok Ala Haiga i Dodo Marmarosy) białych pianistów, którzy zrozumieli na czym on polega i potrafili grać właśnie w ten sposób. Jego grę porównuje się często ze stylem Buda Powella, choć każdy z nich szedł własną drogą. Wallington był człowiekiem raczej zamkniętym w sobie i powściągliwym w wyrażaniu uczuć, tym bardziej zaskakiwał słuchaczy swą zdumiewającą, pełną błyskotliwej inwencji grą. Fakt, że Dizzy Gillespie właśnie jego – białego pianistę – zaangażował do swej pierwszej bebopowej grupy dobrze świadczył o jego talencie.

W 1943 grał już w nowojorskich klubach „Three Deuces” i w „Onyx Club” razem właśnie z Dizzym Gillespiem i Oscarem Pettifordem. Miał do nich dołączyć Charlie Parker, ale z powodu kłopotów z otrzymaniem karty kabaretowej przez Parkera, zastępował go Don Byas albo Lester Young. W klubie pojawiały się czasem i występowały wraz z nimi Billie Holiday i Sarah Vaughan. Z Charliem Parkerem grał natomiast podczas sesji, po których ukazała się płyta Charlie Parker with Strings (jednak nagrania z udziałem Wallingtona nie zostały wydane).

Od 1944 był przez rok członkiem zespołu Joe Marsali. Wallington miał być piątym członkiem zespołu tworzonego w 1952 przez Gerry’ego Mulligana, ale nie zdecydował się na przyjęcie zaproszenia od Mulligana i wyjazd do Los Angeles (zostając w ten sposób mimowolnym współtwórcą oryginalnego składu tej grupy, występującej bez pianisty).

Do 1953 występował więc z takimi muzykami jak: Dizzy Gillespie, Joe Marsala, Charlie Parker, Serge Chaloff, Georgie Auld, Allan Eager, Kai Winding, Terry Gibbs, Brew Moore, Al Cohn, Gerry Mulligan, Zoot Sims, Red Rodney i Lionel Hampton. Był też liderem własnych grup, z którymi nagrywał płyty dla wytwórni Savoy i Blue Note (1950). Z orkiestrą Lionela Hamptona odbył w 1953 krótkie tournée po Europie (nigdy wcześniej i nigdy później nie grał już z tak dużym zespołem). Dla Wallingtona tournée było krótsze niż planował. Protestując przeciw zwolnieniu w Paryżu piosenkarki zespołu Annie Ross, zrezygnował z dalszych występów.

Od 1954 do 1960 prowadził w Nowym Jorku zespoły, w składzie których byli nowi, nieznani lub mało znani, ale utalentowani muzycy: Donald Byrd, Jackie McLean, Paul Chambers czy Phil Woods. Z zespołami tymi nagrywał płyty dla wytwórni Prestige i Atlantic. Na co dzień grali m.in. w klubie „Café Bohemia”, gdzie Wallington był (po Oscarze Pettifordzie) dyrektorem muzycznym.

W 1960IADP Italian/American Digital Project: Joey Skee – A Sicilian named George Wallington (lub nawet w 1957Independent: Obituary – George Wallington) zrezygnował z występów (choć nie z grania muzyki) i wraz z ojcem i dwoma braćmi, Peterem i Anthonym, prowadził rodzinną firmę zajmującą się urządzeniami do klimatyzacji. Jego pasją w tym czasie stało się też krótkofalarstwo, a swoim domu przy East 37th Street posiadał nadajnik o dużej mocy.

Powrócił do muzyki dopiero w 1983. Okazało się bowiem, że jego osoba i dawne nagrania cieszą się sporym powodzeniem w Japonii. Po dwudziestu kilku latach wszedł znów do studia, aby nagrać trzy nowe – solowe – płyty. Przychylne przyjęcie wydawnictw zaowocowało w 1985 zaproszeniem go na Kool Festival (kontynuacja Newport Jazz Festival), ale to wydarzenie było już największym sukcesem jego powrotu.

Skomponował ok. 50 utworów; najbardziej znane to: „Lemon Drop” (nagrywany m.in. przez Woody’ego Hermana i Gene’a Krupę) i „Godchild” (nagrany też przez Milesa Davisa), ale również „Fair Lady” czy „Morning Dew”. Dwie pierwsze kompozycje zaliczane są do standardów bebopu. W wyniku współpracy Wallingtona z Buddym Goodmanem powstały także utwory „Way of There” i „My April Heart”.

Był żonaty z piosenkarką (i szefem działu PR w wytwórni Riverside) Billie Henry, która zmarła w 1989. Nie mieli dzieci. Mieszkali w Cape Coral na Florydzie. George Wallington zmarł 15 lutego 1993 w New York Hospital. Miał 69 lat.

Nienaganna elegancja muzyka wywoływała żarty Stana Getza, iż powinien on nazywać się „Lord Wallington”; stąd – po dodaniu imienia George – wziął się pseudonim pianisty.

Dyskografia Jako lider The George Wallington Trio (Savoy, 1949–51) grali też: Kai Winding, Gerry Mulligan, Max Roach The George Wallingon Trios (OJC, 192-53) grali też: Charles Mingus, Oscar Pettiford, Max Roach, Curly Russell Trios (RCA Vogue, 1954) oraz: Pierre Michelot Live! at Cafe Bohemia (OJC, 1955) grali też: Donald Byrd, Jackie McLean, Paul Chambers, Art Taylor Jazz For The Carriage Trade (OJC, 1956) oraz Phil Woods The New York Scene (OJC, 1957) Jazz At Hotchkiss (Savoy, 1957) grali też: Donald Byrd, Phil Woods The Prestidigitator (East West, 1958) oraz J.R. Monterose The Pleasure Of A Jazz Inspiration (VSOP, 1985) fortepian solo The Workshop of the George Wallington Trio (Clef MG N-24) grali też: Art Taylor i Curly Russell

Jako muzyk sesyjny Serge Chaloff: We the People Bop (Cool & Blue, 1946–49) Al Cohn: Cohn´s Tones (Savoy, 1950, 1954) Stan Getz: Early Getz (OJC, 1949–53) Gerry Mulligan: Mulligan Plays Mulligan (OJC, 1951) Annie Ross: Annie Ross Sings (OJC, 1952) Lionel Hampton: Oh! Rock (Natasha, 1953) Bobby Jaspar: Bobby Jaspar with George Walligton, Idrees Sulieman (OJC, 1957)

Przypisy

Bibliografia George Wallington w AllMusic Wallington w Allaboutjazz Independent: „Obituary: George Wallington” NYT: Obituaries istituto di tecnologia musicale George Wallington Richard Cook, Jazz Encyclopedia. London 2007 Richard Cook& Brian Morton, The Penguin Guide To Jazz, New Edition 1994 Richard Cook & B. Morton, The Penguin Guide To Jazz On CD, Sixth Edition, London, Penguin, 2002

Kategoria:Amerykańscy pianiści jazzowi Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy jazzowi Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 1993 Kategoria:Absolwenci Juilliard School Kategoria:Ludzie urodzeni w Palermo