Piotr Izydor Ignut (ur. 27 kwietnia 1907 w Brześciu, zm. 30 października 1953 we Wrocławiu) – kapitan lotnictwa Wojska Polskiego.
Życiorys Ukończył gimnazjum w Brześciu. W 1926 rozpoczął naukę Oficerskiej Szkole Lotniczej w Grudziądzu, która w 1927 została przeniesiona do Dęblina, a w następnym roku przemianowana na Szkołę Podchorążych Lotnictwa. 15 sierpnia 1929 został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1929 i 49. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, i wcielony do 2 pułku lotniczego w Krakowie. W krakowskim pułku został przydzielony do 22 Eskadry Liniowej. W 1930 uległ ciężkiemu wypadkowi podczas kursu pilotażu. W 1932 rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1936. Wtedy też został oficerem technicznym 21 Eskadry Liniowej. W 1939 pełnił służbę w Instytucie Technicznym Lotnictwa w Warszawie na stanowisku kierownika referatu. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 8. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa techniczna. W tym samym roku zdobył w Aeroklubie Warszawskim licencję pilota turystycznego.
We wrześniu 1939 walczył w obronie Warszawy w szeregach lotniczego batalionu szturmowego. 29 września, po kapitulacji załogi stolicy, dostał się do niemieckiej niewoli. Początkowo przebywał w Oflagu II A Prenzlau, a od 24 lutego 1941 w Oflagu II E Neubrandenburg.
W 1945 wraz z rodziną osiedlił się we Wrocławiu i został zaangażowany do prac związanych z organizacją i uruchomieniem tamtejszego lotniska. Od 1946 był kierownikiem lokalnego oddziału PLL LOT. W 1949 oddelegowano go do Sztokholmu, gdzie tworzono przedstawicielstwo PLL LOT. W 1952 powrócił do Wrocławia, gdzie 30 maja 1953 zmarł nagle, mając 46 lat. Spoczywa na Cmentarzu Osobowickim. Jego nazwisko nosi jedna z ulic na wrocławskim osiedlu KozanówEwa Kobel Patroni wrocławskich ulic, placów i zaułków, Wrocław 2008.. mały|Grób Piotra Ignuta na Cmentarzu Osobowickim
Kontrowersje Życiorys Piotra Ignuta przedstawiony w napisanej przez Huberta Kazimierza Kujawę Księdze Lotników Polskich Poległych, Zmarłych i Zaginionych w latach 1939–1946 odbiega od powyższego. Tamtejszy biogram zamieszczony na s. 16 w tomie II przedstawia, że Piotr Ignut po ukończeniu Szkoły w Dęblinie został skierowany do służby w 4 Pułku Lotniczym w Toruniu, gdzie będąc obserwatorem, latał w 41 Eskadrze Liniowej. Po sześciu latach służby został skierowany do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie, a w 1937 do pracy w Instytucie Technicznym Lotnictwa. Po ewakuacji do Rumunii został internowany i osadzony w obozie w Starobielsku. Według Huberta Kazimierza Kujawy Piotr Ignut miał zginąć z rąk NKWD w Charkowie wiosną 1940, gdy likwidowano starobielski obóz. Prawdopodobnie jest to wynikiem wplątania do życiorysu Piotra Ignuta losów jego starszego brata por. pil. st. spocz. Stanisława Wacława (1899–1940 Charków).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Kapitanowie lotnictwa II Rzeczypospolitej (grupa techniczna) Kategoria:Ludzie urodzeni w Brześciu Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Polscy lotnicy w kampanii wrześniowej Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1953